EWA_NL Schrijfmarathon 2016 Opdracht 7

De zevende opdracht van de Schrijfmarathon had een afbeelding van Alexander Halo als uitgangspunt. De opdracht luidde:

webcamhottieGebruik het bijgevoegde plaatje als basis voor je verhaal. Het mag maximaal 750 lang zijn.

 

Oei, webcamhotties, lastig om daar een originele “insteek” voor te bedenken. Uiteindelijk bracht een Twitterconversatie met collega-schrijver Marc van Lier over “Disneyporn” mij op een idee :-). Hieronder lees je mijn inzending. De overige inzendingen vind je hier. Ik eindigde er mee op de zevende plek.

Prinses

Slenterend laat Marco de sfeer van het park op zich inwerken. De muziek en de geur van versgebakken appeltaart. Maar vooral de belofte van magie. Hier gelden andere natuurwetten, hier is alles mogelijk.
Marco’s leven kan het best worden omschreven als bescheiden en alledaags. Hij woont in een flatje en heeft een weinig inspirerend baantje bij de snackbar. Hij heeft wel een paar goede vrienden, maar het liefst is hij gewoon alleen. Vrouwen gaat hij zoveel mogelijk uit te weg. Ze hebben geen interesse in hem en hij weet nooit wat hij tegen ze moet zeggen. Hij is dertig en heeft de seksuele ervaring van een zestienjarige. Maar dat deert hem allemaal niet. Marco leeft voor zijn jaarlijkse bezoek aan dit betoverende park bij Parijs. Voor hem voelt het telkens weer als thuiskomen. Thuiskomen bij háár, Sneeuwwitje, zijn droomprinses.
Als kind had hij het verhaal al verslonden vanaf de eerste keer dat zijn moeder het aan hem voorlas. Urenlang had hij gebiologeerd naar de plaatjes zitten kijken. Ook de film had hij helemaal grijs gedraaid. In zijn pubertijd, toen zijn leeftijdsgenoten uitgingen en meisjes versierden, sloeg zijn obsessie om in een zware verliefdheid op “zijn” prinses die nooit was overgegaan. Haar ebbezwarte haren en kersenrode mond. Haar onschuld en ingetogen elegantie. Hij dronk haar en ademde haar. En eenmaal per jaar kon hij haar in levende lijve zien.

Het begint te schemeren en met grote zorg zoekt Marco het beste plekje uit. Uit de luidsprekers klinkt een stem die in drie verschillende talen aankondigt dat de lichtjesparade over vijftien minuten gaat beginnen. Mensen verzamelen zich langs de route. Iedereen is vol verwachting. Reikhalzend kijkt Marco uit over “Main Street.” Dit is zijn moment, hij wil er geen seconde van missen.
Dan barst de parade los in een golf van vrolijkheid, licht en muziek die over hem heen spoelt. Zijn bloed bruist van energie en hij moet lachen om de capriolen van Mickey Mouse en Knabbel en Babbel. Een eindeloze stroom van sprookjes- en filmfiguren trekt aan hem voorbij.
Plotseling is het alsof de tijd stilstaat. Daar is ze, bovenop haar praalwagen. Omringt door zeven koddige dwergen. Haar sprankelende lach daalt neer op het publiek en ze zwaait naar alle kanten. Zijn ogen zijn verankerd in de aanblik die ze biedt. Opwinding vloeit als zoete honing door zijn aderen. Een paar seconden lijkt het alsof ze hem aankijkt met een blik van herkenning en ze werpt hem een handkus toe. Dan rijdt de stoet weer verder.
Met een zucht laat Marco zijn ingehouden adem ontsnappen. Wauw! Dit is de beste parade die hij tot nu toe heeft meegemaakt. Onder de indruk staart hij haar na. Dan wordt er aan zijn jas getrokken. Verbaasd kijkt hij omlaag in het grijnzende gezicht van één van de dwergen. Deze overhandigt hem een kaartje en verdwijnt net zo snel als dat hij verschenen is. Verbaasd bekijkt Marco het kaartje, er staat alleen een soort code op. Hij stopt het in zijn jaszak.

Een paar uur later zet Marco op de hotelkamer zijn laptop aan om te kijken of hij nog e-mail heeft. Hij wil net inloggen op het gratis Wifi-kanaal van het hotel als zijn hand met daarin de muis midden in zijn beweging bevriest. Er staat een Wifi-kanaal in de lijst dat er eerder nog niet in stond. “LoveSnow,” met een slotje erachter. Voordat hij het beseft, heeft hij het kanaal al aangeklikt. Er wordt gevraagd om een code. Ineens gaat hem een lichtje op. Snel pakt hij het kaartje uit zijn jaszak en typt de cijfers van de code in.
Op zijn scherm verschijnt het beeld van een webcam, met háár gezicht dat hem onderzoekend aankijkt.
“Hi, jij bent het hè?” vraagt ze voorzichtig. “Zet je webcam eens aan, dat praat wat makkelijker.”
Sprakeloos staart Marco naar het scherm. Zij is het, maar toch ook weer niet. Haar haar hangt los over haar schouders en haar ogen zijn anders opgemaakt. Ook draagt ze geen prinsessenjurk. Sterker nog, ze draagt helemaal geen kleren op een paar zwarte, kanten kousen en een klein slipje na. Ze ziet eruit als … als een vrouw.
Zweetdruppels van paniek breken hem uit. Hij zit daar maar, als bevroren. Dan klinkt opnieuw haar stem. Ze houdt haar hoofd een beetje schuin en kijkt onzeker in de camera.
“Je hoeft niet bang te zijn, prinsessen zijn ook maar mensen weet je. En ik zou heel graag met je willen praten.”
Dan klikt hij snel de webcam op zijn computer aan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s