Liefdesdriehoek

Met het foldertje: ‘Cursus Liefdesdriehoek’ in mijn hand loop ik Spiritueel Centrum Walhalla binnen. Normaal ben ik niet zo van dat spiriwiri-gedoe, maar ja ik moet toch wat. De zin: ‘Versterk uw liefdesdriehoek en vind eindelijk die nieuwe liefde!’ had me overgehaald om toch te gaan. Mijn laatste relatie-dingetje is alweer zo’n anderhalf jaar geleden en sindsdien is er echt nul komma nul happening op dat gebied. Ik vertel de dame achter de balie waar ik voor kom en met een meewarig gezicht wijst ze me de weg naar de cursusruimte. In de zaal bevinden zich al een stuk of vijftien vrouwen die druk met elkaar in gesprek zijn. Ze dragen allemaal een kek yoga-outfitje. Voorzichtig kijk ik naar mijn eigen joggingbroek. Ik heb wel het minst versleten exemplaar aangetrokken, maar voel me toch redelijk uit de toon vallen. Snel probeer ik mijn rommelige vlecht nog een beetje te fatsoeneren. Ik installeer me met mijn matje zo onopvallend mogelijk achter in de zaal.
Ineens is het stil en kijkt iedereen mijn kant op. Geschrokken trek ik mijn Make love, not war T-shirt wat verder over mijn joggingbroek. Misschien was deze cursus toch niet zo’n goed idee. Dan zie ik de reden van hun plotselinge aandacht naast mij opdoemen. Er is namelijk een man de zaal binnengekomen. Een best goed gelukte man! Zijn nonchalante sportkleding verbergt niets van zijn stevige, gespierde lijf. Hij gooit zijn matje naast de mijne op de grond en steekt lachend zijn hand naar me uit.
“Hoi, jij bent nieuw hier hè? Ik ben Marco.” Schaapachtig lach ik terug.
“Ja … eh … ik ben Fenna,” stotter ik, “ik was wel benieuwd naar die liefdesdriehoek.” Shit, waarom zeg ik dat nou?! Ik voel mijn hoofd rood worden.
Grinnikend kijkt Marco me aan en knipoogt: “Ik ook, heel benieuwd.”
Gelukkig komt op dat moment de cursusleidster binnengezeild, letterlijk. Ze is net zo breed als ze lang is en draagt een fladdergewaad.
“OK, lieve mensen, laten we beginnen,” zegt ze met een stem die lijkt op die van Alvin van de Chipmunks. “Vandaag gaan we werken aan onze liefdesdriehoek. Voor de mensen die nieuw zijn, zal ik het even uitleggen. Een goede relatie bestaat uit 3 elementen: intimiteit, passie en verbondenheid.” Ze maakt met haar handen allerlei gebaren, alsof ze dingen aanwijst in de lucht die er helemaal niet zijn. “Dat noemen we de liefdesdriehoek. Deze kunnen we versterken door in ons innerlijke Zelf meer balans aan te brengen tussen hoofd, hart en kruis.”
Kruis? Zei ze nou kruis?? In verwarring kijk ik opzij naar Marco, die geamuseerd terug kijkt en gebaart dat ik verder moet luisteren.
“Na de warming-up doen we wat oefeningen om ons kruis te ontspannen en daarna gaan we doormiddel van meditatie ons hoofd leeg maken en ons hart openstellen, zodat de positieve liefdesenergie weer vrij door ons lichaam kan stromen.”
Ik ben al afgehaakt na het woordje ‘warming-up.’

Het opwarmen bestaat uit een aantal rek-en-strek oefeningen die de cursusleidster gezien haar omvang verbazend lichtvoetig voordoet. Ik bak er niks van, want ik ben zo stijf als een plank, maar krijg het er wel enorm warm van. De kruis-ontspan oefeningen (waar ik nu niet verder over uit zal wijden) overleef ik wonder boven wonder en we zijn toe aan de meditatie. We hebben het ons gemakkelijk gemaakt in kleermaker-zit. Nou ja, de rest dan, ik heb kramp in mijn rechterbil.
“Laat het los mensen, laat je gedachten wegzweven.” De caviastem van de leidster klinkt zalvend en werkt enorm op mijn lachspieren.
“Denk aan je ademhaling, adem in naar je kruis en maak bij elke uitademing je hoofd leger.” Ik probeer echt om nergens aan te denken, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Hoe meer ik het probeer hoe meer gedachten ik in mijn hoofd krijg! Tot overmaat van ramp krijg ik ook nog verschrikkelijke jeuk in mijn oor. Met mijn vinger probeer ik onopvallend de jeuk weg te nemen, wat uiteraard niet lukt. Ik graaf nog wat dieper. Gefrustreerd kijk ik op, recht in het gezicht van de bejaarde mevrouw voor mij die schalks gniffelend zegt: “Pas maar op dat je geen oorgasme krijgt!” Ja, daar ben ik even stil van.
Dan is het gedaan met me, ik voel de slappe lach omhoog borrelen vanuit mijn tenen. Ik probeer het nog te onderdrukken, maar er is geen redden aan. Terwijl de rest van de deelnemers, inclusief de yogajuf, afkeurend mijn kant op kijkt, hang ik slap van het lachen op mijn matje. De tranen biggelen over mijn wangen. Naast mij hoor ik een soort gehinnik, dat steeds harder wordt. Marco heeft ook de slappe lach. Met een hoofdbeweging geeft de leidster te kennen dat ze liever heeft dat we het pand verlaten en snikkend blazen Marco en ik de aftocht. Vlak voordat we onze eigen kleedkamer inlopen, zegt Marco, terwijl hij de tranen uit zijn ogen veegt: “Ik heb in tijden niet zo gelachen, heb je zin om vanavond tijdens een etentje onze liefdesdriehoek aan een nader onderzoek te onderwerpen?”
Ik wuif mezelf koelte toe: “Dat lijkt me enig.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s