Oh, oh Theo!

Dit verhaal heb ik geschreven voor de EWA Nederland bijeenkomst van 26 november 2016.

***

350-05Gearmd lopen Annejet en Sabine langs de opgebroken straten van het Leidseplein richting het DeLaMar Theater.
“Hè, gezellig, ik hou van onze theateravondjes!” zegt Annejet, terwijl ze even de arm van Sabine drukt. Sabine lacht en knikt instemmend. Ze zijn al jaren buurvrouwen en beste vriendinnen. Ze typeren zichzelf altijd gekscherend als ‘dames van boven de vijftig die van lekker gek houden.’
In de buurt van het theater hangen overal affiches van de voorstelling ‘Venus’ waarnaar ze op weg zijn. Sabine houdt haar pas in en bekijkt de afbeelding van Georgina Verbaan sexy, zwarte lingerie.
“Kan Georgina eigenlijk een beetje zingen?”
Annejet kijkt Sabine verbaasd aan. “Zingen?”
“Ja, het is toch een musical waar we heen gaan?”
Annejet lacht een beetje schuldbewust. “Ik weet eigenlijk helemaal niet wat voor voorstelling het is, Theo heeft hem uitgezocht.”
Aan het begin van het theaterseizoen zochten Annejet en Sabine altijd om de beurt de voorstellingen uit die ze zouden bezoeken. Dit jaar was Annejet aan de beurt geweest, maar na een paar voorstellingen gekozen te hebben, had ze er de brui aan gegeven en haar man Theo verder laten kiezen. En Theo staat altijd klaar om het Annejet naar de zin te maken.
“Nou we laten ons gewoon verrassen,” zegt Sabine. Ze lopen door de deur die de portier voor hun openhoudt naar binnen. Bij de garderobe leveren ze hun jassen in en Annejet haalt de kaartjes uit haar handtasje.
“U mag ook in de zaal plaatsnemen in plaats van op het balkon, want de zaal zit niet vol,” zegt het meisje dat hun kaartjes controleert. “Als u boven aan de trap linksaf gaat, zal mijn collega u verder helpen.”
“Dat belooft niet veel goeds,” zegt Sabine met een betrokken gezicht, terwijl ze de trap op lopen.
“Ach joh, we hebben nu wel veel betere plaatsen,” probeert Annejet de moed erin te houden.
Eenmaal in de zaal wijst een ander meisje hun een plekje aan. Terwijl ze gaan zitten, staren Annejet en Sabine naar de sobere bühne.
“Is dit een repetitie ofzo?” vraagt Sabine, “Waar zijn de decors?”
“Ik weet het niet,” zegt Annejet mistroostig, “het ziet er wel kaal uit zo.” Ze zucht, dit had ze nooit aan Theo over moeten laten. Dan dooft het licht in de zaal.
Tweeënhalf uur later zitten Sabine en Annejet tegenover elkaar in het grand café dat bij het theater hoort. Zwijgend nippen ze van hun droge, witte wijn.
“Wauw,” zegt Sabine dan.
“Inderdaad, wauw,” beaamd Annejet. “Georgina en Jeroen speelden goed hè?”
“Magnifiek,” Sabine staart Annejet aan, “ik ben echt weggeblazen, helemaal van de wereld. En het verhaal, ik weet niet waar ik moet beginnen te bedenken waar het nou precies over ging, want het ging over zoveel verschillende dingen tegelijk.”
“Ik vond het wel een beetje lijken op Vijftig tinten grijs,” zegt Annejet in gedachten verzonken.
Sabine rolt met haar ogen. “Jij vergelijkt álles met Vijftig tinten grijs!”
Annejet wordt rood. “Nee, maar serieus, er zitten veel dezelfde dingen in. Bijvoorbeeld dat iemand zo wordt door één of ander trauma. En ook dat een manlijke dominant in eerste instantie dacht dat ie onderdanig was, er daarna achter komt dat echte overgave toch iets teveel van het goede is en een switch van honderdtachtig graden maakt.”
Sabine glimlacht. “Je hebt je wel in de materie verdiept.”
“Je weet toch dat ik af en toe hoop dat Theo wat meer … nou ja … haar op zijn tanden krijgt, om het zo maar te zeggen,” zegt Annejet ondeugend. “Hij is een schat en hij beweegt hemel en aarde voor me. Dat is heerlijk. Meestal, maar af en toe irriteert het me mateloos dat hij me zo op een voetstuk plaatst. Dan zou ik hem kunnen …”
Annejet zwijgt geschrokken en slaat even haar hand voor haar mond. Sabine kijkt haar vragend met opgetrokken wenkbrauwen aan.
“Dan zou ik hem wel kunnen slaan,” maakt Annejet zacht haar zin af.
Sabine lacht even om het verbouwereerde gezicht van Annejet. In de stilte die volgt nippen ze allebei weer van hun wijntje.
“Je zei toch dat Theo deze voorstelling heeft uitgezocht?” zegt Sabine dan plotseling, alsof haar iets te binnen schiet. “Ik vraag me af of hij toevallig dit stuk heeft gekozen of dat er meer achter zit.”
Annejet verslikt zich in haar wijn. “Hoe bedoel je ‘of er meer achter zit’?” vraagt ze als ze is uitgehoest.
“Nou, zou hij jou iets duidelijk willen maken? Ik heb al vaker gedacht dat die bereidwillige, gedienstige Theo van jou erom schreeuwt om eens stevig onder handen te worden genomen.”
Annejet kijkt met open mond naar het uitgestreken gezicht van Sabine. Dan klappen haar kaken weer op elkaar. “Denk je dat?”
“Ja,” zegt Sabine steeds enthousiaster, “nu we het er zo over hebben, raak ik er steeds meer van overtuigd. Theo lokt met zijn slaafse gedrag bij jou steeds meer de neiging uit om hem te slaan en vervolgens stuurt hij ons naar dit toneelstuk. Dat is toch geen toeval meer?”
Annejet volgt de redenering van Sabine met samengeknepen ogen. Haar ademhaling gaat sneller dan normaal. “Dus jij denkt dat hij solliciteert naar een flinke afranseling? Van mij?”
“Precies,” zegt Sabine opgetogen, “en als je hem een beetje meer geeft dan hij verwacht, bedenkt hij zich misschien wel en wordt dominant!”
Één bevroren moment kijken de vriendinnen elkaar aan en beginnen dan te grinniken.
“Ik weet een zaakje hier in de buurt, daar vinden we alles wat we nodig hebben,” zegt Sabine en ze pakt haar portemonnee om geld voor de drankjes op tafel te leggen. Dan staan ze allebei op en trekken hun jas aan.
“Let’s go,” zegt Annejet ongeduldig.

“Hoe ken je dat zaakje eigenlijk?” vraagt Annejet terwijl ze Sabine volgt door de straten van Amsterdam.
“De eigenaresse, Rowena, is een oude schoolvriendin van me. We hebben altijd contact gehouden. Hier is het.”
Sabine duwt de deur open en ze betreden de winkel die van binnen veel ruimer is dan de buitenkant doet vermoeden. Langs de wanden staan rekken met de meest uiteenlopende soorten latex en leren kleding. Er zijn verschillende stellingen met handboeien, zwepen, een soort kleine, ijzeren kooitjes, buttpluggen en andere artikelen die ze niet thuis kan brengen. Annejet kijkt haar ogen uit bij deze bonte verzameling niet alledaagse attributen.
Van achter uit de winkel komt een vrouw naar hun toe gelopen. Ze heeft lang, kastanjebruin haar en draagt een lange, leren jurk die haar rondingen perfect omsluit.
“Sabine?” Op haar verraste gezicht verschijnt een blik van herkenning. “O mijn god, je bent het echt!”
Sabine lacht. “In hoogsteigen persoon. Het is al veel te lang geleden.” De vriendinnen omhelzen elkaar hartelijk.
“En wie is dit?” vraagt Rowena terwijl ze zich losmaakt maakt van Sabine en naar Annejet kijkt.
“Dat is mijn buurvrouw en vriendin, Annejet,” antwoordt Sabine.
Rowena schudt Annejet de hand en kijkt haar ondeugend aan. “Dag Annejet, welkom in mijn sjopje! Zoeken jullie iets speciaals of komen je gewoon even snuffelen?”
“Nou … eh …” Hakkelt Annejet met een rood hoofd.
“We zoeken een starterspakket. Annejet heeft geen ervaring,” zegt Sabine.
“Aha, eens even kijken.” Rowena loopt langs de stellingen en pakt wat attributen bij elkaar die ze vervolgens op de toonbank uitstalt. “Dit zijn de ‘bare necessities’ voor elke beginnende dominant.”
Één voor één laat ze de voorwerpen aan Annejet en Sabine zien. “Leren boeien, een blinddoek, een rijzweep, een flogger, een buttplug, glijmiddel en tepelklemmen.”
Annejet kijkt met grote ogen naar de verzameling op de toonbank. “Jeetje …” zegt ze dan.
Rowena glimlacht. “Zullen we achter nog even een kopje thee drinken, dan leg ik je wat dingen uit.”
Annejet knikt dankbaar. “Ja dat is een goed idee.”

Ze lopen met Rowena mee. In de ruimte achter in de winkel branden waxinelichtjes en er staat een gezellig zitje. Rowena gebaart hen om plaats te nemen en wijst dan op de naakte man die vastgebonden en geblinddoekt in de hoek staat. “Dat is Ronnie,” zegt ze tussen neus en lippen door, “let maar niet op hem, ik ga even thee zetten.”
Terwijl Rowena in het aangrenzende keukentje met de waterkoker in de weer is, wordt de blik van Annejet steeds naar Ronnie getrokken. “Let maar niet op hem??” fluistert ze tegen Sabine, “dit is wel een gevalletje ‘grote rode olifant’!”
Niet in staat om zich te beheersen, springt ze op en loopt nieuwsgierig naar Ronnie toe. Hij staat rustig en ontspannen met gebogen hoofd in zijn hoekje. Als ze naast hem staat, ziet Annejet dat hij tepelklemmen draagt. De klemmen zijn met elkaar verbonden door een metalen kettinkje. Annejet pakt het kettinkje vast en trekt er voorzichtig aan, zodat de klemmen op spanning komen te staan. Ondertussen observeert ze de reactie van Ronnie, die zijn wenkbrauwen fronst en met een sissend geluid zijn adem inhoudt van pijn. Er schiet een warme puls van opwinding door Annejet heen. Even lijkt het alsof ze samen in hun eigen universum zijn, waar zij de heerser is en hij het instrument dat ze bespeelt. Met een rukje laat ze de ketting weer vallen en loopt terug naar haar stoel.
Rowena komt binnen met de thee en zet het dienblad neer op het tafeltje. Haar onderzoekende blik glijdt over Ronnie en blijft hangen op zijn knoertharde erectie. Glimlachend kijkt ze haar gasten aan. “Wat hebben jullie in die paar minuten met hem gedaan? Hij is hartstikke opgewonden.”
Annejet wordt rood. “Sorry, dat was ik,” biecht ze op.
Rowena lacht en kijkt haar waarderend aan. “Geen probleem meid, volgens mij ben je een natural!” Ze loopt naar Ronnie toe en omvat met één hand zijn kloppende lid.
“Het komt ook wel goed uit,” zegt ze opgewekt terwijl ze hem meedogenloos bij zijn ballen grijpt en hem aan zijn scrotum naar voren trekt tot hij tegen de achterkant van een lege fauteuil staat. Vervolgens buigt ze hem voorover over de rugleuning met zijn billen naar achteren. “Want wat gebeurt er hier met geile slaafjes, Ronnie? Vertel dat eens aan die Mevrouw.”
“Die krijgen straf, Meesteres,” antwoordt Ronnie gehoorzaam. Rowena gebaart Annejet om bij haar te komen.
“Precies Ronnie. En dat gaat deze Mevrouw je nu geven,” zegt Rowena. Ze kijkt Annejet bemoedigend aan en maakt een uitnodigend gebaar naar de naar voren gebogen Ronnie. Annejet kijkt bezorgd terug.
“Kom op Annejet, ik geef je aanwijzingen, er kan niks mis gaan.”

Annejet bevochtigd haar droog geworden lippen. “Goed,” zegt ze en stroopt gedecideerd haar mouwen op. Ze loopt naar de sidetable waar Rowena haar aankopen heeft uitgestalt en pakt de buttplug en de fles met glijmiddel.
“Zorg dat alles goed glad is,” zegt Rowena, “zowel de buttplug zelf als het hele gebied rond de anus. Breng ook glijmiddel aan in de anus, zo voorkom je beschadigingen.”
Annejet doet haar trouwring af en giet een scheut glijmiddel op haar vingers. Vervolgens smeert ze het goedje met zacht masserende bewegingen in de bilspleet en rond het kontgaatje van Ronnie. Ze giet nog wat glijmiddel bij en drukt met haar wijsvinger tegen zijn sluitspier die zich na zijn aanvankelijke weerstand strak om haar vinger sluit. Ze beweegt haar vinger heen en weer om het glijmiddel goed te verdelen. Ronnie kreunt en ze voelt hoe hij zich een paar keer samentrekt rond haar vinger. Haar hartslag verhoogt zich en ze voelt de behoefte om hem nog meer te bezitten. Ze steekt nog een tweede vinger bij hem naar binnen en voelt hoe de samentrekkingen toenemen.
“Hier, nu deze.” Rowena houdt de buttplug voor haar neus. Het valt Annejet nu pas op dat hij best groot is. Ze smeert hem secuur in met glijmiddel en steekt het uiteinde tussen de billen van Ronnie.
“De druk langzaam en constant opvoeren,” zegt Rowena.
Annejet voelt hoe Ronnie’s lichaam zich verzet tegen het binnendringen van de plug. Hij hijgt en beweegt onrustig met zijn hoofd. Annejet onderbreekt haar handelingen niet. Het windt haar enorm op te zien hoe Ronnie zwoegt om het door haar gehanteerde object in zich op te nemen.
Rowena streelt geruststellend zijn haren. “Ja, dat doet pijn hè Ronnie,” zegt ze zacht, terwijl ze zijn in vol ornaat opgericht eikel streelt . “Ontspan je, er is toch geen ontkomen aan. Laat haar binnen.”
Annejet voelt hoe zijn weerstand breekt en nadat zijn anus zich om het dikste gedeelte van de plug sluit, kijkt ze gebiologeerd toe hoe het gevaarte onherroepelijk tot de laatste centimeter naar binnen glijdt.
Ronnie slaakt een trillende zucht en Annejet brengt haar lippen tot vlak bij zijn oor. Ze voelt het kloppen in haar kut als ze zachtjes tegen hem zegt: “Weet je wat pas echt pijn doet Ronnie? Als hij er straks weer uit moet!”

De les van Rowena gaat nog even door. Annejet maakt kennis met het gebruik van de zweep en de flogger. Ze geniet van de nieuwe wereld die voor haar open gaat. Als ze klaar zijn heeft ze het zweet op haar rug staan en borrelt ze van energie.
“We moeten nu echt wel een keertje naar huis,” zegt Sabine, “Theo zal niet weten waar je blijft.”
“O ja, Theo!” Annejet kijkt haar vriendin met glanzende ogen aan. “Ik kan niet wachten!”
Als ze een paar uur later met de auto bij huis arriveren, ziet Annejet dat de tv in hun huiskamer nog aan is. Theo heeft op haar gewacht. Natuurlijk, dat deed hij altijd. Ze pakt het tasje met haar nieuwe aankopen van de achterbank en doet de auto op slot.
“Welterusten schat,” ze kust Sabine op haar wang.
“Jij ook. En doe Theo de groetjes,” Sabine loopt met een grijns op haar gezicht naar haar eigen huis.
Annejet pakt haar sleutel en opent de voordeur. “Oh Theo, ik ben thuis!” Dan valt de deur in het slot.

Advertenties

3 gedachtes over “Oh, oh Theo!

  1. hansbakkerschrijft

    Het gegeven dat de dames niet weten naar welke voorstelling ze gaan, vind ik leuk gevonden en dat sluit ook mooi aan bij de veronderstelling van Sabine dat het wel eens van Theo een vooropgezet plan kan zijn. Als de dames dat vervolgens bespreken, vind ik het jammer dat er een beetje heen en weer wordt gejojood tussen onderdanigheid en dominantie. Wat mij betreft mag ik dat gedeelte Annajet al best als ontluikende dominante worden neergezet. Wat dan weer mooi aansluit op het bezoek aan Rowena.
    En als het spel bij en de uitleg van Rowena iets wordt ingekort… Want ik ben wel nieuwsgierig naar een reactie van Theo op de door zijn Lief gekochte spullen.

    Liked by 1 persoon

  2. Pingback: Verslag: Bijeenkomst 26 november 2016 - EWA Nederland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s