EWA_NL Schrijfmarathon Opdracht 10 (finale)

De tiende en tevens laatste opdracht van de Schrijfmarathon 2016 klonk in eerste instantie redelijk simpel:

Schrijf een erotisch spookverhaal van maximaal 1200 woorden.

In de drie weken dat ik met deze opdracht heb lopen worstelen, werd het echter een schier onmogelijke opgave voor me, een waar horror-scenario ;-).
Ten eerste vond ik het heel moeilijk om een insteek te kiezen die ik zelf origineel genoeg vond en waar ik voldoende feeling mee heb om een authentiek verhaal mee te maken. Na een bezoek aan de film “Bridget Jones’s baby” besloot ik uiteindelijk voor een romcom-achtig verhaal te kiezen. Op zich denk ik dat het verhaal in die opzet wel geslaagd is. Maar vervolgens lukte het me absoluut niet om een erotische draai aan het geheel te geven. Ik bedoel, seks met een spook is fysiek onmogelijk en je moet het dus zoeken in dromen en fantasieën. Nou ja, het lukte me niet op dat moment.
Sowieso heb ik bij de laatste opdrachten steeds meer moeite met het schrijven onder strikte randvoorwaarde (dat er expliciete erotiek in voor móet komen en het maximum aantal woorden), hoewel ik dat voorheen een uitdaging vond. Om het schrijven voor mezelf leuk te houden, heb ik daarom ook besloten om volgend jaar een jaartje pauze te nemen van de Schrijfmarathon, als deelnemer althans.

Alle finale-verhalen vind je hier. Hieronder mijn inzending, waarmee ik op de achtste (en tevens laatste plek) eindigde.

Manfield Manor

De bruiloft van mijn zus vindt plaats op Manfield Manor, een plek die al even sprookjesachtig en perfect is als zijzelf. Ik haat bruiloften. Op één of andere manier beschouwen mensen het als een vrijbrief om alle ongetrouwde vrouwen tussen twintig en vijfendertig onbeschaamd uit te horen over hun liefdesleven.

Shit, daar heb je het al. Mijn moeder komt op me aflopen met tante Mia in haar kielzog.
‘Lieverd,’ ik ruik een vleugje Vanderbilt als ze me op mijn wang kust. ‘Vermaak je je een beetje?’ Ze kijken me meewarig aan, alsof ze verwachten dat ik elk moment hand-wringend ter aarde kan storten.

‘Ja, fantastisch feest!’ lach ik gemaakt.
Tante Mia klauwt haar gemanicuurde hand in mijn arm. ‘Waar is die leuke dokter, die vorige keer bij je was?’
Duh, alsof je dat nog niet gehoord hebt via de familie-tamtam! ‘Dat is uit, tante Mia, hij bleek gay te zijn.’ De story of my life: mannen die met mij uitgaan worden spontaan gay.

‘Weet je schat,’ het volume van mijn moeders stem daalt, alsof ze me een groot geheim gaat vertellen, ‘je moet een man ook af en toe oraal bevredigen, dat is heel belangrijk.’ Ze giet het laatste restje van haar Champagne in haar keel en slikt.
Oh god, er verschijnen beelden van mijn ouders op mijn netvlies die ik absoluut niet wil zien. Tante Mia knikt instemmend. Ik moet hier weg.

Plotseling huiver ik.
‘Heb je het koud kindje?’ vraagt tante Mia. ‘Ik heb nog wel een pullover bij me in mijn witte tas, die aan de kapstok in de gang hangt.’ Blij met deze escapemogelijkheid maak me uit de voeten.

De witte tas heb ik zo gevonden. Ik rits hem open en haal er een gebreide trui uit. Op de voorkant staat een Cocker Spaniel. Typisch tante Mia. Snel trek ik de trui aan over mijn veel te luchtige Michael Kors jurkje.
Als ik me met lood in de schoenen weer terug naar de feestzaal wil begeven, zie ik vanuit mijn ooghoeken het bordje op een deur aan de overkant van de gang: “Bibliotheek, verboden voor onbevoegden.”

Mijn hart begint sneller te kloppen. Boeken, verhalen, mysteries, ik ben er gek op! Ik kijk om me heen, niemand te zien. Dan loop ik er naar toe en druk de klink naar beneden. De deur gaat gewoon open. Eenmaal binnen zie ik boeken. Meters hoog en rijen dik. Yo!

Verlekkerd kijk ik in het rond, tot mijn blik valt op een man die slechts een paar meter bij mij vandaan staat. Ik schrik even. Het is een hele knappe man met zeer doordringende zwarte ogen die mij intens aanstaren. Zijn haar is lang en hij draagt ouderwetse kleren, een kostuum uit de piratentijd of zoiets. Het schiet door mij heen dat hij waarschijnlijk bij het entertainment-team hoort.

Aangezien hij niet van plan lijkt om iets te zeggen en ik zijn gestaar een nogal creepy vind worden, steek ik mijn hand maar op. ‘Hoi, ik ben Charlotte.’
Met samengeknepen ogen komt hij dichterbij. ‘Aangenaam Lady Charlotte,’ zijn stem klinkt een beetje vreemd, alsof ze er een echo onder hebben gezet. ‘Ik ben Mason Manfield, de huisgeest. Vergeef me mijn vrijpostigheid, maar … u neemt mij waar?’

Ik giechel, deels om zijn woorden en deels om het fladderige gevoel dat hij me bezorgd in mijn buik. Misschien moet ik hier niet te lang blijven.
‘Dat is echt de slechtste pick-up line ever,’ grap ik, ‘maar het is duidelijk dat je hier aan het werk bent, dus ik zal je niet verder ophouden.’ Ik draai me half om en zet een stap richting de deur.

‘Mooi niet!’ zegt hij luid. Hij maakt een stopbeweging met zijn hand die een schokgolf door de kamer veroorzaakt. Mijn haren waaien omhoog, de lampen flikkeren en de deur klapt met een knal in het slot. Ik knipper met mijn ogen en slik.

‘Mijn nederige excuses, maar ik kan u nog niet laten gaan.’ Ogenschijnlijk zonder te bewegen staat hij ineens vlak voor me. ‘Ik dool hier nu al driehonderd jaar rond en nog nooit heeft iemand mij kunnen zien. Behalve een oude vrouw, zo’n honderdachttien jaar geleden, maar die voldeed niet aan de beschrijving.’
‘Beschrijving?’ vraag ik niet begrijpend. Wacht even, waarom ga ik hier serieus op in?

Hij drukt een beduimeld stukje papier onder mijn neus, waarop in zwierige letters staat geschreven:

“Haren als het zonlicht blond,
Een hart vol liefde en een hond,
Het onbevangen lied van een kind,
Beëindigt deze vloek gezwind.”

‘Ik ben vervloekt,’ zegt hij zacht, ‘omdat ik per ongeluk mijn vrouw heb vergiftigd en daarna mezelf.’ Zijn ogen staan intens verdrietig en mijn hart gaat naar hem uit.
‘Het oude vrouwtje vertelde me hoe de vloek wordt opgeheven. Ze kon me hier verder niet bij van dienst zijn, maar u, Lady Charlotte … uw haren zijn blond als gesponnen goud.’
Hij raakt me niet aan, maar het voelt plotseling alsof mijn haren statisch geladen zijn.

‘Ik heb geen hond,’ zeg ik.
Zijn ogen glijden over mijn borsten. Ik volg zijn blik en zie dan de Cocker Spaniel voorop de trui.
‘Het onbevangen lied van een kind?’ vraag ik vol ongeloof. Hij denkt toch niet serieus dat ik die vloek kan doorbreken?
Wellustig krullen zijn mondhoeken omhoog. ‘Ik denk dat wij samen een kind moeten maken, Charlotte.’
‘Je bent een geest,’ snoer ik hem de mond. Zijn gezicht betrekt.

Dan klinkt op de gang een meisjesstem. Het is Olivia, één van de bruidsmeisjes.

‘Sinte, Sinte Maarten,
De koeien hebben staarten,
De meisjes hebben rokjes aan,
Daar komt Sinte Maarten aan.’

Voor mijn ogen begint het beeld van Mason te vervagen. Zijn stem klinkt als uit de verte: ‘Lieve Lady Charlotte, ik zal u eeuwig dankbaar zijn!’ Ik zucht en loop de bibliotheek uit. Ja hoor, dat heb ik weer!

‘Charlotte!’ Mijn zus wenkt me. ‘Ik wil je aan iemand voorstellen, dit is Michael Manfield, de eigenaar van het landgoed. En vrijgezel!’
Ik schud zijn uitgestoken hand. Hij lijkt als twee druppels water op zijn betovergrootvader. Zijn ogen zijn alleen blauw en niet zwart. Ze glijden op dezelfde intense manier over mij heen. Elke centimeter van mijn wezen beroerend.

‘Sorry,’ verontschuldig ik me voor de ongepaste opmerking van mijn zus.
‘Geen probleem,’ zegt hij opgewekt, ‘ze heeft ook al wat gênante feiten over u gedeeld.’ Galant biedt hij mij zijn arm aan. ‘Wilt u een rondleiding Lady Charlotte?’
Verrast neem ik de uitnodiging aan en we lopen de zaal uit, mijn zus verbouwereerd achterlatend.

Michael buigt zijn hoofd naar me toe. ‘Ik ben niet van plan plotseling gay te worden hoor,’ zegt hij droog.
Ik schiet in de lach. ‘Dat is een hele geruststelling!’
Vanonder mijn wimpers kijk ik hem aan. ‘Uw betovergrootvader heeft toch per ongeluk zijn vrouw vergiftigd?’

Nu is het zijn beurt om verrast te zijn. Zijn lachje verandert mijn knieën in blubber. ‘Ik hou van goed geïnformeerde vrouwen,’ zegt hij waarderend, terwijl zijn arm om mijn middel glijdt en hij me naar zich toe trekt.
‘Ik vrees alleen dat ik u niet meer kan laten gaan, nu u het familiegeheim kent, Lady Charlotte,’ fluisteren zijn lippen tegen de mijne. Dat komt goed uit, ik ga nergens heen…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s