Hartveroverende heldinnen: Charity

doctors-choiceUniversity Hospital Londen, 1960
Ogenschijnlijk verdiept in het invullen van de patiënten-statussen, hield dokter Richard Wellington vanachter de balie op de gang van de afdeling Chirurgie door de openstaande deur de verpleegster in de gaten die druk doende was met de mensen op zaal. Haar verzorgende handen schudden kussens op en controleerden een infuus terwijl ze ondertussen iemand met opgewekte vastberadenheid aanspoorde om het gelatinetoetje van de avondmaaltijd op te eten. Ze droeg het verpleegstersuniform van het ziekenhuis, bestaande uit een blauwe, kuitlange jurk met het karakteristieke witte kraagje en daaroverheen een gesteven, witte schort. Haar kastanjebruine haren waren opgestoken onder het witte kapje dat ze op haar hoofd droeg en ze drukte met haar vingers een weerbarstige, losgeraakte lok achter haar oor. Het lichaam onder haar uniform was soepel en sterk door het lichamelijk zware werk dat ze deed en haar gebruinde huid verraadde dat ze langere tijd in het buitenland was geweest. Destijds had hij de belofte van de vrouw in haar al herkend en ze had deze belofte meer dan waar gemaakt.

In Richards borst balde de frustratie zich samen en zijn blik werd donker. Sinds hun paden elkaar twee maanden geleden weer hadden gekruist, had ze hem zeer succesvol weten te ontlopen. Het was duidelijk dat ze hem en hun gezamenlijk verleden uit haar leven had gebannen en dit koste wat het kost zo wilde houden. Tot nu toe had hij haar wens gerespecteerd, maar dat viel hem steeds moeilijker. Hij miste wat ze samen hadden. Hun ongekunstelde samenzijn, hun gesprekken, de lichtheid die ze bracht in zijn bestaan. Hij wist dat hij geen enkel recht op haar kon doen gelden. Haar hart breken was het moeilijkste dat hij ooit gedaan had en hij vroeg zich regelmatig af of hij hiermee niet de grootste fout van zijn leven had gemaakt.
Lees verder “Hartveroverende heldinnen: Charity”