Hartveroverende heldinnen: Charity

doctors-choiceUniversity Hospital Londen, 1960
Ogenschijnlijk verdiept in het invullen van de patiënten-statussen, hield dokter Richard Wellington vanachter de balie op de gang van de afdeling Chirurgie door de openstaande deur de verpleegster in de gaten die druk doende was met de mensen op zaal. Haar verzorgende handen schudden kussens op en controleerden een infuus terwijl ze ondertussen iemand met opgewekte vastberadenheid aanspoorde om het gelatinetoetje van de avondmaaltijd op te eten. Ze droeg het verpleegstersuniform van het ziekenhuis, bestaande uit een blauwe, kuitlange jurk met het karakteristieke witte kraagje en daaroverheen een gesteven, witte schort. Haar kastanjebruine haren waren opgestoken onder het witte kapje dat ze op haar hoofd droeg en ze drukte met haar vingers een weerbarstige, losgeraakte lok achter haar oor. Het lichaam onder haar uniform was soepel en sterk door het lichamelijk zware werk dat ze deed en haar gebruinde huid verraadde dat ze langere tijd in het buitenland was geweest. Destijds had hij de belofte van de vrouw in haar al herkend en ze had deze belofte meer dan waar gemaakt.

In Richards borst balde de frustratie zich samen en zijn blik werd donker. Sinds hun paden elkaar twee maanden geleden weer hadden gekruist, had ze hem zeer succesvol weten te ontlopen. Het was duidelijk dat ze hem en hun gezamenlijk verleden uit haar leven had gebannen en dit koste wat het kost zo wilde houden. Tot nu toe had hij haar wens gerespecteerd, maar dat viel hem steeds moeilijker. Hij miste wat ze samen hadden. Hun ongekunstelde samenzijn, hun gesprekken, de lichtheid die ze bracht in zijn bestaan. Hij wist dat hij geen enkel recht op haar kon doen gelden. Haar hart breken was het moeilijkste dat hij ooit gedaan had en hij vroeg zich regelmatig af of hij hiermee niet de grootste fout van zijn leven had gemaakt.

Vijf jaar eerder
“Dokter Wellington, de kandidates voor de verpleegstersopleiding zijn er.” Richard keek vanachter zijn bureau op naar de oudere verpleegster in de deuropening van zijn kantoor.
“Dat is waar ook,” verzuchtte hij en gooide zijn pen neer. Sinds een jaar werkte hij als Chef de Clinique bij de afdeling Chirurgie van het ziekenhuis en dit was één van zijn minst favoriete klusjes. Elk kwartaal selecteerde het ziekenhuis een aantal leerling-verpleegsters die de interne opleiding in het ziekenhuis mochten volgen. Deze werden verdeeld over de afdelingen en vandaag was het weer zover dat hij de gegadigde voor zijn eigen afdeling uit moest kiezen. Na de oorlog was het beroep van verpleegster ongekend populair geworden, maar bij de meeste meisjes die hij sprak, ontbrak elke vorm van professionele gedrevenheid of idealisme. Voor hen was de opleiding slechts een noodzakelijk kwaad totdat ze een geschikte arts aan de haak hadden geslagen. Dit had Richard als succesvol chirurg en begerenswaardig vrijgezel al meerdere malen aan den lijve ondervonden en hij had er meteen korte metten mee gemaakt.
“Goed, laat de eerste maar binnen,” zei Richard berustend, “maar denk erom, tien minuten per persoon, niet langer.” De verpleegster knikte en gaf hem een lijst met namen voordat ze zijn kamer verliet. Een ogenblik later stapte de eerste kandidate zijn kantoor binnen.

Een uur en zes kandidates later was Richard de wanhoop nabij. De bonte verzameling vrouwen die aan hem voorbij was getrokken, varieerde van totaal onnozel tot uiterst geraffineerd. Als een gekooid dier ijsbeerde hij door zijn kamer. Hoe kon hij hier nou uit kiezen? Ze waren allemaal totaal ongeschikt! Er stond nog één naam op de lijst, maar dat zou ook wel niets zijn. Hij vloekte terwijl hij zich omdraaide om de laatste kandidate binnen te roepen en struikelde bijna over het meisje dat geruisloos binnen was gekomen en hem met heldere, vragende ogen aankeek. Ze had vlechten aan weerszijde van haar gezicht en ze droeg een plooirok met een hooggesloten witte bloes.
“Hoi, sorry,” verontschuldigde Richard zich onmiddellijk, “ben je verdwaald?” Hij maakte aanstalten om naar de gang te lopen en iemand van de verpleging te roepen.
“Niet dat ik weet,” antwoordde het meisje. “Dokter Wellington? Ik kom voor de positie van leerling-verpleegster.”
Ontsteld keek Richard het meisje aan en wierp toen een blik op de lijst met namen die op zijn bureau lag. “Charity Heart?” vroeg hij terwijl hij haar aan bleef staren. Ze knikte zonder blikken of blozen en hij gebaarde haar tegenover hem aan zijn bureau plaats te nemen. “Hoe oud ben je, Charity? Je weet dat er een minimum leeftijd geldt voor deze opleiding?” Charity opende de tas die ze bij zich had en haalde er een stapeltje papieren uit.
“Ik ben zestien, dokter Wellington,” zei ze gedecideerd en schoof de papieren in zijn richting, “zoals u kunt lezen op mijn identiteitsbewijs. Ik heb vorige maand de middelbare meisjesschool afgerond als beste van mijn klas. Dat kunt u lezen op mijn diploma en mijn cijferlijst. Volgens mij voldoe ik geheel aan de toelatingseisen voor deze opleiding.”
Verbaasd en ook wel een beetje geamuseerd keek Richard van de papieren naar het meisje dat met kaarsrechte rug voor hem zat. Zestien was inderdaad de minimale leeftijdseis. Hij had zelf een zusje van zestien en Charity leek veel jonger. Dat kwam waarschijnlijk door die vlechtjes en het feit dat ze geen spoortje make-up droeg. Toch had ze ook iets vastberadens in haar houding, dat zijn respect afdwong.
“Juist. Vertel eens, Charity, waarom wil jij graag verpleegster worden?” Dit was het moment waarop Richard meestal een kulverhaaltje over het maatschappelijk belang van het verpleegsters-vak kreeg voorgeschoteld. Maar Charity keek hem even nadenkend aan en sprong toen op van haar stoel. Met een ernstig gezicht liep ze langs zijn boekenkast en bleef staan bij zijn ingelijste diploma.
“Dat vind ik een lastige vraag,” zei ze toen peinzend. “Ik bedoel, waarom wilde u arts worden? Het is iets dat ik mijn hele leven al wil, ik heb me eerlijk gezegd nooit afgevraagd waarom. Ik ben er goed in. Op één of andere manier komen mensen altijd bij me met hun kwalen en ik weet een heleboel middeltjes, van mijn oma en van mijn moeder, om ze te helpen. Dat vind ik fijn. Ik wil graag nog meer leren.”
Richard was even van zijn stuk door haar antwoord. Dit meisje was zo puur, zo totaal zonder opsmuk. Ze was zonder meer zeer geschikt als verpleegster, maar ook heel jong en met weinig levenservaring. Richard vroeg zich af of ze zich wel staande zou kunnen houden in de slangenkuil die het ziekenhuis ook kon zijn.
“Goed, je bent aangenomen,” zei hij, “en ik word je persoonlijke mentor.”

In de twee jaar die volgden waren Richard en Charity onafscheidelijk. Charity was net een spons die zich volzoog met alles wat ze maar kon leren. Vaak zat ze ’s avonds in haar vrije tijd op zijn kamer te neuzen in zijn boekenkast en vroeg hem de oren van het hoofd. Ze hadden lange gesprekken, niet alleen over puur medische zaken, maar ook over ethische aspecten, zoals het omgaan met beslissingen op de grens van leven en dood. Richard leerde Charity hoe ze wonden moest hechten en hoe ze hem kon bijstaan tijdens zijn operaties. Al heel snel wist ze wat hij nodig had zonder dat hij erom hoefde te vragen.
Ook op het persoonlijke vlak ontstond er een speciale band tussen hun. Richard wist Charity’s aanvankelijke gereserveerd te doorbreken met kleine, onschuldige plagerijtjes, die hij ook vaak op zijn zusje losliet. Het duurde niet lang voordat Charity zich uit de tent liet lokken en hem op haar eigen fijnzinnige manier van repliek begon te dienen. Ze ging er zelfs toe over om hem af en toe terug te plagen, wat Richard vaderlijk toeliet.
Ze werden het ster-team van het ziekenhuis. In feite had hun samenwerking veel weg van een huwelijk, in professionele zin dan. Er werd in de wandelgangen regelmatig gespeculeerd of het meer was dan alleen werk, maar deze roddels stierven altijd een stille dood bij gebrek aan voeding.
Tegen de tijd dat het examen van de verpleegstersopleiding naderde, merkte Richard dat er iets tussen hen veranderde. Charity’s ontluikende vrouwelijkheid kwam tot bloei en hij vond het steeds moeilijker om zijn vaderlijke rol tegenover haar vol te houden. Hij voelde regelmatig de bijna onbedwingbare behoefte om haar kennis te laten maken met de man in hem. Aan de manier waarop ze onbewust op hem reageerde, merkte hij dat hij haar ook niet onberoerd liet en dit bezorgde hem hoofdbrekens.

De diploma-uitreiking werd in het ziekenhuis gevierd met een feestavond en Charity was met vlag en wimpel geslaagd. Ze droeg een mooie jurk en nam lachend alle felicitaties in ontvangst. Degene die ze het liefst wilde zien was er echter nog niet. Ze wist dat hij nog stond te opereren. Het orkest zette een aanstekelijk jazznummer in en de dansvloer begon vol te stromen. Charity had geen zin om te dansen en trok zich terug op het dakterras, waar een spectaculaire zonsondergang gaande was.
“Dus hier hebt u zich verstopt, zuster Heart!” klonk het ineens plagend achter haar. Glimlachend draaide Charity zich om.
“Ik heb toch beloofd dat ik de eerste dans in mijn balboekje voor u zou bewaren, dokter Wellington.” Haar ogen glansden en ze had blosjes op haar wangen.
“Gefeliciteerd, Charity,” zei Richard schor en hij pakte het glas dat ze vast had uit haar handen. “Is dit Champagne?” vroeg hij quasi afkeurend.
“Natuurlijk Richard, wat anders? Ik ben nu een vrouw van de wereld,” zei ze overmoedig.
Dit was de eerste keer sinds hij haar kende dat ze hem bij zijn voornaam noemde en het vuur dat brandde in zijn lendenen laaide heftig op. Hij zette het glas op een tafeltje achter haar en bleef zo dicht bij haar staan dat hun lichamen elkaar net niet raakten.
“Je ziet er prachtig uit in die jurk Charity,” zei hij bij haar oor. “Er is alleen één ding …” Hij bracht zijn handen naar de zijkant van haar gezicht en trok voorzichtig het elastiekje van haar vlecht los. Daarna deed hij hetzelfde bij haar andere vlecht. Ze bleef doodstil staan en keek hem met grote ogen aan terwijl zijn vingers zachtjes door haar haren gleden en de strengen uit elkaar haalde, tot ze als een waterval los over haar rug vielen. Haar ademhaling was onregelmatig en haar lippen weken zacht vaneen in een onbewuste uitnodiging aan de zijne.
Op dat moment besefte Richard met een schok dat hij op het punt stond de paar centimeter die nodig waren om haar tot de zijne te maken, te overbruggen. Voor hem stond allang tijd vast dat Charity de enige vrouw was met wie hij zijn leven wilde delen. Zij was overduidelijk ook verliefd op hem. Hij was haar eerste liefde. Maar het ging tegen zijn principes in om een meisje rechtstreeks uit de schoolbanken te kapen. Hij was van mening dat ook vrouwen eerst moeten ervaren wat er in de wereld te koop is, voordat ze zich binden aan een man en een gezin. Hij was dertig en zij amper achttien. Hoe graag hij ook zijn liefde aan haar wilde bekennen, het zou niet eerlijk zijn tegenover haar. Hij kende haar echter ook goed genoeg om te weten dat ze deze waarheid niet zou accepteren.
Hij slikte en streek wanhopig met zijn hand door zijn haren. Charity keek hem nog steeds vragend aan en hij kuste snel haar voorhoofd. “Het spijt me Charity, ik moet weg om mijn patiënt van vanavond te controleren,” zei hij zacht. Inwendig verwenste hij zichzelf dat hij het zover had laten komen, dat hij zichzelf niet beter in de hand had. Hij zag de ontreddering in haar ogen opwellen. Om te voorkomen dat hij alsnog de fout in zou gaan, vluchtte hij. Weg van het dakterras, weg van het feest, weg van haar.
‘Schoft’ en ‘lafaard’ waren de termen die in zijn hoofd om voorrang streden toen hij walgend van zichzelf door de gangen van het ziekenhuis liep. Daar kwam hij de directrice van het ziekenhuis tegen.
“Dokter Wellington, gaat alles goed met u?” vroeg ze bezorgd, terwijl ze hem staande hield. Richard bleef staan en aarzelde. Toen deed hij het ondenkbare, hij vroeg overplaatsing aan voor Charity.

***

Terwijl Charity haar laatste klusjes op zaal afrondde, hield ze vanuit haar ooghoeken de balie op de gang in de gaten. Of liever gezegd, de man die erachter stond. Richard Wellington, de man die ze nooit meer wilde zien of spreken. Toen een oud-collega, die wist dat ze tijdelijk weer terug was in Londen, haar had benaderd met de vraag of ze een paar maanden wilde invallen, had ze wel even getwijfeld. De kans was natuurlijk groot dat ze hem tegen het lijf zou lopen. Maar ze kon het geld goed gebruiken en het was haar gelukt om hem niet alleen tegen te komen. De keren dat ze hem kort had gezien, waren er altijd anderen bij geweest. En over twee dagen zou ze gelukkig weer vertrekken.
Een hernieuwde blik in de gang vertelde haar dat de plek achter de balie leeg was. Opgelucht dat hij verder was gegaan met zijn ronde waste ze snel haar handen, liep de gang op en sloot zachtjes de deur van de zaal.
“Zuster Heart, kan ik u even onder vier ogen spreken?” Zijn stem nagelde haar aan de grond. Even overwoog ze om net te doen alsof ze hem niet had gehoord en gewoon weg te lopen, maar dat was haar eer te na. Ze draaide zich naar hem om.
Hij stond tegen het muurtje naast de balie geleund, nog steeds verdiept in zijn papieren en keek haar niet aan. Charity werd rood van ergernis.
“Mijn dienst zit erop, dokter Wellington, Kyra kan u op de hoogte brengen van de status van de patiënten,” zei ze scherp.
Richard schreef met lange halen iets in het dossier, klapte daarna de map dicht en legde deze achter de balie. Vervolgens richtte hij zijn onverdeelde aandacht op Charity. “Ik wil iets persoonlijks met u bespreken, loopt u even mee naar mijn kantoor?” Hij maakte een uitnodigend gebaar met zijn arm en ging haar voor, er niet aan twijfelend dat ze hem zou volgen.
Terwijl ze haar best deed Richard bij te houden, vroeg Charity zich af wat ze in godsnaam aan het doen was. Ze was hem niets verschuldigd. Sterker nog, ze liep grote kans dat al die oude pijn weer terug kwam. Alhoewel, dat zou betekenen dat de pijn ooit was verdwenen en dat was niet zo. Ze voelde de littekens van zijn verraad nog elke dag in haar hart.
Ineens sloeg de paniek toe en bleef ze stokstijf stilstaan. “Nee, ik ga niet met je mee Richard,” zei ze met bevende stem. “Ik hoef niet te horen wat je te zeggen hebt. Het doet er niet toe. Over twee dagen vertrek ik weer naar Afrika, ditmaal voor onbepaalde tijd.” Ze probeerde uit alle macht om haar tranen terug te dringen, maar kon niet voorkomen dat er een snik in haar stem klonk.
Richard had zich inmiddels omgedraaid en was naar haar toe gelopen. “Zoiets hoorde ik al ja,” zei hij grimmig. In één onverwachte, vloeiende beweging tilde hij haar van de grond in zijn armen en begon opnieuw richting zijn kamer te benen. “Hou op met tegenstribbelen Charity!” Hij deed net of hij haar liet vallen, waardoor Charity met een gilletje haar armen om zijn nek klemde.

Eenmaal in zijn kantoor zette hij haar weer op haar eigen benen en schopte de deur achter zich dicht. Voor de zekerheid draaide hij deze op slot. “Mijn dienst zit er ook op en ik heb geen zin in pottenkijkers,” verklaarde hij toen Charity hem kwaad aankeek. Onwillekeurig glimlachend om haar verontwaardigde gezicht liep hij naar haar toe en overhandigde haar de sleutel. “Je kunt weg wanneer je wilt, Charity. Maar voordat je gaat, wil ik zeker weten dat er geen misverstanden tussen ons bestaan.”
“Misverstanden?” vroeg Charity geïrriteerd. “Ik zou niet weten waarover.”
“Over wat er drie jaar geleden tussen ons is gebeurd,” zei Richard terwijl hij haar onafgebroken aankeek.
Charity lachte schamper. “Oh, daar bestaat echt geen misverstand over hoor. Jij was zo bang dat er een verpleegstertje aan je zou blijven hangen, dat je me zonder mijn toestemming hebt laten overplaatsen naar een ander ziekenhuis.”
Richard deed een stap in haar richting, maar Charity stapte gelijktijdig achteruit en verschanste zich achter een fauteuil. “Je had niet eens het fatsoen om het me persoonlijk te vertellen.” Dit laatste zinnetje klonk zo intens verdrietig dat het leek alsof er een mes werd rondgedraaid in Richards ingewanden. Hij moest zich tot het uiterste beheersen om haar niet achter die verdomde stoel weg te sleuren.
“Charity, dat is mis gegaan. Wil je me alsjeblieft aankijken?” Hij wachtte even tot ze hem met betraande ogen aankeek. “Het klopt dat ik de directrice heb gevraagd of ze wilde informeren naar mogelijkheden om je over te plaatsen, maar het was niet de bedoeling dat ze dit ook meteen zou uitvoeren. Ik had het eerst rustig met je willen bespreken. Tot overmaat van ramp zat ik op dat moment voor een congres in Amerika en toen ik terug kwam was je al weg. Helemaal weg bedoel ik.”
“Dat klopt,” zei Charity, ze had haar tranen inmiddels gedroogd, “in het nieuwe ziekenhuis zochten ze verpleegsters om te werken op een missiepost in Afrika. Ik werd aangenomen en kon meteen vertrekken voor drie jaar. Ik heb er nooit spijt van gehad, want het is hard, maar ook ongelooflijk dankbaar werk. Ik kan niet wachten om er weer naar toe te gaan. Dit keer ga ik trouwens als de vrouw van de dominee mee. Dat moeten we morgen nog even … eh … regelen.”

Charity liep in de richting van de deur. “Ik hoop dat het je goed gaat Richard, je woorden hebben misschien een iets ander licht op de zaak geworpen, maar in feite verandert dit niets.” Ze begon de sleutel in het slot van de deur te stoppen, maar haar vingers trilden zo dat dit niet meteen lukte. Ze hoorde zijn voetstappen achter zich naderen.
“Ik heb nog één vraag voor je Charity,” zei Richard terwijl hij zijn hand over de hare legde. “Hou je van die kerel, die dominee waarmee je gaat trouwen?” Charity schudde haar hoofd, een beetje in de war, omdat Richard zo dichtbij stond.
“Nee, hij is niet geïnteresseerd in die aspecten van het leven, hij leeft voor God. Het is beter voor mijn eigen veiligheid om getrouwd te zijn en hij is een goed mens.”
Richards vingers hadden inmiddels de sleutel uit de hare gepakt. “In dat geval heb ik nog een vraag voor je.” Hij keek haar recht in de ogen. “Wil je niet weten waarom ik je liet overplaatsen?”
“Dat lijkt me wel duidelijk,” begon Charity.
“Nee, dat is het niet,” onderbrak Richard haar. “Ik hou van je Charity, met heel mijn hart. Maar je was zo jong toen. Net geslaagd en klaar om de wereld te ontdekken. Ik wilde dat je dat ook ging doen, zonder al te gebonden te zijn. Als ik je op dat moment de liefde had verklaard, had ik je dat ontnomen. En samen blijven werken met al die gevoelens tussen ons, dat was onmogelijk. De beste oplossing leek mij dat je op eigen benen zou leren staan in een ander ziekenhuis en dat ik je af en toe mocht blijven vergezellen bij je ontdekkingstocht. En als je dan voldoende was gegroeid, je verder had ontwikkeld, had je kunnen kiezen. Voor mij, of voor iemand anders.”
“Werkelijk …” Charity wist van kwaadheid niet waar ze moest beginnen en haar ogen schoten vuur. Haar stem schoot de lucht in. “En dat bepaal jíj?! Wat goed is voor míj? Ik kan heel goed mijn eigen keuzes maken hoor. Wie denk je wel wie je bent, Richard Wellington!” Ze begon woest met haar vuisten op zijn borstkas te slaan.
Verontwaardigd pakte Richard haar polsen en drukte haar armen naar beneden. Vervolgens klemde hij haar in zijn armen tegen zich aan. “Nou rustig maar, Charity, het is ook niet echt gelukt hè, aangezien jij besloot naar de jungle in verweggistan te vluchten,” zei hij cynisch. “Misschien doet het je goed om te horen dat ik het beschouw als de grootste fout van mijn leven. En omdat ik er de man niet naar ben om tweemaal achter elkaar dezelfde fout te maken, ga ik je nu laten zien wat je mist als je je in een verstandshuwelijk met die dominee van je stort, zodat je straks heel weloverwogen je eigen keuze kunt maken!”

Zijn mond daalde neer op de hare in een allesverzengende kus. Jarenlang onderdrukt verlangen vond zijn uitweg in de koortsachtige verkenning van hun lippen. Onafwendbaar en dwingend, alsof ze hun hele leven slechts op weg waren geweest naar dit moment. Charity werd duizelig en hapte naar adem. Hij stond haar slechts één ademteug toe, voordat hij haar open mond weer bedekte en zijn tong naar binnen duwde.
Ze had wel eens gefantaseerd hoe het zou zijn om gekust te worden, maar deze aanval op haar zinnen overrompelde Charity totaal. Ze verloor elk besef van plaats of tijd. Haar wereld werd gereduceerd tot het hier en nu, zijn lippen, zijn smaak en zijn geur. Het leek alsof ze een vrije val maakte en hing hulpeloos achterovergebogen in zijn armen. Haar lichaam leek gemaakt voor het zijne, elke holte en curve paste in elkaar, als twee puzzelstukjes.
Een grom van Richard bracht haar weer een klein beetje bij haar positieven. Hij trok zijn lippen heel even van de hare en keek haar aan met ogen die bijna zwart waren van harstocht. Ze kon slechts met omfloerste blik terug staren.
“Charity, als je nog weg wilt, is dit het moment om te gaan. Vanaf nu sta ik niet meer in voor de gevolgen als je blijft,” zei hij en peilde haar blik om te kijken of ze hem had begrepen.
Charity knipperde even met haar ogen en bewoog toen haar hoofd van de ene naar de andere kant. “Nee, ik ga niet weg. Tenzij je wilt dat ik ga,” antwoordde ze. Hier ging Richard niet eens op in. Hij begon zwijgend het witte kapje dat ze op haar hoofd droeg los te maken. De haarspelden waarmee haar haren vast waren gestoken, veroorzaakten een regen van kleine tikjes toen ze op de vloer vielen. Nadat hij alles had verwijderd, woelde Richard vol verrukking met zijn vingers door haar lokken. “Je draagt het korter dan toen,” constateerde hij, terwijl hij haar weer naar zich toe trok en zijn gezicht in het kuiltje tussen haar hals en schouder drukte. Hij snoof haar geur op en proefde zachtjes haar huid. Er trok een siddering van genot door Charity heen.
Met zekere handen knoopte Richard haar schort los en gooide deze aan de kant. Daarna onderging haar jurk hetzelfde lot. Zijn ogen laafden zich aan het beeld dat ze vormde nu ze zo kwetsbaar in slechts haar ondergoed, jarretelle-gordel en huidkleurige kousen voor hem stond. Haar ogen neergeslagen. Zijn vingers maakten haakje voor haakje haar bustehouder aan de voorkant open en schoven deze over haar armen naar beneden. In stille bewondering sloot één van zijn warme handen zich om het zachte gewicht van haar borst. Zijn andere hand gleed onder haar kin en hief haar gezicht naar hem op. Hij kuste haar opnieuw, een kus die zij gretig beantwoordde.
“Liefste, je weet niet hoe lang ik hierop heb gewacht, hoe vaak ik hiervan heb gedroomd,” zei hij even later. Charity antwoordde niet maar legde haar hand tegen de zijkant van zijn gezicht. Toen maakte ze zich van hem los en begon de rest van haar kleren uit te trekken.
“Heb je nog steeds dat bed in de kamer hiernaast staan, voor als je nachtdienst hebt?” vroeg ze toen met een zweempje ondeugendheid in haar ogen. “Ik vind trouwens dat u nog wel erg veel kleren aan hebt, dokter Wellington.” Dat laatste klonk ronduit overmoedig.
Richard was al druk doende om dit euvel te verhelpen. Toen hij enkele seconden later in al zijn prachtige, mannelijke naaktheid voor haar stond, moest Charity toch een beetje blozen. Als verpleegster zag ze natuurlijk regelmatig naakte mannen, maar nooit in de staat waarin Richard nu verkeerde.
“Eigen schuld, dikke … eh … bult,” zei Richard grijnzend en pakte haar bij de hand. “Het bed staat er inderdaad nog, maar als we niet opschieten halen we dat niet.” Hij trok haar mee naar de aangrenzende kamer en liet haar binnen. Het was een heel klein kamertje waar eigenlijk alleen een bed en een kastje in pasten. Met één armbeweging trok hij de sprei van het bed en sloeg met een tweede armbeweging het beddengoed open. “Liggen jij,” zei hij zogenaamd dreigend, “ik ben nog lang niet klaar met je.”

Charity sprong in het bed en trok de dekens zo ver over zich heen dat alleen haar ogen, voorhoofd en haren nog te zien waren. Ze was nu toch wel een beetje bezorgd.
“Richard, ik … je weet toch … ik heb nog nooit … ik weet niet …” hakkelde ze.
Richard keek teder neer op het hoopje vrouw dat in zijn bed lag. “Liefste dat komt helemaal goed, vertrouw me. Maar je moet me wel eerst bij je in bed laten.” Hij trok voorzichtig aan de dekens en na enkele ogenblikken verslapte haar greep. Hij strekte zijn lange, gespierde lijf naast haar uit in het bed. Liggend op zijn zij, met zijn hoofd steunend op zijn hand, keek hij haar aan. Ze keek enigszins angstig terug. “Laat mij je aanraken Charity, ik ken jou beter jijzelf,” zei hij toen.
Het knikje van Charity was nauwelijks zichtbaar maar voor Richard genoeg om zijn hand opnieuw om haar borst te leggen. Haar huid was koud en zijn warme hand begon haar te strelen. Haar borsten, haar buik, haar heupen, haar dijen, en toen weer omhoog. Charity ontspande zich weer een beetje en langzamerhand voelde ze de warmte die zijn hand over haar huid verspreidde, samenvloeien in een plek tussen haar benen. Daar werd het gevoelig en zwaar. Het werd zelfs zo erg dat het begon te kloppen. Ze wilde heel erg graag dat hij haar daar zou aanraken, maar dat deed hij niet. Charity schaamde zich, het was vast niet normaal dat ze dat wilde.
Haar gedachten werden onderbroken toen Richard zich oprichtte en een beetje naar het voeteneind schoof. Hij pakte haar knieën en opende haar dijen, de kern van dat kloppende gevoel open leggend. Vervolgens boog hij zich voorover. Voor Charity goed en wel besefte wat hij deed, drukte Richard zijn neus in de zachte krulletjes op haar venusheuvel en sloot zijn warme, vochtige mond over haar schaamlippen en clitoris.
“Oooooh,” een langgerekte kreun verliet haar lippen. Ze tilde ze haar hoofd op. “Richard, wat doe je?” piepte ze benauwd. Zonder zijn actie te onderbreken, strekte hij zijn arm uit en duwde haar lichaam met een geruststellend gebaar weer in de kussens. Ze kon slechts in zalige verrukking achterover liggen en hem zijn gang laten gaan. Zijn tong gleed in ferme halen tussen haar plooien door, van de ingang van haar vagina naar het strakgespannen knopje daarboven, variërend in tempo en druk van zijn mond. Haar lichaamssap vermengde zich met zijn speeksel en vormde een bedwelmende nectar in zijn mond die hij dorstig tot zich nam.
Langzamerhand concentreerde zijn mond zich steeds meer op dat ene gevoelige plekje. Hij veranderde iets van houding, zodat hij zijn handen vrij had. Met zijn ene hand trok hij haar schaamlippen aan de voorkant een klein beetje strak, zodat haar ongeduldig opgerichte clitoris nog meer vrij kwam te liggen. Terwijl zijn mond en tong opnieuw verder gingen met hun massage, liet hij voorzichtig één vinger van zijn andere hand in haar glijden. Haar lichaam verwelkomde hem door even rond zijn vinger samen te trekken. Hij liet er nog een vinger bij glijden en begon langzame in- en uitgaande bewegingen te maken.
Charity gaf zich helemaal over dat bijna onverdraagbare heerlijke gevoel dat zich langzaam opbouwde in haar onderbuik. Ze was gestopt zich af te vragen wat Richard allemaal met haar deed, blijkbaar wist hij precies waar hij mee bezig was. Haar hoofd bewoog zich onrustig heen en weer en haar handen klauwden zich in het onderlaken, terwijl dat gevoel, dat kwam in golven, steeds heftiger werd, maar nog niet heftig genoeg. Ze kreunde onbeheerst en Richards mond begon nog ietsje harder te zuigen. Dat was het moment dat al het gevoel in Charity’s onderbuik comprimeerde in een vuurbal en vervolgens explodeerde in haar binnenste. Ze schreeuwde en kromde haar rug om daarna heftig schokkend terug te vallen op het matras.

Richard gunde Charity enkele momenten om bij te komen en kwam weer op zijn zij naast haar liggen. Toen ze haar ogen opende en hem aankeek glimlachte hij naar haar.
“Ik wist het niet, Richard. Dat het zo zou zijn, bedoel ik,” zei Charity. “Is het altijd zo?” Richard kust haar kort op de lippen.
“Als je het goed doet, en met de juiste persoon, wel,” antwoordde hij.
“Ik heb zo’n knagend gevoel nu, alsof ik honger heb, maar dan anders. Een leeg gevoel. Is dat normaal?” vroeg ze toen. Richards blik werd donker van begeerte en hij verhief zijn lichaam boven het hare.
“Dat is heel normaal, Charity,” bromde hij. “Dat heb ik ook, het betekent dat we geil zijn, dat we zin hebben in seks.” Met zijn knieën duwde hij haar benen uit elkaar.
“Jij wilt gevuld worden en ik wil jou vullen.” Hij plaatste de top van zijn erectie tegen de natte ingang van haar schede en gleed een heel klein eindje naar binnen. “Dat wil je toch?” vroeg hij meedogenloos. Charity knikte. Richard gleed nog een klein eindje naar binnen en trok zich toen weer terug. “Zeg het, Charity, zeg me hoe graag je dit wilt.” Zijn blik die zich in de hare verankerde, liet haar geen andere keuze.
“Vul me, alsjeblieft Richard, vul me nu en vul me helemaal!”
Met kleine, soepele bewegingen maakte Richard haar centimeter voor centimeter tot de zijne. De barrière van haar maagdenvlies doorbrak hij met een iets hardere stoot. Hij smoorde haar uitroep van pijn met zijn mond en wachtte tot het moment voorbij was. Met een kleine, ongeduldige beweging van haar heupen gaf Charity aan dat hij verder moest gaan.
Toen kon Richard zich eindelijk helemaal uitleven. Hij zag de verbazing in haar ogen toen hij haar inderdaad vulde, dieper en harder dan ze voor mogelijk had gehouden. Dat verbaasde hem zelf trouwens ook. Hij was wel wat gewend, maar zijn erectie was harder en groter dan ooit tevoren.
Hij zag haar blik wazig worden. “Dit is wat je wilde, toch Charity?” vroeg hij hijgend om haar bij de les te houden. Het moordende tempo van zijn penetraties was voor haar nauwelijks bij te houden. Een instemmende kreun was het enige antwoord dat ze op dat moment wist te produceren.
Richard voelde dat hij zijn orgasme niet lang meer kon tegenhouden en hij liet zijn bovenlichaam zakken op dat van Charity. Hij sloeg zijn armen om haar heen, zodat hij haar helemaal bedekte tijdens de laatste heupbewegingen naar zijn hoogtepunt. “Wij zijn hiervoor gemaakt Charity, dat kun je nu niet meer ontkennen,” zei hij in haar oor, vlak voordat hij klaarkwam. Als antwoord drukte ze haar nagels in de huid van zijn rug en markeerde hem. Op dat moment vulde hij haar tot de rand toe met zijn warme zaad.

Naderhand lag Charity te doezelen met haar hoofd op Richards borst. Haar hand speelde afwezig met de haartjes die daar groeiden. Ze kwam half overeind, steunend op haar ellebogen en keek Richard ernstig aan. “Het spijt me Richard, ik begrijp nu wat je bedoelde,” zei ze zacht.
Vragend keek Richard haar aan en veegde teder een plukje haar uit haar gezicht.
“Dat er na dit …” ze gebaarde naar hen beiden en naar het bed, “geen sprake meer is van een eigen keuze. Toen niet en nu evenmin.” Even bleef het stil.
“Heb je er spijt van?” vroeg hij, terwijl zijn ogen de weg van zijn vinger langs de contouren van haar borst volgden. De temperatuur tussen hen begon alweer op te lopen. Charity lachte en ging rechtop zitten, net buiten zijn bereik.
“Nee Richard, ik heb geen spijt, maar ik zie er wel tegen op om dominee Walters teleur te stellen, zo vlak voor ons vertrek.”
Richard zag Charity huiveren en trok haar zonder plichtplegingen weer terug in bed, in zijn armen. “Aan dit soort dingen moet je alleen beginnen als er je er voor de volle honderd procent achter staat, zonder een spoortje twijfel. Hij zal het niet leuk vinden dat je je hebt bedacht, maar hij zal het uiteindelijk wel begrijpen. Wil je dat ik met je mee ga?” Charity knikte dankbaar.
Richard kuste haar kort op de lippen en draaide zich om naar het kastje dat naast het bed stond. Na wat gerommel draaide hij zich weer naar haar terug met een folder in zijn hand. “Als het jouw droom is om mensen in ontwikkelingsgebieden te helpen met medische zorg, dan moet je hier eens naar kijken.” Hij gaf haar de folder en Charity sloeg hem open. “Een vriend van me, Michael, is bezig om dit op te zetten. Het heet ‘Flying Doctors of East Africa.’ Ik speel zelf al een tijdje met de gedachte om hem te gaan helpen. We zouden samen kunnen gaan, Charity.”
“Dit lijkt me echt geweldig,” zei ze enthousiast. Nadat ze de folder uit had, rolde ze weer naar hem toe tot ze tegen hem aan lag. Ze schuurde haar lichaam zacht en verleidelijk tegen de zijne en voelde dat zijn verlangen naar haar zich alweer had opgericht.
“Ik ga graag met je naar het andere eind van de wereld om minder bedeelde mensen te helpen Richard, maar op dit moment ben ik degene die jouw verzorging nodig heeft.” Ze spreidde haar benen en er kwam een diepe zucht over haar lippen toen Richards vingers moeiteloos haar allerlekkerste plekje vonden. De folder gleed geruisloos op de grond.
“Oh, ik zal u overladen met verzorging, zuster Heart, meer dan u aankunt,” beloofde Richard en hij keek glimlachend toe hoe haar pas ontwaakte lichaam weer onder zijn vinders begon te kronkelen in de aloude hunkering naar verlossing. Terwijl ze wegvloog naar haar hoogtepunt fluisterde ze de woorden die haar voor altijd de zijne maakten: “Ik hou van jou.”

Advertenties

8 gedachtes over “Hartveroverende heldinnen: Charity

  1. luckymanbooks

    Dit verhaal is heel goed gelukt. Jij bent er in geslaagd dit neer te zetten als mierzoete romantische film uit 1960 met aanzwellende violen als soundtrack. Ondanks dat je alle registers van romantiek opentrekt komt het toch geloofwaardig over als een complete vertelling. Je taalgebruik leest prettig en staat in dienst van het verhaal zelf.

    Liked by 1 persoon

  2. Pingback: Verslag bijeenkomst 28 januari 2017 - EWA Nederland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s