Venus, Aphrodite, Georgina

venus-2Onderschat nooit de kracht van een Godin, want ze zal je verpulveren.

“Hé Monica! Ga je mee op 7 oktober, naar ‘Venus’ in het Delamar?”
“Zeker weten, count me in.” Mijn gedachten dwalen af naar de gelijknamige Polanski-film die mij in hoge mate intrigeerde en naar de goddelijke Emmanuelle Seigner. “Wie spelen de rollen eigenlijk?”
“O, Jeroen Spitzenberger als Thomas.”
Leuk! Een zeer getalenteerde acteur die ik graag een keer op de planken bezig wil zien.
“En Georgina Verbaan als Vanda.”
Huh, Georgina Verbaan? Die zie ik even niet voor me. Pippi Langkous goes SM? Hmmmm, als dat maar goed komt.

Een aantal maanden later is het zover. Ik zit in de zaal met mijn neus recht voor het toneel. Eigenlijk hebben we kaarten voor het balkon, maar de zaal zit lang niet vol, dus zijn onze plaatsen ge-upgrade. Langzaam dooft het licht. Jeroen Spitzenberger bijt het spits af als de zelfingenomen Thomas. Heel pakkend, ik zit meteen helemaal in het verhaal. Na enkele ogenblikken verschijnt Georgina ten tonele. In zwarte jarretellekousen met daaroverheen gekleurde sokken, kistjes en een nepbontjas. O god, zie je wel, Pippi Langkous!
Maar dan gebeurd er iets. Onder het flodderige, enigszins naïeve uiterlijk komt langzamerhand een kern van intelligente vrouwelijkheid naar boven. Ik raak betoverd en geloof haar transformatie van het begin tot het eind.
Beide acteurs wisselen moeiteloos tussen de zwaardere scènes met Wanda en Severin en de spitsvondige, komische woordenwisselingen tussen Vanda en Thomas die het stuk de nodige luchtigheid geven. Ik wordt volkomen meegesleept in het mentale machtsspel dat zich ontwikkelt op het toneel en na de slotscène met Georgina als zegevierende vrouw der vrouwen blijf ik verslagen achter.
Severin, Thomas, Monica. Onderschat nooit de kracht van een Godin, want ze zal je verpulveren.

Als je zin hebt in een avondje met iets meer hersenvoedsel dan ‘Heel Holland bakt” of “Get the fuck out of my house,” dan kan ik dit stuk van harte aanbevelen. Je hoeft niet specifiek iets te hebben met SM (hoewel enige interesse in het onderwerp het verhaal wel toegankelijker maakt). Er zitten zoveel thema’s in die later op de avond, onder het genot van een goed glas wijn, bediscussieerd kunnen worden tussen vrienden of partners, bijvoorbeeld:

  • Moet er altijd iemand “de baas” zijn in huis? (Als je niet de baas bent, wordt er over je heen gelopen).
  • Is diegene die “de baas” is wel werkelijk de baas?
  • Als de persoon van wie je houdt een verlangen heeft naar onderwerping/dominantie, kun je hier dan uit liefde in mee gaan?
  • De “droom” en de “werkelijkheid” van volledige onderwerping.
  • Hoe machtig zijn vrouwen eigenlijk, of kunnen ze voornamelijk macht uitoefenen via een man?

Als je in de gelegenheid bent, ga het dan met je eigen ogen zien, want naar mijn bescheiden mening verdient ‘Venus’ volle zalen!

O Amor Natural (De liefde, natuurlijk)

Liefde – want dit is het ene woord

Liefde – want dit is het ene woord –
moge mijn vers beginnen en omgeven.
Liefde leide mijn vers en zij verene
daarin ziel, verlangen, vulva en lid.

Wie zal beweren dat hij enkel ziel is?
Wie voelt niet van ziel zijn lichaam zwellen
tot het openbarst in louter kreten
van orgasme, onbegrensd moment?

Het lichaam, in lichaams omstrengeling
versmolten, opgelost, bereikt de bron
der wezens, die Plato ondeelbaar zag:
en het is één, volmaakt in twee: twee-eenling.

Eenwording in bed of in de kosmos?
Waar houdt de kamer op, raakt hij de sterren?
Welke lust in onze lenden voert ons
naar dat ver domein, etherisch, eeuwig?

Eén zacht beroeren van de clitoris,
en reeds is alles in een oogwenk anders.
Dat ene kleine plekje op het lichaam
is het centrum van bron, brand en honing.

De doorboring volgt en breekt door wolken,
ontdekt zonnen van een schittering
die mensenogen niet verdragen, maar
de coïtus, van licht doorgloeid, gaat voort.

En voort, en breidt zich uit, zodanig dat,
aan ons voorbij, voorbij het leven zelf,
als vleesgeworden actieve abstractie,
de idee van het genot geniet.

En in genotvol lijden tussen woorden,
minder nog, geweeklaag, klanken, klachten,
bereikt één enkel spasme in ons het punt
waar liefde sterft aan liefde, goddelijk.

Hoe vaak niet sterven mensen in elkaar,
in het vochtig geborchte van de schede,
in die dood die zachter is dan slaap:
de pauze van de zinnen, nu verzadigd.

Vrede herstelt zich. De vrede der goden,
uitgestrekt in bed, gelijk in zweet
geklede beelden, dankbaar voor dat wat
de aardse liefde toevoegt aan een god.

Carlos Drummond de Andrade (vertaling: August Willemsen)

6a00d83467174c53ef017d3d244bd5970c-800wi