Oh, oh Theo!

Dit verhaal heb ik geschreven voor de EWA Nederland bijeenkomst van 26 november 2016.

***

350-05Gearmd lopen Annejet en Sabine langs de opgebroken straten van het Leidseplein richting het DeLaMar Theater.
“Hè, gezellig, ik hou van onze theateravondjes!” zegt Annejet, terwijl ze even de arm van Sabine drukt. Sabine lacht en knikt instemmend. Ze zijn al jaren buurvrouwen en beste vriendinnen. Ze typeren zichzelf altijd gekscherend als ‘dames van boven de vijftig die van lekker gek houden.’
In de buurt van het theater hangen overal affiches van de voorstelling ‘Venus’ waarnaar ze op weg zijn. Sabine houdt haar pas in en bekijkt de afbeelding van Georgina Verbaan sexy, zwarte lingerie.
“Kan Georgina eigenlijk een beetje zingen?”
Annejet kijkt Sabine verbaasd aan. “Zingen?”
“Ja, het is toch een musical waar we heen gaan?”
Annejet lacht een beetje schuldbewust. “Ik weet eigenlijk helemaal niet wat voor voorstelling het is, Theo heeft hem uitgezocht.”
Aan het begin van het theaterseizoen zochten Annejet en Sabine altijd om de beurt de voorstellingen uit die ze zouden bezoeken. Dit jaar was Annejet aan de beurt geweest, maar na een paar voorstellingen gekozen te hebben, had ze er de brui aan gegeven en haar man Theo verder laten kiezen. En Theo staat altijd klaar om het Annejet naar de zin te maken.
“Nou we laten ons gewoon verrassen,” zegt Sabine. Ze lopen door de deur die de portier voor hun openhoudt naar binnen. Bij de garderobe leveren ze hun jassen in en Annejet haalt de kaartjes uit haar handtasje.
“U mag ook in de zaal plaatsnemen in plaats van op het balkon, want de zaal zit niet vol,” zegt het meisje dat hun kaartjes controleert. “Als u boven aan de trap linksaf gaat, zal mijn collega u verder helpen.”
“Dat belooft niet veel goeds,” zegt Sabine met een betrokken gezicht, terwijl ze de trap op lopen.
“Ach joh, we hebben nu wel veel betere plaatsen,” probeert Annejet de moed erin te houden.
Eenmaal in de zaal wijst een ander meisje hun een plekje aan. Terwijl ze gaan zitten, staren Annejet en Sabine naar de sobere bühne.
“Is dit een repetitie ofzo?” vraagt Sabine, “Waar zijn de decors?”
“Ik weet het niet,” zegt Annejet mistroostig, “het ziet er wel kaal uit zo.” Ze zucht, dit had ze nooit aan Theo over moeten laten. Dan dooft het licht in de zaal.
Lees verder “Oh, oh Theo!”

EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 8

Direct na de zomervakantie ontvingen de twaalf overgebleven kandidaten opdracht 8 van de Schrijfmarathon:

De hoofdpersonage in je verhaal verschaft zich zonder toestemming toegang tot de kleedkamer van een popster.

Schrijf een erotisch verhaal waarbij de sfeer van het concert en wat er achter de schermen gebeurt goed naar voren komt, maar ook waarin je vertelt wat er in de kleedkamer plaatsvindt.

Je verhaal mag maximaal 850 woorden hebben.

Dit was voor het eerst sinds tijden dat ik meteen na het ontvangen van de opdracht inspiratie kreeg. Ik koos voor een klassieke setting en een romantisch plot. Enige twijfel die ik had, was of het verhaal wel erotisch genoeg was. Het blijft tenslotte een erotische schrijfmarathon. Uiteindelijk vonden de lezers/stemmers het ook zonder expliciete erotiek een mooi verhaal, want ik eindigde ermee op de derde plek. En daarmee sta ik dus in de halve finale van deze marathon! Mijn inzending lees je hieronder. De rest van de inzendingen lees je hier.

Morendo

all what do you need

Vanaf de achterste rij in de concertzaal slaat hij de vrouw op het podium gade. De klanken van Tsjaikovski’s vioolconcert buitelen als een stortvloed van emoties over het publiek. Het sobere, maar chique broekpak dat ze draagt, benadrukt haar levendig rode haardos die meedeint op haar bewegingen. In de zaal zitten opvallend veel jonge mensen. Ze was in de wereld van de klassieke muziek al een legende, maar de samenwerking met een bekende DJ waarmee ze een wereldhit scoorde, heeft haar de ultieme popsterrenstatus bezorgd.
De viool in haar handen is geen instrument dat ze bespeelt. Hij is onderdeel van haar, een vijfde ledemaat dat haar in staat stelt haar diepste gevoelens om te zetten in geluid. Haar vingers dansen over de snaren, misleidend rank met een onvermoede innerlijke kracht. Ze speelt zoals ze is: ravissant, onbegrensd en meeslepend. Net als hun liefde. Hij herinnert zich het gevoel dat haar handen op zijn lichaam veroorzaakten. Hoe ze samen de grenzen van het universum hadden verkend. Intens, onverzadigbaar en onoverwinnelijk. Tot die noodlottige avond bijna vijf jaar geleden, toen hij haar had verlaten. De voortdurende pijn van eenzaamheid in zijn borstkas was zijn trouwe metgezel geworden. Dat zou vanavond voorbij zijn.
Na de zinderende climax en een kort moment van stilte barst er een uitzinnig applaus los in de zaal. Steeds weer komt ze het podium op om met een gracieuze buiging het eerbetoon in ontvangst te nemen. Ze raapt de bloemen die op het podium worden gegooid bij elkaar en zwaait er lachend mee naar de zaal. Dan valt het doek en gaan de lichten in de zaal aan. Het applaus sterft langzaam weg.

Op de deur van haar kleedkamer staat: “verboden voor onbevoegden, eerst kloppen s.v.p.” Glimlachend treedt hij binnen. Aan de andere kant van de deur is het alsof hij het verleden binnenstapt. Haar geur, haar kleren die her en der op de grond verspreid liggen. Op haar make-uptafel staat het kristallen parfumflesje dat hij in een antiekwinkeltje in Parijs voor haar kocht. Daarnaast staat zijn foto, in een lijst vol met haar vingerafdrukken. De stille getuigen van haar gemis.
Haar voetstappen klinken in de gang. Ze neemt afscheid van de persoon waarmee ze praat en loopt de kleedkamer binnen. Nadat ze de deur heeft gesloten leunt ze er even met haar voorhoofd tegenaan. Dan loopt ze vlak langs hem heen, legt haar viool in de kist en sluit deze zorgvuldig af. Ze is gespannen. Hij herkent de onrust die wordt aangewakkerd door de adrenaline in haar bloed. Dat had ze altijd na een optreden. Als een gekooid dier ijsbeert ze door de ruimte. Dit waren de momenten waarop ze altijd de meest ongebreidelde seks hadden. Wild, rauw en grenzeloos. Alsof hij haar weer tot leven wekte nadat ze zich “leeg” had gespeeld op het concertpodium. Hij ziet in haar ogen dat zij het zich ook herinnert.
Ze laat zich op het krukje voor de make-uptafel ploffen en drukt op de lichtschakelaar. De lampjes rondom de spiegel gaan knipperend aan en verlichten haar gelaat. Hij ziet de fijne lijntjes die het leven in haar huid heeft gegroefd rond haar ogen en haar mond. Lijntjes waar hij zijn lippen op wil drukken. Ze wrijft met haar vingers over het “hoofdpijn”-plekje schuin boven haar wenkbrauw en kijkt zichzelf aan. Ze zucht en haar ogen dwalen afwezig naar het andere gezicht dat haar over haar schouder in de spiegel aankijkt. Hij glimlacht. Eindelijk.
Haar ogen vullen zich met ongeloof. Ze knippert, omdat ze het beeld op haar netvlies niet vertrouwt. Onbeheerst springt ze op en draait zich om. Het kristallen parfumflesje spat in scherven uiteen op de plavuizen.
“Richard,” zegt ze ademloos. “Wat …? Hoe …?” Miljoenen vragen strijden in haar hoofd om voorrang, tezamen met een vlijmscherpe pijnscheut. Ze grijpt naar haar hoofd en zakt in elkaar, maar voordat ze de grond bereikt heeft hij haar al opgevangen en drukt haar stevig tegen zich aan. Verbaasd kijkt ze naar hem op. Hij heeft geen weerstand tegen haar uiteen geweken lippen en drukt zijn mond hongerig op de hare. Gretig verwelkomt haar tong de zijne, terwijl de warme koestering van zijn omhelzing al haar vragen doet verstommen.
Na een eeuwigheid verbreekt hij met tegenzin de betovering van hun kus. Hij kijkt indringend in haar dromerige ogen en wacht tot ze weer bij haar positieven is.
“Ik kom je halen, lieve schat,” zegt hij nadrukkelijk. Ze draait haar hoofd en kijkt naar haar eigen lichaam dat ineengezakt op de grond ligt. Langzaam dringt de waarheid tot haar door en ze knikt.
“Ja,” antwoordt ze zacht, “maar mijn viool dan?”
Hij pakt haar hand in de zijne en verstrengeld zijn vingers in de hare. “Je hebt niets van hier meer nodig. Kom …”
Vol vertrouwen en zonder om te kijken volgt ze hem. Voor altijd.

De volgende ochtend opent het Journaal met het volgende bericht:

“Gisterenavond is violiste Valentina Rosenberg overleden als gevolg van een hersenbloeding. Haar man, dirigent Richard Rosenberg, overleed vijf jaar geleden bij een fataal auto-ongeluk. De Rosenbergs waren een begrip in de muziekwereld. Valentina Rosenberg is negenenveertig jaar geworden.”

EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 7

De zevende opdracht van de Schrijfmarathon had een afbeelding van Alexander Halo als uitgangspunt. De opdracht luidde:

webcamhottieGebruik het bijgevoegde plaatje als basis voor je verhaal. Het mag maximaal 750 lang zijn.

 

Oei, webcamhotties, lastig om daar een originele “insteek” voor te bedenken. Uiteindelijk bracht een Twitterconversatie met collega-schrijver Marc van Lier over “Disneyporn” mij op een idee🙂. Hieronder lees je mijn inzending. De overige inzendingen vind je hier. Ik eindigde er mee op de zevende plek.

Prinses

Slenterend laat Marco de sfeer van het park op zich inwerken. De muziek en de geur van versgebakken appeltaart. Maar vooral de belofte van magie. Hier gelden andere natuurwetten, hier is alles mogelijk.
Marco’s leven kan het best worden omschreven als bescheiden en alledaags. Hij woont in een flatje en heeft een weinig inspirerend baantje bij de snackbar. Hij heeft wel een paar goede vrienden, maar het liefst is hij gewoon alleen. Vrouwen gaat hij zoveel mogelijk uit te weg. Ze hebben geen interesse in hem en hij weet nooit wat hij tegen ze moet zeggen. Hij is dertig en heeft de seksuele ervaring van een zestienjarige. Maar dat deert hem allemaal niet. Marco leeft voor zijn jaarlijkse bezoek aan dit betoverende park bij Parijs. Voor hem voelt het telkens weer als thuiskomen. Thuiskomen bij háár, Sneeuwwitje, zijn droomprinses.
Als kind had hij het verhaal al verslonden vanaf de eerste keer dat zijn moeder het aan hem voorlas. Urenlang had hij gebiologeerd naar de plaatjes zitten kijken. Ook de film had hij helemaal grijs gedraaid. In zijn pubertijd, toen zijn leeftijdsgenoten uitgingen en meisjes versierden, sloeg zijn obsessie om in een zware verliefdheid op “zijn” prinses die nooit was overgegaan. Haar ebbezwarte haren en kersenrode mond. Haar onschuld en ingetogen elegantie. Hij dronk haar en ademde haar. En eenmaal per jaar kon hij haar in levende lijve zien.

Het begint te schemeren en met grote zorg zoekt Marco het beste plekje uit. Uit de luidsprekers klinkt een stem die in drie verschillende talen aankondigt dat de lichtjesparade over vijftien minuten gaat beginnen. Mensen verzamelen zich langs de route. Iedereen is vol verwachting. Reikhalzend kijkt Marco uit over “Main Street.” Dit is zijn moment, hij wil er geen seconde van missen.
Dan barst de parade los in een golf van vrolijkheid, licht en muziek die over hem heen spoelt. Zijn bloed bruist van energie en hij moet lachen om de capriolen van Mickey Mouse en Knabbel en Babbel. Een eindeloze stroom van sprookjes- en filmfiguren trekt aan hem voorbij.
Plotseling is het alsof de tijd stilstaat. Daar is ze, bovenop haar praalwagen. Omringt door zeven koddige dwergen. Haar sprankelende lach daalt neer op het publiek en ze zwaait naar alle kanten. Zijn ogen zijn verankerd in de aanblik die ze biedt. Opwinding vloeit als zoete honing door zijn aderen. Een paar seconden lijkt het alsof ze hem aankijkt met een blik van herkenning en ze werpt hem een handkus toe. Dan rijdt de stoet weer verder.
Met een zucht laat Marco zijn ingehouden adem ontsnappen. Wauw! Dit is de beste parade die hij tot nu toe heeft meegemaakt. Onder de indruk staart hij haar na. Dan wordt er aan zijn jas getrokken. Verbaasd kijkt hij omlaag in het grijnzende gezicht van één van de dwergen. Deze overhandigt hem een kaartje en verdwijnt net zo snel als dat hij verschenen is. Verbaasd bekijkt Marco het kaartje, er staat alleen een soort code op. Hij stopt het in zijn jaszak.

Een paar uur later zet Marco op de hotelkamer zijn laptop aan om te kijken of hij nog e-mail heeft. Hij wil net inloggen op het gratis Wifi-kanaal van het hotel als zijn hand met daarin de muis midden in zijn beweging bevriest. Er staat een Wifi-kanaal in de lijst dat er eerder nog niet in stond. “LoveSnow,” met een slotje erachter. Voordat hij het beseft, heeft hij het kanaal al aangeklikt. Er wordt gevraagd om een code. Ineens gaat hem een lichtje op. Snel pakt hij het kaartje uit zijn jaszak en typt de cijfers van de code in.
Op zijn scherm verschijnt het beeld van een webcam, met háár gezicht dat hem onderzoekend aankijkt.
“Hi, jij bent het hè?” vraagt ze voorzichtig. “Zet je webcam eens aan, dat praat wat makkelijker.”
Sprakeloos staart Marco naar het scherm. Zij is het, maar toch ook weer niet. Haar haar hangt los over haar schouders en haar ogen zijn anders opgemaakt. Ook draagt ze geen prinsessenjurk. Sterker nog, ze draagt helemaal geen kleren op een paar zwarte, kanten kousen en een klein slipje na. Ze ziet eruit als … als een vrouw.
Zweetdruppels van paniek breken hem uit. Hij zit daar maar, als bevroren. Dan klinkt opnieuw haar stem. Ze houdt haar hoofd een beetje schuin en kijkt onzeker in de camera.
“Je hoeft niet bang te zijn, prinsessen zijn ook maar mensen weet je. En ik zou heel graag met je willen praten.”
Dan klikt hij snel de webcam op zijn computer aan.

Venus, Aphrodite, Georgina

venus-2Onderschat nooit de kracht van een Godin, want ze zal je verpulveren.

“Hé Monica! Ga je mee op 7 oktober, naar ‘Venus’ in het Delamar?”
“Zeker weten, count me in.” Mijn gedachten dwalen af naar de gelijknamige Polanski-film die mij in hoge mate intrigeerde en naar de goddelijke Emmanuelle Seigner. “Wie spelen de rollen eigenlijk?”
“O, Jeroen Spitzenberger als Thomas.”
Leuk! Een zeer getalenteerde acteur die ik graag een keer op de planken bezig wil zien.
“En Georgina Verbaan als Vanda.”
Huh, Georgina Verbaan? Die zie ik even niet voor me. Pippi Langkous goes SM? Hmmmm, als dat maar goed komt.

Een aantal maanden later is het zover. Ik zit in de zaal met mijn neus recht voor het toneel. Eigenlijk hebben we kaarten voor het balkon, maar de zaal zit lang niet vol, dus zijn onze plaatsen ge-upgrade. Langzaam dooft het licht. Jeroen Spitzenberger bijt het spits af als de zelfingenomen Thomas. Heel pakkend, ik zit meteen helemaal in het verhaal. Na enkele ogenblikken verschijnt Georgina ten tonele. In zwarte jarretellekousen met daaroverheen gekleurde sokken, kistjes en een nepbontjas. O god, zie je wel, Pippi Langkous!
Maar dan gebeurd er iets. Onder het flodderige, enigszins naïeve uiterlijk komt langzamerhand een kern van intelligente vrouwelijkheid naar boven. Ik raak betoverd en geloof haar transformatie van het begin tot het eind.
Beide acteurs wisselen moeiteloos tussen de zwaardere scènes met Wanda en Severin en de spitsvondige, komische woordenwisselingen tussen Vanda en Thomas die het stuk de nodige luchtigheid geven. Ik wordt volkomen meegesleept in het mentale machtsspel dat zich ontwikkelt op het toneel en na de slotscène met Georgina als zegevierende vrouw der vrouwen blijf ik verslagen achter.
Severin, Thomas, Monica. Onderschat nooit de kracht van een Godin, want ze zal je verpulveren.

Als je zin hebt in een avondje met iets meer hersenvoedsel dan ‘Heel Holland bakt” of “Get the fuck out of my house,” dan kan ik dit stuk van harte aanbevelen. Je hoeft niet specifiek iets te hebben met SM (hoewel enige interesse in het onderwerp het verhaal wel toegankelijker maakt). Er zitten zoveel thema’s in die later op de avond, onder het genot van een goed glas wijn, bediscussieerd kunnen worden tussen vrienden of partners, bijvoorbeeld:

  • Moet er altijd iemand “de baas” zijn in huis? (Als je niet de baas bent, wordt er over je heen gelopen).
  • Is diegene die “de baas” is wel werkelijk de baas?
  • Als de persoon van wie je houdt een verlangen heeft naar onderwerping/dominantie, kun je hier dan uit liefde in mee gaan?
  • De “droom” en de “werkelijkheid” van volledige onderwerping.
  • Hoe machtig zijn vrouwen eigenlijk, of kunnen ze voornamelijk macht uitoefenen via een man?

Als je in de gelegenheid bent, ga het dan met je eigen ogen zien, want naar mijn bescheiden mening verdient ‘Venus’ volle zalen!

EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 6

Op 11 juni 2016 ontvingen 18 deelnemers de opdracht.

Schrijf een kort erotisch verhaal dat zich geheel in het donker afspeelt. Je kunt beschrijven wat je hoort, ruikt, voelt en proeft, maar niet wat je ziet. Het verhaal mag maximaal 650 woorden hebben en moet in de eerste persoon geschreven zijn.

Hmmmm, lastig, was mijn eerste gedachte toen ik deze opdracht in mijn mailbox kreeg. Maar al bladerend door mijn aantekeningenboekje kwam ik dit tegen: ‘verhaallijn à-la Indiana Jones, iets met een Maya-tempel’. En voilà, het idee van mijn inzending voor deze ronde was geboren. Ik vind het heerlijk om dit soort verhalen te schrijven en zie het dan als een film in mijn hoofd helemaal voor me. Het verhaal eindigde op de tweede plaats, dus blijkbaar vonden de lezers/stemmers het ook een fijn verhaal om te lezen! Iedereen die gestemd heeft en/of feedback gegeven, ontzettend bedankt!

De kamer der vruchtbaarheid

Al duwend en trekkend probeer ik uit alle macht om de platte steen die als een logge schuifdeur voor de ingang van de kamer is geschoven in beweging te krijgen. In het donker klinkt de uitroep van mijn collega, Ross, na in mijn hoofd.
“Ik haal je eruit Indy, maak je geen zorgen!”
Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 6”

EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 5

Op 14 mei 2016 ontvingen 23 deelnemers de vijfde opdracht.
Lezers en stemmers, jullie mogen bepalen in hoeverre de deelnemers zijn geslaagd om deze opdracht succesvol af te ronden:

Schrijf een erotisch flitsverhaal (flash fiction) dat afspeelt in een hotellobby en met een verrassende twist op het eind.

Het verhaal mag geen BDSM bevatten en mag maximaal 500 woorden lang zijn. Voorzie je verhaal van een pakkende titel.

Dat de verhalen geem BDSM mochten bevatten was een specifieke eis, om de deelnemers geheel ‘out of the box’ te laten denken, en te voorkomen dat we geijkte verhalen lezen waarin zij verplicht geen slipje mocht dragen of hij verplicht een cockage of waarbij een personage verplicht moest masturberen ergens in een hoekje van de lobby.

Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 5”

EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 4

Voor ronde 4 ontvingen de overgebleven deelnemers de volgende opdracht:

“Naaldhakken”
Voor deze ronde geef ik jullie één woord om mee te werken en me een erotisch stuk van 350 woorden te sturen.

Pfffff, lastig, lastig, lastig! Want geloof het of niet, ik heb eigenlijk helemaal niks met naaldhakken. Ik vind een vrouw op naaldhakken mooi om te zien en als ik voor deze opdracht een foto had moeten inleveren, was het resultaat vast beter geweest. Maar om er een origineel verhaal over te bedenken … dat is andere koek. Dat bleek ook wel uit de relatief vergelijkbare verhalen die werden ingezonden (met een aantal positieve uitzonderingen). Je kunt alle inzendingen hier lezen.
Hieronder mijn poging om iets onderscheidends te doen met dit onderwerp. Het viel niet helemaal, of helemaal niet, in de smaak. Ik behaalde er een 11e plaats mee. Maar toch weer goed genoeg om een ronde verder te komen!

Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 4”

EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 3

Op zaterdag 19 maart 2016 kregen de deelnemers die door waren naar de derde ronde van de Schrijfmarathon 2016, de volgende opdracht toegezonden:

In de vorige ronde hebben jullie masturbatiescènes geschreven. Jouw personage werd onbewust gadegeslagen door een ander. Beschrijf in maximaal 150 woorden hoe de voyeur het heeft ervaren. Jij mag niet jouw eigen masturbatiescène gebruiken en er mag geen dialoog voorkomen in jouw verhaal.

Ik vond dit een hele leuke opdracht en ik vond het nog leuker om te lezen dat zoveel deelnemers mijn inzending voor de vorige opdracht als uitgangspunt hebben genomen! Mijn inzending is gebaseerd op het verhaal “Wraak” van Gerard:

Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 3”

De Z is van Zweet

Dit stukje gaat over mijn haat-liefde verhouding met de sportschool.
Sporten is niet echt mijn hobby, ik doe het omdat het moet (van mezelf voor mijn gezondheid). Trouw hang ik mezelf twee per week in de fitness apparaten of onderwerp me aan een lesje Bodypump of een Bootcamp. Als ik niet bijna omval van uitputting vind ik het leuk om tijdens het sporten mijn mede-sporters te observeren. Hierbij ben ik tot de conclusie gekomen dat het sportschool publiek is onder te verdelen in 5 categorieën:

1. De Mission Impossibles:
Dit zijn de mensen die naar de sportschool zijn gestuurd door hun dokter, hun partner of hun ouders. Kenmerkend voor deze categorie sporters dat ze een fitness-apparaat benaderen alsof het een vies insect is en dat ze een aan paniek grenzende angst vertonen bij het verschijnen van de eerste zweetdruppeltjes. Dit soort mensen zie je vaak na de eerste drie lessen niet meer terug.

112. De Fashionista’s:
Meestal vrouwen die het sporten gebruiken voor het maken van een fashionstatement. Zij zijn altijd voorzien van de nieuwste modellen, kleuren en merken kleding en hun haar zit altijd goed. Ik heb veel bewondering voor deze groep.
Lees verder “De Z is van Zweet”

De Y is van YOLO, of YODO (that’s the question)

yolocatsilver_fullpicIk hoor net van mijn dochters dat “YOLO” zó 2014 is! Maar het beestje moet toch een naam hebben, dus ik doe het er maar mee. Voor de mensen die de afgelopen 5 jaar onder een steen hebben geleefd, het betekent: You Only Live Once (je leeft maar één keer). Ik gebruik deze uitdrukking best vaak, in de trant van:

“Één wijntje? Ach, doe mij de rest van de fles ook maar, YOLO!”

“Shit de wekker. Geen zin in werken en ik heb een kater. Ik neem een dagje vrij, YOLO!”

“De kinderen eten al voor de derde achtereenvolgende dag pizza, maar ik heb vandaag écht geen zin om te koken, YOLO!”

Nou ja, je begrijpt de strekking wel, je moet van het leven genieten nu het nog kan. Op zich een hele gezonde levensinstelling. Ik ken ook mensen die een hele lijst hebben gemaakt met zaken die ze nog willen doen of volbrengen voor hun veertigste/vijftigste/vijfenzestigste/dood en deze met een nietaflatend doorzettingsvermogen aan het afwerken zijn. “Een dagje Apenheul” of “Salsadansles nemen” staan meestal niet op deze lijst, “De marathon van New York lopen” of “De Mont Blanc beklimmen” wel. En daar haak ik een beetje af. Het idee van de “maakbare” wereld, dat iedereen alles maar moet kunnen als je het graag genoeg wilt, dat vind ik gevaarlijk worden. Een vriend van me kreeg onlangs te horen dat hij een chronische hartritmestoornis heeft, omdat hij zijn lijf te lang tot het uiterste heeft gedreven bij het lopen van marathons. Een buurman heeft onlangs twee nekwervels gebroken toen ie op de fiets onderweg was naar Santiago de Compostella. Een collega van me ging afgelopen zomer koprollend (met de fiets) van de Mont Ventoux af. Op dat soort momenten denk ik dat “YODO” (You Only Die Once) de lading beter dekt. YOLO is prima, maar wees alsjeblieft wel zuinig op jezelf!