Hartveroverende heldinnen: Charity

doctors-choiceUniversity Hospital Londen, 1960
Ogenschijnlijk verdiept in het invullen van de patiënten-statussen, hield dokter Richard Wellington vanachter de balie op de gang van de afdeling Chirurgie door de openstaande deur de verpleegster in de gaten die druk doende was met de mensen op zaal. Haar verzorgende handen schudden kussens op en controleerden een infuus terwijl ze ondertussen iemand met opgewekte vastberadenheid aanspoorde om het gelatinetoetje van de avondmaaltijd op te eten. Ze droeg het verpleegstersuniform van het ziekenhuis, bestaande uit een blauwe, kuitlange jurk met het karakteristieke witte kraagje en daaroverheen een gesteven, witte schort. Haar kastanjebruine haren waren opgestoken onder het witte kapje dat ze op haar hoofd droeg en ze drukte met haar vingers een weerbarstige, losgeraakte lok achter haar oor. Het lichaam onder haar uniform was soepel en sterk door het lichamelijk zware werk dat ze deed en haar gebruinde huid verraadde dat ze langere tijd in het buitenland was geweest. Destijds had hij de belofte van de vrouw in haar al herkend en ze had deze belofte meer dan waar gemaakt.

In Richards borst balde de frustratie zich samen en zijn blik werd donker. Sinds hun paden elkaar twee maanden geleden weer hadden gekruist, had ze hem zeer succesvol weten te ontlopen. Het was duidelijk dat ze hem en hun gezamenlijk verleden uit haar leven had gebannen en dit koste wat het kost zo wilde houden. Tot nu toe had hij haar wens gerespecteerd, maar dat viel hem steeds moeilijker. Hij miste wat ze samen hadden. Hun ongekunstelde samenzijn, hun gesprekken, de lichtheid die ze bracht in zijn bestaan. Hij wist dat hij geen enkel recht op haar kon doen gelden. Haar hart breken was het moeilijkste dat hij ooit gedaan had en hij vroeg zich regelmatig af of hij hiermee niet de grootste fout van zijn leven had gemaakt.
Lees verder “Hartveroverende heldinnen: Charity”

Advertenties

EWA_NL Schrijfmarathon Opdracht 10 (finale)

De tiende en tevens laatste opdracht van de Schrijfmarathon 2016 klonk in eerste instantie redelijk simpel:

Schrijf een erotisch spookverhaal van maximaal 1200 woorden.

In de drie weken dat ik met deze opdracht heb lopen worstelen, werd het echter een schier onmogelijke opgave voor me, een waar horror-scenario ;-).
Ten eerste vond ik het heel moeilijk om een insteek te kiezen die ik zelf origineel genoeg vond en waar ik voldoende feeling mee heb om een authentiek verhaal mee te maken. Na een bezoek aan de film “Bridget Jones’s baby” besloot ik uiteindelijk voor een romcom-achtig verhaal te kiezen. Op zich denk ik dat het verhaal in die opzet wel geslaagd is. Maar vervolgens lukte het me absoluut niet om een erotische draai aan het geheel te geven. Ik bedoel, seks met een spook is fysiek onmogelijk en je moet het dus zoeken in dromen en fantasieën. Nou ja, het lukte me niet op dat moment.
Sowieso heb ik bij de laatste opdrachten steeds meer moeite met het schrijven onder strikte randvoorwaarde (dat er expliciete erotiek in voor móet komen en het maximum aantal woorden), hoewel ik dat voorheen een uitdaging vond. Om het schrijven voor mezelf leuk te houden, heb ik daarom ook besloten om volgend jaar een jaartje pauze te nemen van de Schrijfmarathon, als deelnemer althans.

Alle finale-verhalen vind je hier. Hieronder mijn inzending, waarmee ik op de achtste (en tevens laatste plek) eindigde.
Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon Opdracht 10 (finale)”

EWA_NL Schrijfmarathon Opdracht 9 (halve finale)

De halve-finale-opdracht voor de Schrijfmarathon luidde als volgt:

Schrijf een erotisch verhaal dat zich afspeelt tussen twee mannen.
Je verhaal moet minimaal één seks-scene bevatten en maximaal 1000 woorden.

Een pittige opdracht, maar ja, wel een beetje mijn eigen schuld, aangezien ik het idee voor deze opdracht ooit heb aangedragen ;-). Bij het lezen van de inzendingen viel het me op dat bijna alle deelnemers (inclusief mijzelf) hebben gekozen voor een romantisch emotionele insteek, met een enkele uitzondering. De inzendingen van alle deelnemers kun je hier lezen. Hieronder mijn eigen inzending, ik eindigde ermee op de vierde plek.
Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon Opdracht 9 (halve finale)”

Oh, oh Theo!

Dit verhaal heb ik geschreven voor de EWA Nederland bijeenkomst van 26 november 2016.

***

350-05Gearmd lopen Annejet en Sabine langs de opgebroken straten van het Leidseplein richting het DeLaMar Theater.
“Hè, gezellig, ik hou van onze theateravondjes!” zegt Annejet, terwijl ze even de arm van Sabine drukt. Sabine lacht en knikt instemmend. Ze zijn al jaren buurvrouwen en beste vriendinnen. Ze typeren zichzelf altijd gekscherend als ‘dames van boven de vijftig die van lekker gek houden.’
In de buurt van het theater hangen overal affiches van de voorstelling ‘Venus’ waarnaar ze op weg zijn. Sabine houdt haar pas in en bekijkt de afbeelding van Georgina Verbaan sexy, zwarte lingerie.
“Kan Georgina eigenlijk een beetje zingen?”
Annejet kijkt Sabine verbaasd aan. “Zingen?”
“Ja, het is toch een musical waar we heen gaan?”
Annejet lacht een beetje schuldbewust. “Ik weet eigenlijk helemaal niet wat voor voorstelling het is, Theo heeft hem uitgezocht.”
Aan het begin van het theaterseizoen zochten Annejet en Sabine altijd om de beurt de voorstellingen uit die ze zouden bezoeken. Dit jaar was Annejet aan de beurt geweest, maar na een paar voorstellingen gekozen te hebben, had ze er de brui aan gegeven en haar man Theo verder laten kiezen. En Theo staat altijd klaar om het Annejet naar de zin te maken.
“Nou we laten ons gewoon verrassen,” zegt Sabine. Ze lopen door de deur die de portier voor hun openhoudt naar binnen. Bij de garderobe leveren ze hun jassen in en Annejet haalt de kaartjes uit haar handtasje.
“U mag ook in de zaal plaatsnemen in plaats van op het balkon, want de zaal zit niet vol,” zegt het meisje dat hun kaartjes controleert. “Als u boven aan de trap linksaf gaat, zal mijn collega u verder helpen.”
“Dat belooft niet veel goeds,” zegt Sabine met een betrokken gezicht, terwijl ze de trap op lopen.
“Ach joh, we hebben nu wel veel betere plaatsen,” probeert Annejet de moed erin te houden.
Eenmaal in de zaal wijst een ander meisje hun een plekje aan. Terwijl ze gaan zitten, staren Annejet en Sabine naar de sobere bühne.
“Is dit een repetitie ofzo?” vraagt Sabine, “Waar zijn de decors?”
“Ik weet het niet,” zegt Annejet mistroostig, “het ziet er wel kaal uit zo.” Ze zucht, dit had ze nooit aan Theo over moeten laten. Dan dooft het licht in de zaal.
Lees verder “Oh, oh Theo!”

EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 8

Direct na de zomervakantie ontvingen de twaalf overgebleven kandidaten opdracht 8 van de Schrijfmarathon:

De hoofdpersonage in je verhaal verschaft zich zonder toestemming toegang tot de kleedkamer van een popster.

Schrijf een erotisch verhaal waarbij de sfeer van het concert en wat er achter de schermen gebeurt goed naar voren komt, maar ook waarin je vertelt wat er in de kleedkamer plaatsvindt.

Je verhaal mag maximaal 850 woorden hebben.

Dit was voor het eerst sinds tijden dat ik meteen na het ontvangen van de opdracht inspiratie kreeg. Ik koos voor een klassieke setting en een romantisch plot. Enige twijfel die ik had, was of het verhaal wel erotisch genoeg was. Het blijft tenslotte een erotische schrijfmarathon. Uiteindelijk vonden de lezers/stemmers het ook zonder expliciete erotiek een mooi verhaal, want ik eindigde ermee op de derde plek. En daarmee sta ik dus in de halve finale van deze marathon! Mijn inzending lees je hieronder. De rest van de inzendingen lees je hier.

Morendo

all what do you need

Vanaf de achterste rij in de concertzaal slaat hij de vrouw op het podium gade. De klanken van Tsjaikovski’s vioolconcert buitelen als een stortvloed van emoties over het publiek. Het sobere, maar chique broekpak dat ze draagt, benadrukt haar levendig rode haardos die meedeint op haar bewegingen. In de zaal zitten opvallend veel jonge mensen. Ze was in de wereld van de klassieke muziek al een legende, maar de samenwerking met een bekende DJ waarmee ze een wereldhit scoorde, heeft haar de ultieme popsterrenstatus bezorgd.
De viool in haar handen is geen instrument dat ze bespeelt. Hij is onderdeel van haar, een vijfde ledemaat dat haar in staat stelt haar diepste gevoelens om te zetten in geluid. Haar vingers dansen over de snaren, misleidend rank met een onvermoede innerlijke kracht. Ze speelt zoals ze is: ravissant, onbegrensd en meeslepend. Net als hun liefde. Hij herinnert zich het gevoel dat haar handen op zijn lichaam veroorzaakten. Hoe ze samen de grenzen van het universum hadden verkend. Intens, onverzadigbaar en onoverwinnelijk. Tot die noodlottige avond bijna vijf jaar geleden, toen hij haar had verlaten. De voortdurende pijn van eenzaamheid in zijn borstkas was zijn trouwe metgezel geworden. Dat zou vanavond voorbij zijn.
Na de zinderende climax en een kort moment van stilte barst er een uitzinnig applaus los in de zaal. Steeds weer komt ze het podium op om met een gracieuze buiging het eerbetoon in ontvangst te nemen. Ze raapt de bloemen die op het podium worden gegooid bij elkaar en zwaait er lachend mee naar de zaal. Dan valt het doek en gaan de lichten in de zaal aan. Het applaus sterft langzaam weg.
Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 8”

EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 7

De zevende opdracht van de Schrijfmarathon had een afbeelding van Alexander Halo als uitgangspunt. De opdracht luidde:

webcamhottieGebruik het bijgevoegde plaatje als basis voor je verhaal. Het mag maximaal 750 lang zijn.

 

Oei, webcamhotties, lastig om daar een originele “insteek” voor te bedenken. Uiteindelijk bracht een Twitterconversatie met collega-schrijver Marc van Lier over “Disneyporn” mij op een idee :-). Hieronder lees je mijn inzending. De overige inzendingen vind je hier. Ik eindigde er mee op de zevende plek.

Prinses

Slenterend laat Marco de sfeer van het park op zich inwerken. De muziek en de geur van versgebakken appeltaart. Maar vooral de belofte van magie. Hier gelden andere natuurwetten, hier is alles mogelijk.
Marco’s leven kan het best worden omschreven als bescheiden en alledaags. Hij woont in een flatje en heeft een weinig inspirerend baantje bij de snackbar. Hij heeft wel een paar goede vrienden, maar het liefst is hij gewoon alleen. Vrouwen gaat hij zoveel mogelijk uit te weg. Ze hebben geen interesse in hem en hij weet nooit wat hij tegen ze moet zeggen. Hij is dertig en heeft de seksuele ervaring van een zestienjarige. Maar dat deert hem allemaal niet. Marco leeft voor zijn jaarlijkse bezoek aan dit betoverende park bij Parijs. Voor hem voelt het telkens weer als thuiskomen. Thuiskomen bij háár, Sneeuwwitje, zijn droomprinses.
Als kind had hij het verhaal al verslonden vanaf de eerste keer dat zijn moeder het aan hem voorlas. Urenlang had hij gebiologeerd naar de plaatjes zitten kijken. Ook de film had hij helemaal grijs gedraaid. In zijn pubertijd, toen zijn leeftijdsgenoten uitgingen en meisjes versierden, sloeg zijn obsessie om in een zware verliefdheid op “zijn” prinses die nooit was overgegaan. Haar ebbezwarte haren en kersenrode mond. Haar onschuld en ingetogen elegantie. Hij dronk haar en ademde haar. En eenmaal per jaar kon hij haar in levende lijve zien.
Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 7”

Venus, Aphrodite, Georgina

venus-2Onderschat nooit de kracht van een Godin, want ze zal je verpulveren.

“Hé Monica! Ga je mee op 7 oktober, naar ‘Venus’ in het Delamar?”
“Zeker weten, count me in.” Mijn gedachten dwalen af naar de gelijknamige Polanski-film die mij in hoge mate intrigeerde en naar de goddelijke Emmanuelle Seigner. “Wie spelen de rollen eigenlijk?”
“O, Jeroen Spitzenberger als Thomas.”
Leuk! Een zeer getalenteerde acteur die ik graag een keer op de planken bezig wil zien.
“En Georgina Verbaan als Vanda.”
Huh, Georgina Verbaan? Die zie ik even niet voor me. Pippi Langkous goes SM? Hmmmm, als dat maar goed komt.

Een aantal maanden later is het zover. Ik zit in de zaal met mijn neus recht voor het toneel. Eigenlijk hebben we kaarten voor het balkon, maar de zaal zit lang niet vol, dus zijn onze plaatsen ge-upgrade. Langzaam dooft het licht. Jeroen Spitzenberger bijt het spits af als de zelfingenomen Thomas. Heel pakkend, ik zit meteen helemaal in het verhaal. Na enkele ogenblikken verschijnt Georgina ten tonele. In zwarte jarretellekousen met daaroverheen gekleurde sokken, kistjes en een nepbontjas. O god, zie je wel, Pippi Langkous!
Maar dan gebeurd er iets. Onder het flodderige, enigszins naïeve uiterlijk komt langzamerhand een kern van intelligente vrouwelijkheid naar boven. Ik raak betoverd en geloof haar transformatie van het begin tot het eind.
Beide acteurs wisselen moeiteloos tussen de zwaardere scènes met Wanda en Severin en de spitsvondige, komische woordenwisselingen tussen Vanda en Thomas die het stuk de nodige luchtigheid geven. Ik wordt volkomen meegesleept in het mentale machtsspel dat zich ontwikkelt op het toneel en na de slotscène met Georgina als zegevierende vrouw der vrouwen blijf ik verslagen achter.
Severin, Thomas, Monica. Onderschat nooit de kracht van een Godin, want ze zal je verpulveren.

Als je zin hebt in een avondje met iets meer hersenvoedsel dan ‘Heel Holland bakt” of “Get the fuck out of my house,” dan kan ik dit stuk van harte aanbevelen. Je hoeft niet specifiek iets te hebben met SM (hoewel enige interesse in het onderwerp het verhaal wel toegankelijker maakt). Er zitten zoveel thema’s in die later op de avond, onder het genot van een goed glas wijn, bediscussieerd kunnen worden tussen vrienden of partners, bijvoorbeeld:

  • Moet er altijd iemand “de baas” zijn in huis? (Als je niet de baas bent, wordt er over je heen gelopen).
  • Is diegene die “de baas” is wel werkelijk de baas?
  • Als de persoon van wie je houdt een verlangen heeft naar onderwerping/dominantie, kun je hier dan uit liefde in mee gaan?
  • De “droom” en de “werkelijkheid” van volledige onderwerping.
  • Hoe machtig zijn vrouwen eigenlijk, of kunnen ze voornamelijk macht uitoefenen via een man?

Als je in de gelegenheid bent, ga het dan met je eigen ogen zien, want naar mijn bescheiden mening verdient ‘Venus’ volle zalen!

EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 6

Op 11 juni 2016 ontvingen 18 deelnemers de opdracht.

Schrijf een kort erotisch verhaal dat zich geheel in het donker afspeelt. Je kunt beschrijven wat je hoort, ruikt, voelt en proeft, maar niet wat je ziet. Het verhaal mag maximaal 650 woorden hebben en moet in de eerste persoon geschreven zijn.

Hmmmm, lastig, was mijn eerste gedachte toen ik deze opdracht in mijn mailbox kreeg. Maar al bladerend door mijn aantekeningenboekje kwam ik dit tegen: ‘verhaallijn à-la Indiana Jones, iets met een Maya-tempel’. En voilà, het idee van mijn inzending voor deze ronde was geboren. Ik vind het heerlijk om dit soort verhalen te schrijven en zie het dan als een film in mijn hoofd helemaal voor me. Het verhaal eindigde op de tweede plaats, dus blijkbaar vonden de lezers/stemmers het ook een fijn verhaal om te lezen! Iedereen die gestemd heeft en/of feedback gegeven, ontzettend bedankt!

De kamer der vruchtbaarheid

Al duwend en trekkend probeer ik uit alle macht om de platte steen die als een logge schuifdeur voor de ingang van de kamer is geschoven in beweging te krijgen. In het donker klinkt de uitroep van mijn collega, Ross, na in mijn hoofd.
“Ik haal je eruit Indy, maak je geen zorgen!”
Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 6”

EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 5

Op 14 mei 2016 ontvingen 23 deelnemers de vijfde opdracht.
Lezers en stemmers, jullie mogen bepalen in hoeverre de deelnemers zijn geslaagd om deze opdracht succesvol af te ronden:

Schrijf een erotisch flitsverhaal (flash fiction) dat afspeelt in een hotellobby en met een verrassende twist op het eind.

Het verhaal mag geen BDSM bevatten en mag maximaal 500 woorden lang zijn. Voorzie je verhaal van een pakkende titel.

Dat de verhalen geem BDSM mochten bevatten was een specifieke eis, om de deelnemers geheel ‘out of the box’ te laten denken, en te voorkomen dat we geijkte verhalen lezen waarin zij verplicht geen slipje mocht dragen of hij verplicht een cockage of waarbij een personage verplicht moest masturberen ergens in een hoekje van de lobby.

Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 5”

EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 4

Voor ronde 4 ontvingen de overgebleven deelnemers de volgende opdracht:

“Naaldhakken”
Voor deze ronde geef ik jullie één woord om mee te werken en me een erotisch stuk van 350 woorden te sturen.

Pfffff, lastig, lastig, lastig! Want geloof het of niet, ik heb eigenlijk helemaal niks met naaldhakken. Ik vind een vrouw op naaldhakken mooi om te zien en als ik voor deze opdracht een foto had moeten inleveren, was het resultaat vast beter geweest. Maar om er een origineel verhaal over te bedenken … dat is andere koek. Dat bleek ook wel uit de relatief vergelijkbare verhalen die werden ingezonden (met een aantal positieve uitzonderingen). Je kunt alle inzendingen hier lezen.
Hieronder mijn poging om iets onderscheidends te doen met dit onderwerp. Het viel niet helemaal, of helemaal niet, in de smaak. Ik behaalde er een 11e plaats mee. Maar toch weer goed genoeg om een ronde verder te komen!

Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 4”