EWA_NL Schrijfmarathon Opdracht 10 (finale)

De tiende en tevens laatste opdracht van de Schrijfmarathon 2016 klonk in eerste instantie redelijk simpel:

Schrijf een erotisch spookverhaal van maximaal 1200 woorden.

In de drie weken dat ik met deze opdracht heb lopen worstelen, werd het echter een schier onmogelijke opgave voor me, een waar horror-scenario ;-).
Ten eerste vond ik het heel moeilijk om een insteek te kiezen die ik zelf origineel genoeg vond en waar ik voldoende feeling mee heb om een authentiek verhaal mee te maken. Na een bezoek aan de film “Bridget Jones’s baby” besloot ik uiteindelijk voor een romcom-achtig verhaal te kiezen. Op zich denk ik dat het verhaal in die opzet wel geslaagd is. Maar vervolgens lukte het me absoluut niet om een erotische draai aan het geheel te geven. Ik bedoel, seks met een spook is fysiek onmogelijk en je moet het dus zoeken in dromen en fantasieën. Nou ja, het lukte me niet op dat moment.
Sowieso heb ik bij de laatste opdrachten steeds meer moeite met het schrijven onder strikte randvoorwaarde (dat er expliciete erotiek in voor móet komen en het maximum aantal woorden), hoewel ik dat voorheen een uitdaging vond. Om het schrijven voor mezelf leuk te houden, heb ik daarom ook besloten om volgend jaar een jaartje pauze te nemen van de Schrijfmarathon, als deelnemer althans.

Alle finale-verhalen vind je hier. Hieronder mijn inzending, waarmee ik op de achtste (en tevens laatste plek) eindigde.
Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon Opdracht 10 (finale)”

Advertenties

EWA_NL Schrijfmarathon Opdracht 9 (halve finale)

De halve-finale-opdracht voor de Schrijfmarathon luidde als volgt:

Schrijf een erotisch verhaal dat zich afspeelt tussen twee mannen.
Je verhaal moet minimaal één seks-scene bevatten en maximaal 1000 woorden.

Een pittige opdracht, maar ja, wel een beetje mijn eigen schuld, aangezien ik het idee voor deze opdracht ooit heb aangedragen ;-). Bij het lezen van de inzendingen viel het me op dat bijna alle deelnemers (inclusief mijzelf) hebben gekozen voor een romantisch emotionele insteek, met een enkele uitzondering. De inzendingen van alle deelnemers kun je hier lezen. Hieronder mijn eigen inzending, ik eindigde ermee op de vierde plek.
Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon Opdracht 9 (halve finale)”

Oh, oh Theo!

Dit verhaal heb ik geschreven voor de EWA Nederland bijeenkomst van 26 november 2016.

***

350-05Gearmd lopen Annejet en Sabine langs de opgebroken straten van het Leidseplein richting het DeLaMar Theater.
“Hè, gezellig, ik hou van onze theateravondjes!” zegt Annejet, terwijl ze even de arm van Sabine drukt. Sabine lacht en knikt instemmend. Ze zijn al jaren buurvrouwen en beste vriendinnen. Ze typeren zichzelf altijd gekscherend als ‘dames van boven de vijftig die van lekker gek houden.’
In de buurt van het theater hangen overal affiches van de voorstelling ‘Venus’ waarnaar ze op weg zijn. Sabine houdt haar pas in en bekijkt de afbeelding van Georgina Verbaan sexy, zwarte lingerie.
“Kan Georgina eigenlijk een beetje zingen?”
Annejet kijkt Sabine verbaasd aan. “Zingen?”
“Ja, het is toch een musical waar we heen gaan?”
Annejet lacht een beetje schuldbewust. “Ik weet eigenlijk helemaal niet wat voor voorstelling het is, Theo heeft hem uitgezocht.”
Aan het begin van het theaterseizoen zochten Annejet en Sabine altijd om de beurt de voorstellingen uit die ze zouden bezoeken. Dit jaar was Annejet aan de beurt geweest, maar na een paar voorstellingen gekozen te hebben, had ze er de brui aan gegeven en haar man Theo verder laten kiezen. En Theo staat altijd klaar om het Annejet naar de zin te maken.
“Nou we laten ons gewoon verrassen,” zegt Sabine. Ze lopen door de deur die de portier voor hun openhoudt naar binnen. Bij de garderobe leveren ze hun jassen in en Annejet haalt de kaartjes uit haar handtasje.
“U mag ook in de zaal plaatsnemen in plaats van op het balkon, want de zaal zit niet vol,” zegt het meisje dat hun kaartjes controleert. “Als u boven aan de trap linksaf gaat, zal mijn collega u verder helpen.”
“Dat belooft niet veel goeds,” zegt Sabine met een betrokken gezicht, terwijl ze de trap op lopen.
“Ach joh, we hebben nu wel veel betere plaatsen,” probeert Annejet de moed erin te houden.
Eenmaal in de zaal wijst een ander meisje hun een plekje aan. Terwijl ze gaan zitten, staren Annejet en Sabine naar de sobere bühne.
“Is dit een repetitie ofzo?” vraagt Sabine, “Waar zijn de decors?”
“Ik weet het niet,” zegt Annejet mistroostig, “het ziet er wel kaal uit zo.” Ze zucht, dit had ze nooit aan Theo over moeten laten. Dan dooft het licht in de zaal.
Lees verder “Oh, oh Theo!”

EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 8

Direct na de zomervakantie ontvingen de twaalf overgebleven kandidaten opdracht 8 van de Schrijfmarathon:

De hoofdpersonage in je verhaal verschaft zich zonder toestemming toegang tot de kleedkamer van een popster.

Schrijf een erotisch verhaal waarbij de sfeer van het concert en wat er achter de schermen gebeurt goed naar voren komt, maar ook waarin je vertelt wat er in de kleedkamer plaatsvindt.

Je verhaal mag maximaal 850 woorden hebben.

Dit was voor het eerst sinds tijden dat ik meteen na het ontvangen van de opdracht inspiratie kreeg. Ik koos voor een klassieke setting en een romantisch plot. Enige twijfel die ik had, was of het verhaal wel erotisch genoeg was. Het blijft tenslotte een erotische schrijfmarathon. Uiteindelijk vonden de lezers/stemmers het ook zonder expliciete erotiek een mooi verhaal, want ik eindigde ermee op de derde plek. En daarmee sta ik dus in de halve finale van deze marathon! Mijn inzending lees je hieronder. De rest van de inzendingen lees je hier.

Morendo

all what do you need

Vanaf de achterste rij in de concertzaal slaat hij de vrouw op het podium gade. De klanken van Tsjaikovski’s vioolconcert buitelen als een stortvloed van emoties over het publiek. Het sobere, maar chique broekpak dat ze draagt, benadrukt haar levendig rode haardos die meedeint op haar bewegingen. In de zaal zitten opvallend veel jonge mensen. Ze was in de wereld van de klassieke muziek al een legende, maar de samenwerking met een bekende DJ waarmee ze een wereldhit scoorde, heeft haar de ultieme popsterrenstatus bezorgd.
De viool in haar handen is geen instrument dat ze bespeelt. Hij is onderdeel van haar, een vijfde ledemaat dat haar in staat stelt haar diepste gevoelens om te zetten in geluid. Haar vingers dansen over de snaren, misleidend rank met een onvermoede innerlijke kracht. Ze speelt zoals ze is: ravissant, onbegrensd en meeslepend. Net als hun liefde. Hij herinnert zich het gevoel dat haar handen op zijn lichaam veroorzaakten. Hoe ze samen de grenzen van het universum hadden verkend. Intens, onverzadigbaar en onoverwinnelijk. Tot die noodlottige avond bijna vijf jaar geleden, toen hij haar had verlaten. De voortdurende pijn van eenzaamheid in zijn borstkas was zijn trouwe metgezel geworden. Dat zou vanavond voorbij zijn.
Na de zinderende climax en een kort moment van stilte barst er een uitzinnig applaus los in de zaal. Steeds weer komt ze het podium op om met een gracieuze buiging het eerbetoon in ontvangst te nemen. Ze raapt de bloemen die op het podium worden gegooid bij elkaar en zwaait er lachend mee naar de zaal. Dan valt het doek en gaan de lichten in de zaal aan. Het applaus sterft langzaam weg.
Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 8”

EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 7

De zevende opdracht van de Schrijfmarathon had een afbeelding van Alexander Halo als uitgangspunt. De opdracht luidde:

webcamhottieGebruik het bijgevoegde plaatje als basis voor je verhaal. Het mag maximaal 750 lang zijn.

 

Oei, webcamhotties, lastig om daar een originele “insteek” voor te bedenken. Uiteindelijk bracht een Twitterconversatie met collega-schrijver Marc van Lier over “Disneyporn” mij op een idee :-). Hieronder lees je mijn inzending. De overige inzendingen vind je hier. Ik eindigde er mee op de zevende plek.

Prinses

Slenterend laat Marco de sfeer van het park op zich inwerken. De muziek en de geur van versgebakken appeltaart. Maar vooral de belofte van magie. Hier gelden andere natuurwetten, hier is alles mogelijk.
Marco’s leven kan het best worden omschreven als bescheiden en alledaags. Hij woont in een flatje en heeft een weinig inspirerend baantje bij de snackbar. Hij heeft wel een paar goede vrienden, maar het liefst is hij gewoon alleen. Vrouwen gaat hij zoveel mogelijk uit te weg. Ze hebben geen interesse in hem en hij weet nooit wat hij tegen ze moet zeggen. Hij is dertig en heeft de seksuele ervaring van een zestienjarige. Maar dat deert hem allemaal niet. Marco leeft voor zijn jaarlijkse bezoek aan dit betoverende park bij Parijs. Voor hem voelt het telkens weer als thuiskomen. Thuiskomen bij háár, Sneeuwwitje, zijn droomprinses.
Als kind had hij het verhaal al verslonden vanaf de eerste keer dat zijn moeder het aan hem voorlas. Urenlang had hij gebiologeerd naar de plaatjes zitten kijken. Ook de film had hij helemaal grijs gedraaid. In zijn pubertijd, toen zijn leeftijdsgenoten uitgingen en meisjes versierden, sloeg zijn obsessie om in een zware verliefdheid op “zijn” prinses die nooit was overgegaan. Haar ebbezwarte haren en kersenrode mond. Haar onschuld en ingetogen elegantie. Hij dronk haar en ademde haar. En eenmaal per jaar kon hij haar in levende lijve zien.
Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 7”

Grand Opening (Kasteelromance: deel 2)

moet-imperial-ice-champagne-bottle-03“Ik weet het niet, Dees”, zei Michelle twijfelend tegen haar beste vriendin Desiree. Ze fronste haar wenkbrauwen en bestudeerde de witte kaart in haar hand, waarop in zwierige, goudkleurige letters de “Grand Opening” van de Ibiza-lounge van Slot Duijvestein werd aangekondigd. Haar naam werd zelfs genoemd: interieurontwerp door Michelle Lacroix stond onder op de kaart gedrukt.
“Wat weet je niet? Of je zin hebt in het meest exclusieve jetset feestje van het jaar? Of weet je misschien niet of je de meest begeerde vrijgezel in de wijde omgeving, die je onlangs het orgasme van je leven heeft bezorgd onder ogen durft te komen?” vroeg Desiree plagend.
Michelle kleurde bij deze herinnering. Ewout had geprobeerd haar over te halen om op Duijvestein te blijven, maar daar had ze vriendelijk voor bedankt.
“Ik heb geen zin om zijn zoveelste vrouwelijke speeltje te worden,” zei Michelle verdedigend, “die man verslindt vrouwen alsof het worstenbroodjes zijn!”
Desiree lachte hartelijk om deze vergelijking. Michelle had weinig weg van een worstenbroodje.
“Nou, ik zou me anders maar wat graag laten verslinden door die Ewout,” zei Desiree terwijl ze door het raam naar buiten keek, “donker haar, blauwe ogen en een kuiltje in zijn kin, mmmmm.” Ze zuchtte dromerig. Verbaasd keek Michelle haar aan.
“Ken je hem dan?”
“Nee, maar naast het feit dat hij regelmatig in de bladen staat, parkeert hij net zijn paard in jouw voortuin”, zei Desiree droog.
“Wat?” Michelle haastte zich naar het raam. Daar zag ze het haar inmiddels bekende hoofd van Joey, Ewouts paard, verschijnen. Verbijsterd staarde ze het dier aan, terwijl Desiree achter haar dubbelklapte van het lachen.
“De deurbel gaat schat,” hikte ze, “moet je niet even opendoen?” Met een vernietigende blik stoof Michelle langs haar heen naar de voordeur.
Lees verder “Grand Opening (Kasteelromance: deel 2)”

Sanne heeft zin (Twewa #7: Werelden)

Langzaam opende Sanne haar ogen en liet de buitenwereld tot haar bewustzijn doordringen. Ze moest even in slaap gevallen zijn. Boven haar werd de nachtelijke sterrenhemel verdrongen door het diepe rood van het ochtendgloren. De geluiden van een langzaam ontwakende wereld gingen gepaard met een gevoel van serene rust dat over haar neerdaalde. Ze was volledig ontspannen, van haar kruintje tot haar tenen. Sanne sloot haar ogen weer om te genieten van dit moment en dit gevoel. Met een voldane glimlach op haar lippen rekte ze zich uit als een lenige kat. Als ze had gekund, was ze nu gaan spinnen.
SteegHet harde asfalt waarop ze lag begon nu wel oncomfortabel te worden. De ochtendnevel had haar naakte huid koud en klam gemaakt, maar van binnen gloeide ze. Ze ging rechtop zitten en keek om zich heen. Een paar uur geleden had ze geen oog gehad voor haar omgeving. Ze bevond zich in een steeg in de binnenstad. Her en der stonden vuilcontainers van de aangrenzende horecagelegenheden en ook op de grond lag allerlei viezigheid. Om Sanne heen lag de grond bezaaid met tientallen gebruikte condooms. In een hoekje op een stapel plastic vaten lagen haar kleren, keurig opgevouwen op een stapeltje, met daarnaast haar handtas. Ze krabbelde overeind, vies en plakkerig. Haar lijf voelde beurs. Het was een zoete beursheid. Rustig deed Sanne haar jurkje aan en kamde met haar vingers door haar haren in een poging deze enigszins te fatsoeneren. Haar pumps stopte ze in haar tas. Op blote voeten liep ze naar de taxiplaats een eindje verderop.
Lees verder “Sanne heeft zin (Twewa #7: Werelden)”

Het rode knopje

Ik haat kerst. Het k** feest. Ik haat de zoetsappige muziek, de kitscherige versieringen, het buitensporige geschrans, het opgeklopte sentiment en de huichelachtige gezelligheid. Maar bovenal haat ik de meewarige blikken van de mensen in mijn omgeving nu ik alleen ben. Ik zie ze denken: wat doen we met Floor tijdens de kerstdagen?
Rot op! Ik vier geen kerst. Alle uitnodigingen heb ik op slinkse wijze weten te ontwijken of af te slaan. Zorgvuldig heb ik mijn “verdwijning” tijdens deze kerstdagen gepland:

  • Onderduikadres: mijn woonkamer (check)
  • Rantsoen: chocolade, chips, drop en gin-tonic in overvloed (check)
  • Entertainment: DVD’s van “Cocktail” en “Verliefd op Ibiza” (check)

Jij hebt mij verdomme in de steek gelaten, dus ik ga de voorrechten van het alleen zijn ten volle uitbuiten! Ik trek de gordijnen dicht en steek wat kaarsen aan. Kerst en kanker beginnen allebei met een k.
Lees verder “Het rode knopje”

EWA_NL Schrijfmarathon 2015 Opdracht 9 (halve finale)

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOp 26 september 2015 ontvingen de vijf resterende deelnemers van de Schrijfmarathon 2015 de volgende opdracht:

Begin jouw verhaal met: Buiten het huisje gierde de wind door het donkere bos. (Let op: dit MOET de eerste zin van jouw verhaal zijn!)
Maximaal aantal woorden: 1200

Toen ik deze opdracht ontving, wist ik in eerste instantie niet zo goed wat ik er mee aan moest vangen. Dat was best frustrerend, zeker toen ik via Twitter vernam dat de ene na de andere deelnemer zijn/haar verhaal binnen een week al inleverde. Maar ik hield het hoofd koel en na het benodigde rijpingsproces wist ik ineens wat voor verhaal ik moest en wilde gaan schrijven voor deze ronde. De kans was groot dat dit mijn laatste ronde was en ik wilde in elk geval nog een compleet schaamteloos verhaal indienen. Zie hieronder het resultaat. De overige inzendingen zijn hier te lezen. En guess what? Ik ben met dit verhaal in de finale beland. Alle stemmers hartelijk dank! Dankzij jullie mag ik deze marathon helemaal uitschrijven. En ik reken natuurlijk ook op jullie bij de laatste stemronde die 15 november van start gaat ;-).

PinkelientjeHet geheim van Pinkelientje

Buiten het huisje gierde de wind door het donkere bos. Harde rukwinden deden de bomen kraken op hun gewortelde grondvesten. Binnen zaten kabouter Pinkelman en zijn vrouw Pinkelientje behaaglijk bij hun gloeiende kacheltje. Pinkelientje pakte de eikeldopjes waaruit ze net hun brandnetelthee hadden gedronken en liep ermee naar het keukentje om ze opnieuw te vullen.
“Brrr, wat spookt het buiten!” zei ze huiverend.
“Wil jij er een hazelnootmuffin bij? Ik heb ze vanmiddag vers gebakken.”
“Hmmmm,” humde Pinkelman afwezig. Hij was helemaal verdiept in een artikel over Scandinavische houtbewerking.
“Ik neem aan dat je “ja” bedoelt?” vroeg Pinkelientje geïrriteerd. Zo ging het de laatste tijd veel vaker. Ze voelde zich verwaarloosd en dat hing haar behoorlijk de keel uit. Ze had al geprobeerd zijn aandacht te trekken door zich demonstratief op de bank te installeren met het boek van kabouter Wiplala: “Spelletjes voor in de bedstee”. Voorheen had ze hier altijd succes mee gehad, maar dit keer had Pinkelman er geen enkele aandacht aan besteed. Hij had zelfs niet gemerkt dat ze al een paar dagen onder haar jurkje geen onderbroekje droeg! Ze kwakte de thee en de hazelnootmuffin voor hem op tafel en zei: “Ik ga de was binnenhalen.” Kwaad beende ze op haar slofjes van konijnenbont naar buiten.
Lees verder “EWA_NL Schrijfmarathon 2015 Opdracht 9 (halve finale)”

Eroscripta: Kasteelromance (deel 1)

De opdracht van de Eroscripta schrijfwedstrijd was als volgt:

imageGebruik deze foto als inspiratie. Vertel het verhaal achter deze foto zoals jij het voor je ziet en neem je lezer mee in een erotische droom. Je verhaal mag minimaal 2500 en maximaal 3500 woorden bevatten. Als je een gedicht instuurt mag dit maximaal 500 woorden bevatten. Rijm en metriek is optioneel en mag je naar eigen inzicht toepassen.

In de periode dat ik dit verhaal schreef, was ik net bezig met het opzetten en vormgeven van dit blog. De oplettende lezer zal wel een aantal thema’s herkennen ;-). In die zin is dit verhaal erg representatief voor wat ik met mijn blog wil uitstralen: feelgood, romantisch, lichtvoetig, humoristisch en sexy. Ik was echt verrast toen ik te horen kreeg dat mijn verhaal door  de jury was gekozen als één van de 10 finalisten uit de ruim 70 inzendingen. Uiteindelijk heeft dit verhaal de 7e plaats behaald. Voor mij een hele eer! De overige 9 finale-verhalen kun je hier lezen.

Kasteelromance

Met rustige maar stevige hand leidde jonkheer Ewout van Duijvestein zijn paard Joey langs het ruiterpad dat naar zijn huis liep. Of, nou ja huis, Slot Duijvestein was een buitenhuis met de omvang en uitstraling van een klein kasteel. Het werd omgeven door een prachtig stuk bos aan de ene kant en een parkachtige tuin met een grote vijver aan de andere kant. Het gezicht van Ewout stond op onweer. De afgelopen weken die hij bij zijn ouders in Londen had doorgebracht, waren een hel geweest. Met name de niet aflatende pogingen van zijn moeder om hem te koppelen aan diverse Engelse adellijke dames hadden zijn humeur tot een dieptepunt gebracht. Hoewel ze het goed meende, werkte haar enthousiasme zo verstikkend dat hij had besloten een week eerder dan gepland terug te keren naar Nederland. In een poging zijn gevoel van vrijheid weer terug te krijgen, had hij zijn auto geparkeerd bij de manage die ook bij het landgoed hoorde om het laatste stuk te paard af te leggen. De stilte en geur van het bos en de ritmische beweging van het paard kalmeerden hem enigszins.
Plotseling stond Joey stokstijf stil, snoof een paar keer en draaide zijn oren naar voren. Ewout hief zijn hoofd op om te kijken waar de aandacht van zijn paard door was afgeleid. Het slot was al zichtbaar door de bomen en het dier rook waarschijnlijk de stal bij het huis. Maar toen hij beter keek, zag hij dat dit niet was wat de interesse van Joey had gewekt. Het was een tafereeltje op de parkeerplaats naast het huis. Met stijgende verbazing dirigeerde hij Joey wat dichter naar de haag van bomen en struiken die het ruiterpad scheidde van de parkeerplaats. Hij kneep zijn ogen samen om te zien wat er gaande was. Zijn mond viel open toen tot hem doordrong wat hij zag. Hij staarde naar een vrouwenderrière! Een hele bevallige derrière, dat wel. Hij had meer dan genoeg ervaring opgedaan om dat te kunnen beoordelen. De vrouw die bij de derrière hoorde, stond voorover geleund in een auto. Zo te zien één van zíjn auto’s. Op een klein zwartkanten onderbroekje en een paar zijden kousen na was ze naakt.
Wie was ze? Een prostitué? En wat deed ze hier? Ewout, die niet hield van verrassingen, voelde zijn humeur tot het nulpunt dalen en zijn irritatie-level omhoog schieten. Hij was naar huis gekomen omdat hij rust wilde. Hij was het meer dan zat om naar de pijpen van vrouwen te dansen en door hen in situaties te worden gebracht waar hij niet om had gevraagd! Hij wilde de regie over zijn leven weer terug. Aan zijn zwaar op de proef gestelde geduld was zojuist een eind gekomen. Met een korte, ongeduldige beweging van zijn hand aan de teugel spoorde hij Joey aan de parkeerplaats op te lopen. Hij ging zo snel mogelijk korte metten maken met deze dame.

Lees verder “Eroscripta: Kasteelromance (deel 1)”