Oud en Nieuw

Ze goot het laatste restje van haar Gin & Tonic achterover en wenkte de barman voor een nieuwe. Haar barkruk leek een verlaten eiland in de oceaan van feestende mensen, mijlenver verwijderd van het gelach en gepraat. Het was duidelijk dat ze hier niet wilde zijn, maar het alternatief – een oudjaarsavond in haar eentje – nog afschrikwekkender vond. Haar hele houding straalde ongemak en afweer uit en dat prikkelde hem.
Het feest op de sociëteit van zijn studentenvereniging had hem al snel de keel uit gehangen. Altijd dezelfde mensen, altijd hetzelfde slappe geouwehoer. Nadat hij buiten een sigaret had gerookt, was hij in een opwelling de naastgelegen kroeg ingedoken. Onder studenten werd dit tentje ook wel ‘Het Alimentatiecafé’ genoemd, omdat er veel gescheiden mensen kwamen. Hij was er wel eens eerder geweest met een paar van zijn jaarclubgenoten die het een sport vonden te proberen zo veel mogelijk gescheiden vrouwen aan de haak te slaan voor een avondje. Daar had hij nooit zo de charme van ingezien.
Maar de vrouw aan de bar intrigeerde hem. Hij vond haar aantrekkelijk en de eenzaamheid die ze uitstraalde, gaf hem op één of andere manier het gevoel dat ze hem nodig had ook al wist ze het zelf nog niet. Dat wond hem op. Om met haar in contact te komen, nam hij een strategische plek in van waaruit hij haar ongezien kon benaderen.
Lees verder “Oud en Nieuw”

Advertenties

EWA_NL Schrijfmarathon Opdracht 10 (finale)

De tiende en tevens laatste opdracht van de Schrijfmarathon 2016 klonk in eerste instantie redelijk simpel:

Schrijf een erotisch spookverhaal van maximaal 1200 woorden.

In de drie weken dat ik met deze opdracht heb lopen worstelen, werd het echter een schier onmogelijke opgave voor me, een waar horror-scenario ;-).
Ten eerste vond ik het heel moeilijk om een insteek te kiezen die ik zelf origineel genoeg vond en waar ik voldoende feeling mee heb om een authentiek verhaal mee te maken. Na een bezoek aan de film “Bridget Jones’s baby” besloot ik uiteindelijk voor een romcom-achtig verhaal te kiezen. Op zich denk ik dat het verhaal in die opzet wel geslaagd is. Maar vervolgens lukte het me absoluut niet om een erotische draai aan het geheel te geven. Ik bedoel, seks met een spook is fysiek onmogelijk en je moet het dus zoeken in dromen en fantasieën. Nou ja, het lukte me niet op dat moment.
Sowieso heb ik bij de laatste opdrachten steeds meer moeite met het schrijven onder strikte randvoorwaarde (dat er expliciete erotiek in voor móet komen en het maximum aantal woorden), hoewel ik dat voorheen een uitdaging vond. Om het schrijven voor mezelf leuk te houden, heb ik daarom ook besloten om volgend jaar een jaartje pauze te nemen van de Schrijfmarathon, als deelnemer althans.

Alle finale-verhalen vind je hier. Hieronder mijn inzending, waarmee ik op de achtste (en tevens laatste plek) eindigde.
Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon Opdracht 10 (finale)”

EWA_NL Schrijfmarathon Opdracht 9 (halve finale)

De halve-finale-opdracht voor de Schrijfmarathon luidde als volgt:

Schrijf een erotisch verhaal dat zich afspeelt tussen twee mannen.
Je verhaal moet minimaal één seks-scene bevatten en maximaal 1000 woorden.

Een pittige opdracht, maar ja, wel een beetje mijn eigen schuld, aangezien ik het idee voor deze opdracht ooit heb aangedragen ;-). Bij het lezen van de inzendingen viel het me op dat bijna alle deelnemers (inclusief mijzelf) hebben gekozen voor een romantisch emotionele insteek, met een enkele uitzondering. De inzendingen van alle deelnemers kun je hier lezen. Hieronder mijn eigen inzending, ik eindigde ermee op de vierde plek.
Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon Opdracht 9 (halve finale)”

Oh, oh Theo!

Dit verhaal heb ik geschreven voor de EWA Nederland bijeenkomst van 26 november 2016.

***

350-05Gearmd lopen Annejet en Sabine langs de opgebroken straten van het Leidseplein richting het DeLaMar Theater.
“Hè, gezellig, ik hou van onze theateravondjes!” zegt Annejet, terwijl ze even de arm van Sabine drukt. Sabine lacht en knikt instemmend. Ze zijn al jaren buurvrouwen en beste vriendinnen. Ze typeren zichzelf altijd gekscherend als ‘dames van boven de vijftig die van lekker gek houden.’
In de buurt van het theater hangen overal affiches van de voorstelling ‘Venus’ waarnaar ze op weg zijn. Sabine houdt haar pas in en bekijkt de afbeelding van Georgina Verbaan sexy, zwarte lingerie.
“Kan Georgina eigenlijk een beetje zingen?”
Annejet kijkt Sabine verbaasd aan. “Zingen?”
“Ja, het is toch een musical waar we heen gaan?”
Annejet lacht een beetje schuldbewust. “Ik weet eigenlijk helemaal niet wat voor voorstelling het is, Theo heeft hem uitgezocht.”
Aan het begin van het theaterseizoen zochten Annejet en Sabine altijd om de beurt de voorstellingen uit die ze zouden bezoeken. Dit jaar was Annejet aan de beurt geweest, maar na een paar voorstellingen gekozen te hebben, had ze er de brui aan gegeven en haar man Theo verder laten kiezen. En Theo staat altijd klaar om het Annejet naar de zin te maken.
“Nou we laten ons gewoon verrassen,” zegt Sabine. Ze lopen door de deur die de portier voor hun openhoudt naar binnen. Bij de garderobe leveren ze hun jassen in en Annejet haalt de kaartjes uit haar handtasje.
“U mag ook in de zaal plaatsnemen in plaats van op het balkon, want de zaal zit niet vol,” zegt het meisje dat hun kaartjes controleert. “Als u boven aan de trap linksaf gaat, zal mijn collega u verder helpen.”
“Dat belooft niet veel goeds,” zegt Sabine met een betrokken gezicht, terwijl ze de trap op lopen.
“Ach joh, we hebben nu wel veel betere plaatsen,” probeert Annejet de moed erin te houden.
Eenmaal in de zaal wijst een ander meisje hun een plekje aan. Terwijl ze gaan zitten, staren Annejet en Sabine naar de sobere bühne.
“Is dit een repetitie ofzo?” vraagt Sabine, “Waar zijn de decors?”
“Ik weet het niet,” zegt Annejet mistroostig, “het ziet er wel kaal uit zo.” Ze zucht, dit had ze nooit aan Theo over moeten laten. Dan dooft het licht in de zaal.
Lees verder “Oh, oh Theo!”

EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 8

Direct na de zomervakantie ontvingen de twaalf overgebleven kandidaten opdracht 8 van de Schrijfmarathon:

De hoofdpersonage in je verhaal verschaft zich zonder toestemming toegang tot de kleedkamer van een popster.

Schrijf een erotisch verhaal waarbij de sfeer van het concert en wat er achter de schermen gebeurt goed naar voren komt, maar ook waarin je vertelt wat er in de kleedkamer plaatsvindt.

Je verhaal mag maximaal 850 woorden hebben.

Dit was voor het eerst sinds tijden dat ik meteen na het ontvangen van de opdracht inspiratie kreeg. Ik koos voor een klassieke setting en een romantisch plot. Enige twijfel die ik had, was of het verhaal wel erotisch genoeg was. Het blijft tenslotte een erotische schrijfmarathon. Uiteindelijk vonden de lezers/stemmers het ook zonder expliciete erotiek een mooi verhaal, want ik eindigde ermee op de derde plek. En daarmee sta ik dus in de halve finale van deze marathon! Mijn inzending lees je hieronder. De rest van de inzendingen lees je hier.

Morendo

all what do you need

Vanaf de achterste rij in de concertzaal slaat hij de vrouw op het podium gade. De klanken van Tsjaikovski’s vioolconcert buitelen als een stortvloed van emoties over het publiek. Het sobere, maar chique broekpak dat ze draagt, benadrukt haar levendig rode haardos die meedeint op haar bewegingen. In de zaal zitten opvallend veel jonge mensen. Ze was in de wereld van de klassieke muziek al een legende, maar de samenwerking met een bekende DJ waarmee ze een wereldhit scoorde, heeft haar de ultieme popsterrenstatus bezorgd.
De viool in haar handen is geen instrument dat ze bespeelt. Hij is onderdeel van haar, een vijfde ledemaat dat haar in staat stelt haar diepste gevoelens om te zetten in geluid. Haar vingers dansen over de snaren, misleidend rank met een onvermoede innerlijke kracht. Ze speelt zoals ze is: ravissant, onbegrensd en meeslepend. Net als hun liefde. Hij herinnert zich het gevoel dat haar handen op zijn lichaam veroorzaakten. Hoe ze samen de grenzen van het universum hadden verkend. Intens, onverzadigbaar en onoverwinnelijk. Tot die noodlottige avond bijna vijf jaar geleden, toen hij haar had verlaten. De voortdurende pijn van eenzaamheid in zijn borstkas was zijn trouwe metgezel geworden. Dat zou vanavond voorbij zijn.
Na de zinderende climax en een kort moment van stilte barst er een uitzinnig applaus los in de zaal. Steeds weer komt ze het podium op om met een gracieuze buiging het eerbetoon in ontvangst te nemen. Ze raapt de bloemen die op het podium worden gegooid bij elkaar en zwaait er lachend mee naar de zaal. Dan valt het doek en gaan de lichten in de zaal aan. Het applaus sterft langzaam weg.
Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 8”

EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 7

De zevende opdracht van de Schrijfmarathon had een afbeelding van Alexander Halo als uitgangspunt. De opdracht luidde:

webcamhottieGebruik het bijgevoegde plaatje als basis voor je verhaal. Het mag maximaal 750 lang zijn.

 

Oei, webcamhotties, lastig om daar een originele “insteek” voor te bedenken. Uiteindelijk bracht een Twitterconversatie met collega-schrijver Marc van Lier over “Disneyporn” mij op een idee :-). Hieronder lees je mijn inzending. De overige inzendingen vind je hier. Ik eindigde er mee op de zevende plek.

Prinses

Slenterend laat Marco de sfeer van het park op zich inwerken. De muziek en de geur van versgebakken appeltaart. Maar vooral de belofte van magie. Hier gelden andere natuurwetten, hier is alles mogelijk.
Marco’s leven kan het best worden omschreven als bescheiden en alledaags. Hij woont in een flatje en heeft een weinig inspirerend baantje bij de snackbar. Hij heeft wel een paar goede vrienden, maar het liefst is hij gewoon alleen. Vrouwen gaat hij zoveel mogelijk uit te weg. Ze hebben geen interesse in hem en hij weet nooit wat hij tegen ze moet zeggen. Hij is dertig en heeft de seksuele ervaring van een zestienjarige. Maar dat deert hem allemaal niet. Marco leeft voor zijn jaarlijkse bezoek aan dit betoverende park bij Parijs. Voor hem voelt het telkens weer als thuiskomen. Thuiskomen bij háár, Sneeuwwitje, zijn droomprinses.
Als kind had hij het verhaal al verslonden vanaf de eerste keer dat zijn moeder het aan hem voorlas. Urenlang had hij gebiologeerd naar de plaatjes zitten kijken. Ook de film had hij helemaal grijs gedraaid. In zijn pubertijd, toen zijn leeftijdsgenoten uitgingen en meisjes versierden, sloeg zijn obsessie om in een zware verliefdheid op “zijn” prinses die nooit was overgegaan. Haar ebbezwarte haren en kersenrode mond. Haar onschuld en ingetogen elegantie. Hij dronk haar en ademde haar. En eenmaal per jaar kon hij haar in levende lijve zien.
Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 7”

Sanne heeft zin (Twewa #7: Werelden)

Langzaam opende Sanne haar ogen en liet de buitenwereld tot haar bewustzijn doordringen. Ze moest even in slaap gevallen zijn. Boven haar werd de nachtelijke sterrenhemel verdrongen door het diepe rood van het ochtendgloren. De geluiden van een langzaam ontwakende wereld gingen gepaard met een gevoel van serene rust dat over haar neerdaalde. Ze was volledig ontspannen, van haar kruintje tot haar tenen. Sanne sloot haar ogen weer om te genieten van dit moment en dit gevoel. Met een voldane glimlach op haar lippen rekte ze zich uit als een lenige kat. Als ze had gekund, was ze nu gaan spinnen.
SteegHet harde asfalt waarop ze lag begon nu wel oncomfortabel te worden. De ochtendnevel had haar naakte huid koud en klam gemaakt, maar van binnen gloeide ze. Ze ging rechtop zitten en keek om zich heen. Een paar uur geleden had ze geen oog gehad voor haar omgeving. Ze bevond zich in een steeg in de binnenstad. Her en der stonden vuilcontainers van de aangrenzende horecagelegenheden en ook op de grond lag allerlei viezigheid. Om Sanne heen lag de grond bezaaid met tientallen gebruikte condooms. In een hoekje op een stapel plastic vaten lagen haar kleren, keurig opgevouwen op een stapeltje, met daarnaast haar handtas. Ze krabbelde overeind, vies en plakkerig. Haar lijf voelde beurs. Het was een zoete beursheid. Rustig deed Sanne haar jurkje aan en kamde met haar vingers door haar haren in een poging deze enigszins te fatsoeneren. Haar pumps stopte ze in haar tas. Op blote voeten liep ze naar de taxiplaats een eindje verderop.
Lees verder “Sanne heeft zin (Twewa #7: Werelden)”

Het rode knopje

Ik haat kerst. Het k** feest. Ik haat de zoetsappige muziek, de kitscherige versieringen, het buitensporige geschrans, het opgeklopte sentiment en de huichelachtige gezelligheid. Maar bovenal haat ik de meewarige blikken van de mensen in mijn omgeving nu ik alleen ben. Ik zie ze denken: wat doen we met Floor tijdens de kerstdagen?
Rot op! Ik vier geen kerst. Alle uitnodigingen heb ik op slinkse wijze weten te ontwijken of af te slaan. Zorgvuldig heb ik mijn “verdwijning” tijdens deze kerstdagen gepland:

  • Onderduikadres: mijn woonkamer (check)
  • Rantsoen: chocolade, chips, drop en gin-tonic in overvloed (check)
  • Entertainment: DVD’s van “Cocktail” en “Verliefd op Ibiza” (check)

Jij hebt mij verdomme in de steek gelaten, dus ik ga de voorrechten van het alleen zijn ten volle uitbuiten! Ik trek de gordijnen dicht en steek wat kaarsen aan. Kerst en kanker beginnen allebei met een k.
Lees verder “Het rode knopje”

Aufguss (Thewa #4: In de sauna)

berkentakkenHappend naar adem daal ik treetje voor treetje af in het dompelbad. Mijn huid protesteert heftig samentrekkend tegen het temperatuurverschil. Het liefst zou ik rechtsomkeert maken, maar dapper zet ik door. Ik sta al tot mijn middel in het ijskoude water en zal er nu met mijn borsten door moeten. Frank  bekijkt geamuseerd mijn zelfmarteling vanaf de kant. Dan neemt hij een aanloopje en duikt zonder pardon het water in.
“Kijk, zo doe je dat!” zegt hij grijnzend nadat hij weer boven is. Ik weet uit ervaring dat ik nu een beetje moet opschieten, omdat hij in staat is me een handje te komen helpen als het hem te lang duurt. Ik neem een grote hap lucht en laat me langzaam kopje onder zakken. Ik voel de kou prikken en doordringen in mijn oververhitte huid. Bibberend kom ik boven.
“Ik ben wel genoeg afgekoeld, ga je mee naar het zwembad?” vraag ik. Franks ogen zijn gericht op mijn door de kou strak getrokken tepels.
“Natuurlijk schatje!” zegt hij opgewekt en lachend spetter ik hem nat voordat ik het dompelbad uit snel.
Lees verder “Aufguss (Thewa #4: In de sauna)”

EWA_NL Schrijfmarathon 2015 Opdracht 8

Op 29 augustus 2015 ontvingen de zeven resterende deelnemers van de Schrijfmarathon 2015 de volgende opdracht:

OLYMPUS DIGITAL CAMERASchrijf een humoristisch erotisch verhaal over een liefdesdriehoek. Laat jouw lezers lachen! Maximaal aantal woorden: 850

Pffff, lastige opdracht vond ik op het eerste gezicht! Bij de woorden humoristisch en liefdesdriehoek komen bij mij meteen beelden op van een klucht met Piet Bambergen, René van Vooren en Joke Bruijs, waarbij er altijd één man verstopt is onder het bed en eentje in de kast. Niet geheel mijn idee van erotisch. Maar mijn motto is: Google is your friend! Dus ik dacht: laat ik eens gewoon het woord “liefdesdriehoek” goegelen. Bijna één van de eerste hits ging over de drie-eenheid: intimiteit, passie en verbonden in een goede relatie. Verder had ik in de zomervakantie het boek: “Eat, pray, love” gelezen dat me erg bij is bijgebleven. Aldus was het idee voor mijn inzending voor deze opdracht geboren. Ik ben er 5e mee geworden en ik ben heel blij dat ik nóg een rondje mee mag doen in deze bloedstollende race :-). De inzendingen van alle andere deelnemers zijn hier te lezen.

Cursus

lovetriangleMet het foldertje “Cursus Liefdesdriehoek” in mijn hand loop ik Spiritueel Centrum Walhalla binnen. Normaal ben ik niet zo van dat spiriwiri-gedoe, maar ja, ik moet toch wat. De zin: “Versterk uw liefdesdriehoek en vind eindelijk die nieuwe liefde!” had me overgehaald om toch te gaan. Mijn laatste relatie-dingetje dateert alweer van zo’n anderhalf jaar geleden en sindsdien is er echt nul komma nul happening op dat gebied. Ik vertel de dame achter de balie waar ik voor kom en met een meewarig gezicht wijst ze me de weg naar de cursusruimte. In de zaal bevinden zich al een stuk of vijftien vrouwen die druk met elkaar in gesprek zijn. Ze dragen allemaal een kek designer yoga-outfitje. Voorzichtig kijk ik naar mijn eigen joggingbroek. Ik heb wel het minst versleten exemplaar aangetrokken, maar voel me toch redelijk uit de toon vallen. Snel probeer ik mijn rommelige vlecht nog een beetje te fatsoeneren. Ik installeer me met mijn matje zo onopvallend mogelijk achter in de zaal.
Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon 2015 Opdracht 8”