Hartveroverende heldinnen: Lovely

Toen ik las wat het thema van de EWA_NL Workshopbijeenkomst van 19 maart 2016 was, moest ik meteen aan dit verhaal denken. Het ligt al een tijdje op de plank en ik moest er alleen nog een eind aan breien. Ik heb het geschreven als eerbetoon aan Kathleen Woodiwiss, voor mij de koningin van de “Historical Romance Novel”, in het kader van “kopieer de schrijfstijl (niet de inhoud) van uw voorbeelden, daar leert u van.” Het probleem is alleen dat ik niet meer op kon houden met schrijven. Een waarschuwing van te voren is dus op zijn plaats: het verhaal is veel te lang (ruim 4100 woorden) en mierzoet, pas dus op voor afbrokkelend tandglazuur.
Desalniettemin plaats ik het hier toch, voor de onverschrokkenen onder jullie die het aandurven :-).

Virginia, begin 18e eeuw

5_Romance-Novel-Cover-ArtDoodstil lag Lovely in het grote bed en probeerde haar paniek te onderdrukken. Ze durfde nauwelijks adem te halen of te bewegen uit angst de lange, gespierde man die ontspannen naast haar lag te wekken. Ze probeerde de brok in haar keel weg te slikken. Hoe had ze zich in vredesnaam zo in de nesten kunnen werken? In de afgelopen 24 uur was ze getrouwd, had ze haar maagdelijkheid verloren en met een beetje pech was ze ook nog zwanger geraakt. Het kwam allemaal door dat belachelijke ultimatum dat haar vader haar had gesteld! Haar plan om haar vader om de tuin te leiden had perfect geleken. Gisteren zag haar leven er nog een stuk rooskleuriger uit …

Door de ochtenddauw haastte Lovely Malone zich over het pad dat naar het kerkje boven op de heuvel leidde. Haar ravenzwarte lokken werden losjes bijeengehouden in een lange vlecht. Ze droeg haar “werk”-kleding: een eenvoudige katoenen jurk zonder hoepels en onderrokken en stevige korte laarsjes. Deze kleding droeg ze altijd als ze haar vader, Mason Malone, vergezelde op zijn inspecties langs de houtzagerij en meubelmakerij waar hij zijn fortuin mee had vergaard. In tegenstelling tot de hun omringende tabaksplantages, werkte haar vader uit principe niet met slaven, maar met dwangarbeiders. Hij kocht hun schulden af en door een jaar of tien voor Mason te werken, konden de arbeiders hun vrijheid terug kopen en tegelijkertijd een vak leren. Haar moeder was drie jaar geleden gestorven aan de koorts en Lovely was hun enige kind. Lovely vond het heerlijk om haar vader met raad en daad bij te staan. Ze waren een goed team. Een tijdje geleden was haar vader echter op het onzalige idee gekomen dat ze moest trouwen.
“Het wordt tijd dat je een man zoekt, Lovely”, had hij gezegd, “Je bent nu twintig en het is niet gepast dat je alleen bij je oude vader blijft wonen. Wat als er iets met mij gebeurt? Je hebt iemand nodig die voor je kan zorgen en als het je zelf niet lukt om een man te vinden dan zal ik je wel een handje helpen.”
Lovely wilde niet trouwen. Ze zat er helemaal niet op te wachten om de tweede viool te spelen naast een echtgenoot. Zeker niet bij zo’n zelfingenomen flapdrol die alleen maar uit was op het geld van haar vader. Nadat ze de zoveelste kandidaat die haar vader had aangedragen zonder pardon de deur had gewezen, kregen ze een fikse ruzie.
“God sta me bij, Lovely, jij kunt wel denken dat je nog een keuze hebt in deze kwestie, maar jij gaat trouwen voor je eenentwintig wordt!” had hij geschreeuwd. “Dat betekent dat je nog 3 maanden de tijd hebt om zelf iemand te vinden, daarna huwelijk ik je uit aan de eerste de beste gegadigde die voorbij komt!” Lovely had gesmeekt en gehuild om haar vader op andere gedachten te brengen, maar hij was onvermurwbaar.
Vandaag liep het ultimatum af, morgen werd ze eenentwintig. Dagenlang had Lovely zich het hoofd gebroken over deze nijpende kwestie. En vorige week had ze tot haar grote opluchting de oplossing gevonden. Er verscheen een slinks glimlachje op haar gezicht. Ze had een plan om haar vader te slim af te zijn. Vandaag ging ze trouwen, met Skippy, één van haar vaders dwangarbeiders. Natuurlijk zou ze zorgen dat het huwelijk niet geconsumeerd werd. Ze had Skippy een grote som geld geboden, zodat hij zich na haar verjaardag vrij kon kopen en met de noorderzon vertrekken. Een niet geconsumeerd huwelijk kon bij langdurige afwezigheid van één van de echtelieden nietig verklaard worden en dat was precies waar Lovely op uit was. Skippy vond het allemaal prachtig. Hij was een simpele ziel die kinderlijk blij was met de mogelijkheid om de mooie Lovely uit de brand te helpen en daarbij ook nog zijn eigen vrijheid te verkrijgen. Lovely lachte opgewekt. Het was een geniaal plan, al zei ze het zelf. Het zou haar voor langere tijd verlossen van die onzin van haar vader.
Vol goede moed duwde Lovely de zware deur van de kerk open en liep naar binnen. De geestelijke die het huwelijk zou voltrekken was al aanwezig.
“Goedemorgen Miss Malone”, zei hij zuinigjes. Hij had in eerste instantie geweigerd mee te werken aan het afsluiten van dit huwelijk, maar was uiteindelijk niet opgewassen tegen de smeekbeden van Lovely.
“Eerwaarde”, Lovely beantwoordde zijn groet met een opgewekte knik van haar hoofd. Zoekend keek ze de kerk rond, haar ogen moesten nog een beetje wennen aan het donker. “Is Skippy er nog niet?”
“Nu u het zegt, Miss Malone, ik heb hem inderdaad nog niet gezien. Ik zal even achter kijken of hij daar is, dan kunnen we beginnen met de ceremonie.” Hij verdween naar de achterkamer, Lovely alleen achterlatend voor het altaar. Verontrust vroeg ze zich af waarom Skippy er nog niet was. Er zou toch niks gebeurd zijn? Toen hoorde ze tot haar opluchting de deur van de kerk opengaan.
“Skippy, eindelijk!” zei ze gehaast, “Kom snel, dan …” Ze brak haar zin af. Door het tegenlicht dat binnenstroomde door de deuropening kon ze slechts het silhouet zien van de persoon die binnenkwam. Tenzij Skippy in een paar dagen tijd een halve meter was gegroeid en 30 kilo was afgevallen, was die persoon niet Skippy.
“Jij bent niet Skippy!” zei ze en zuchtte geïrriteerd, omdat haar plan in duigen dreigde te vallen. De man in de deuropening maakte overdreven zwierige buiging.
“William Winthrop, uw nederige dienaar Milady.” Zijn stem klonk diep en melodieus, maar de spottende toon beviel Lovely helemaal niet.
Hooghartig staarde ze de man aan. Ze had hem de laatste tijd wel eens zien werken in de meubelmakerij. Hij was zeer getalenteerd en ze had zich afgevraagd hoe het kwam dat hij moest werken als dwangarbeider.
Lang had ze hier echter niet bij stil gestaan.
De pastoor kwam weer terug gelopen uit de achterkamer. “Het lijkt erop dat Skippy niet komt vandaag”, zei hij gelaten en wierp een verbaasde blik op William.
“Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat Skippy een beter aanbod heeft geaccepteerd”, zei William opgewekt. Lovely’s humeur daalde met de seconde. Ze wilde stampvoeten van frustratie om het feit dat Skippy haar had laten zitten, de lafaard! Wat was hier eigenlijk aan de hand? Wat wist deze lomperik van haar dealtje met Skippy? Hoewel, “lomp” was misschien niet helemaal het goede woord om William Winthrop te omschrijven, besefte ze toen ze hem nader opnam. Hij zag er ontegenzeggelijk goed uit, zeker voor een dwangarbeider. Zijn haar hing tot op zijn schouders en was goed geknipt. Hij had mooie rechte tanden die fris afstaken in zijn gebruinde, knappe gezicht. Ook zijn kleding was in goede staat en omhulde zijn lichaam perfect. Het viel Lovely op dat ze zijn goed geproportioneerde spieren kon zien bewegen onder de stof van zijn kleding. Dit leidde haar af en ze werd er een beetje onrustig van.
“Goed, ik neem aan dat het hele feest vandaag niet doorgaat?” De pastoor begon zijn boeltje bij elkaar te pakken. “Dan ga ik er nu vandoor, want ik moet vanmiddag nog een dienst leiden in het volgende dorp.” Snel greep Lovely zijn mouw vast om hem tegen te houden.
“Nee, wacht even,” zei ze wanhopig, “laat me nadenken.” Lovely probeerde uit alle macht met een oplossing te komen, maar het schrikbeeld dat ze de volgende dag uitgehuwelijkt zou worden door haar vader verlamde haar hersens.
“Ik begrijp dat Miss Malone op zoek is naar een huwelijkskandidaat?”
vroeg William vriendelijk. Zijn woorden klonken neutraal, maar deden toch de haartjes op Lovely’s armen recht overeind komen. Dit ging in het geheel niet zoals ze gepland had. Terwijl ze William sprakeloos aanstaarde had ze het gevoel alsof er een strop om haar hals hing die langzamerhand steeds strakker werd aangetrokken.
“Het is niet mijn stijl om een dame in nood aan haar lot over te laten,”
zei William met een charmant lachje, “dus bij deze bied ik u graag mijn diensten als echtgenoot aan, Milady.” Daar had je het al dacht Lovely woedend, maar ook ten einde raad. Ze onderdrukte de neiging om die William met zijn zelfvoldane gezicht eens precies te vertellen wat hij met zijn zogenaamd ridderlijke aanbod kon doen, want als ze haar opties overwoog dan bleef er weinig anders over dan zijn aanbod aan te nemen.
Ze had geen tijd meer. De pastoor stond ongeduldig te wachten en als ze nu niks deed, zou haar vader haar morgen aan een volslagen vreemde uithuwelijken. En waarom zou ze deze man niet hetzelfde aanbod doen als Skippy?
“Goed,” Lovely knikte ferm, voornamelijk om zichzelf moed in te geven, “laten we dan maar beginnen.”
De korte, eenvoudige ceremonie trok als een boze droom aan haar voorbij tot het moment dat William haar trillende hand in de zijne ving om de ring aan haar vinger te schuiven. Paniek overviel haar toen de pastoor aankondigde dat William de bruid mocht kussen. Lovely had geen enkele ervaring met mannen en was gewend ze hardnekkig uit de weg te gaan. Maar William liet haar geen speelruimte. Voordat ze er erg in had, trok hij haar in zijn armen en drukte resoluut een korte, warme kus op haar lippen. De kus was kort genoeg om haar niet af te schrikken en lang genoeg om haar nieuwsgierigheid op te wekken. Toen William haar weer los liet, keek Lovely hem verbaasd aan. Zijn ogen lachten in de hare en hij knipoogde.
“Gefeliciteerd Mrs. Winthrop! Mag ik u uitnodigen voor een ritje in mijn rijtuig?” Hij bood haar zijn arm aan, die ze bevallig accepteerde.
“Een prima idee, Milord”, zei Lovely opgelucht. Tijdens het ritje zou ze ongestoord haar aanbod met hem kunnen bespreken. Ze namen afscheid van de pastoor.
“Waar gaan we eigenlijk naar toe?” vroeg Lovely, nadat William de jongen op de bok een teken had gegeven en het overdekte rijtuigje zich in beweging zette. De hobbelige weg zorgde ervoor dat ze zich tot het uiterste moest inspannen om niet bij William op schoot te belanden.
“Ik heb wat geld gewonnen met kaarten, dus ik huur een kamer in herberg De Zoete Inval”, antwoordde William. Het bleef even stil.
“Luister William,” stak Lovely toen van wal, “ik wil niet getrouwd zijn, maar ik moet wel, omdat mijn vader mij op een bespottelijke manier chanteert. Ik heb Skippy geld geboden, zodat hij zich na ons huwelijk vrij kon kopen en verdwijnen naar waar hij ooit vandaan is gekomen. Dat aanbod wil ik jou ook doen.”
“Hmmmm, over welk bedrag praten we dan?” William keek haar met samengeknepen ogen aan en Lovely kreeg het warm onder zijn priemende blik. Met neergeslagen ogen noemde ze snel het bedrag. Williams uitbundige lach bulderde door het rijtuig. Toen hij was uitgelachen richtte hij zijn onverdeelde aandacht weer op Lovely. Zijn blik boorde zich in de hare.
“Ik ben niet op zoek naar rijkdom, Lovely”, zei hij. “Ik zocht een echtgenote en die heb ik nu, zodra dit huwelijk naar behoren is geconsumeerd.” Hij liet de woorden even tot haar doordringen.
“Wat?? Nee!” riep Lovely geschrokken uit. “Dat wil ik niet, dat is nooit de bedoeling geweest!” In paniek reikte ze naar de deurvergrendeling, maar William greep haar pols en trok haar terug. Hierdoor verloor ze haar evenwicht en viel voorover bij William op schoot.
“Uitstappen uit een rijtuig in volle vaart is niet uw beste idee Milady,” zei William geamuseerd, “hoewel ik uw huidige pose wel kan waarderen.” Lovely’s ogen rolden bijna uit hun kassen toen ze Williams warme hand onder haar rok omhoog voelde kruipen naar haar achterwerk. Ze deed verwoede pogingen overeind te krabbelen, maar Williams andere hand hield haar meedogenloos op haar plek. Zijn strelingen hadden inmiddels de naakte huid van haar billen bereikt. Voorzichtig gleed hij met een vinger naar het onontgonnen gebied tussen haar schaamlipjes.
Lovely slaakte een kreet. Niemand had haar ooit daar aangeraakt, zelfs zijzelf niet.
“Milord, stop! U bent geen heer!” hijgde ze. William glimlachte. Zijn vinger had het gezwollen knopje tussen haar benen gevonden dat hem vertelde dat ze opgewonden raakte.
“Vergeef me Lovely, ik ben slechts een pasgetrouwde man die zijn honger naar zijn bruid wil stillen”, zei hij schor, terwijl hij haar voelde kronkelen onder de niet aflatende massage van zijn vinger. Lovely hapte naar adem. Een vreemd soort warmte verspreidde zich door haar lichaam.
Ze kreeg geen lucht meer.
“William, ik voel me zo raar benauwd, stop alsjeblieft … ik … ik denk dat ik doodga!” piepte ze. William lachte zachtjes.
“Je gaat niet dood Lovely. Ontspan je, het is ook een heel lekker gevoel, toch?” Zijn vinger verbrak even het contact met haar clitoris, tot ze met een onwillekeurige beweging van haar heupen de aanraking weer herstelde. Dit stemde hem tevreden. Zijn ervaren vingers gingen verder met het bespelen van het kloppende verlangen tussen haar benen. Hij voelde hoe ze zich ontspande en zich overgaf aan dat heerlijke gevoel.
Niet lang daarna begon ze te kreunen. Haar allereerste orgasme diende zich onafwendbaar aan. Genietend voelde William hoe de samentrekkingen onder zijn hand begonnen en zich daarna over haar hele lichaam uitbreidden. Lovely’s verbaasde, langgerekte uitroep, klonk hem als muziek in de oren.
Ze hing uitgeput hijgend over zijn schoot toen ze langzaam weer bij haar positieven kwam.
“Dus dit is het”, zei ze opgelucht.
“Dus dit is wat?” vroeg William geïnteresseerd.
“Dit is wat echtgenoten doen.” Lovely klom overeind. Ze durfde William niet zo goed aan te kijken. “Als ze getrouwd zijn, enzo.”
William trok haar geamuseerd weer op zijn schoot, ditmaal zittend.
“O nee Lovely, dit was nog maar het begin.” Zijn hand gleed geruststellend strelend over haar rug en maakte voorzichtig de vlecht in haar haren los. Vervolgens liet hij de zwarte lokken bewonderend door zijn vingers glijden. Genietend sloot Lovely haar ogen. Ze ging een beetje verzitten, want er drukte iets hards vanuit Williams schoot tegen haar zitvlak.
“Hoe bedoel je, dit was nog maar het begin?” vroeg ze dromerig. William pakte een handvol haar en trok zachtjes haar hoofd een beetje naar achteren. Lovely voegde zich als vanzelf naar zijn hand.
“Zal ik je laten zien wat ik bedoel?” vroeg hij. Haar instemmende antwoord kwam als een zucht over haar lippen. Nog geen seconde later lag ze op haar rug op de bank van het rijtuig vastgepind onder zijn harde lichaam. Haar verschrikte gilletje werd gesmoord door zijn lippen die zich hongerig om de hare sloten. Proevend van haar zachte zoetheid, plagend plunderend, haar uitdagend hem tegemoet te komen. En Lovely toonde zich een uitstekende leerling. Ze was van nature nieuwsgierig en niet bang. Eerst schuchter en daarna met meer brutaliteit verkende ze Williams mond met haar tong en lippen. Zijn voorbeeld volgend, om er vervolgens haar eigen voorkeur aan toe te voegen. William was verrast door haar initiatief en had niet meer zoveel controle over zijn eigen staat van opwinding als hij wel zou willen. Ongeduldig worstelde hij met de knoopjes van het lijfje van haar jurk. Een scheurend geluid maakte duidelijk dat de stof deze aanval niet had overleefd. Lovely’s zachte borsten lagen bloot en Williams ogen verslonden de aanblik die ze boden.
Hij verplaatste zijn mond naar de tere roze tepels die hem uitnodigend wenkten en zoog ze zachtjes om de beurt naar binnen. Lovely kreunde. Ze werd weer bevangen door die heerlijke duizeligheid en dat knagende verlangen in haar lichaam. Het voelde alsof ze enorme honger had en William kon deze honger stillen.
“Spreid je benen, Lovely”, bromde William. Hij stroopte de rok van haar jurk omhoog. Ze deed onmiddellijk wat hij zei. Hij gleed met zijn vingers tussen haar lipjes door naar binnen in haar vagina. Lovely deed haar benen onwillekeurig nog wat verder uit elkaar. Ze was helemaal klaar voor hem. William had zijn broek inmiddels losgeknoopt en moest zich tot het uiterste beheersen om zich niet onmiddellijk in haar te boren. Voorzichtig legde hij zijn eikel tegen de vochtige ingang van haar schede en liet hem een klein eindje naar binnen glijden. Lovely keek hem verhit en ongeduldig aan.
“Rustig aan liefje, dit kan eventjes een beetje pijn doen”, waarschuwde William haar. Maar Lovely wilde niet rustig aan doen. Het verlangen dat William haar zou vullen met zijn lichaam was overweldigend en ze zette zich krachtig met haar lichaam af tegen de bank. Even voelde ze een felle pijnscheut in haar onderlichaam. William was niet bedacht op haar actie en voelde ineens dat hij helemaal tot aan de wortel in haar zat.
De hitte in zijn lendenen was bijna niet meer te houden. Voorzichtig bewoog hij zijn harde lid een paar keer in en uit haar om haar een beetje op te rekken en aan hem te laten wennen. Toen maakten Lovely’s aanmoedigende geluidjes definitief korte metten met zijn zelfbeheersing.
Hij penetreerde haar diep en hard. En daarna nog dieper en harder. Tot zijn intense voldoening zag hij hoe ze haar ogen opensperde en zich een geluidloze “Oh!” vormde op haar lippen. Zijn duim bewerkte haar gezwollen clitje terwijl hij zijn erectie onafgebroken in haar stootte.
Binnen no-time bereikte Lovely weer een orgasme. De ongecontroleerde krampen van haar vagina brachten zijn keiharde lid ook tot uitbarsting en met een kreun spoot hij zijn zaad in warme golven in haar vruchtbare schoot. Krachteloos zegen ze neer op de vloer van het rijtuig. Zo bleven ze een tijdje liggen zonder te bewegen.
“Dat is wat echtgenoten met elkaar doen, Lovely”, zei William toen zachtjes bij haar oor. “En dat is wat wij nu zijn, in elk denkbaar opzicht. Echtgenoten.” Maar Lovely hoorde hem niet meer. Ze was in een diepe droomloze slaap gevallen. Ze merkte zelfs niet dat William haar vanuit het rijtuig via de achteringang van de herberg naar zijn kamer droeg en op bed toedekte.

Nu, in het vroege ochtendgloren, drong de volle betekenis van de gebeurtenissen van gisteren tot Lovely door. Haar mooie plannetje, dat in eerste instantie zo ideaal had geleken, had zich tegen haar gekeerd.
Ze was, geconsumeerd en wel, getrouwd met een dwangarbeider, die niet van plan was te verdwijnen. Daarmee had ze zowel zichzelf te grabbel gegooid als zich verzekerd van de eeuwige toorn van haar vader. Een windvlaag deed het gordijn voor het open raam opwaaien en buiten klonk het geluid van een aansnellend paard. Enkele ogenblikken later ontstond beneden in de herberg tumult. Lovely’s hart stond stil toen ze ineens de stem van haar vader herkende.
“Waar is mijn dochter?” schreeuwde hij woedend. Snel schudde ze William wakker.
“William! Mijn vader is hier. Je moet hier weg, snel!” zei ze gehaast.
William rekte zich uit en wreef de slaap uit zijn ogen.
“Goedemorgen schoonheid”, zei hij terwijl hij met een trage glimlach zijn wellustige blik over haar verfomfaaide uiterlijk liet glijden. Ze droeg nog steeds de gescheurde jurk die haar borsten nauwelijks bedekte. Lovely stond meteen in vuur en vlam. Hij maakte aanstalten om haar te kussen, maar ze duwde hem weg.
“Mijn vader is beneden William! Hij zal het op zijn zachtst gezegd niet erg kunnen waarderen dat ik getrouwd ben met een dwangarbeider. Mij kan hij niet zoveel aandoen, maar jou … Straks sluit hij je op, of … of … nog iets ergers. Ga nu, snel!” spoorde ze hem aan. Het gestommel op de trap van de herberg kondigde aan dat haar vader op weg was naar hun kamer. William maakte geen enkele aanstalte om er vandoor te gaan. Sterker nog, hij liep naar de deur en opende deze met een zwaai.
“Mason! Wat verschaft me de eer van jouw aanwezigheid op deze mooie ochtend?” zei hij joviaal. Lovely stond handwringend naast het bed terwijl haar vader de kamer binnen stiefelde. Verbaasd keek Mason van William naar Lovely en van Lovely weer naar William. Zijn blik gleed naar haar linkerhand. Naar haar ringvinger om precies te zijn.
“Papa, ik kan het allemaal uitleggen”, Lovely’s stem trilde, “Luister alstublieft even rustig …” Haar vader onderbrak haar.
“Jullie zijn getrouwd?” Mason richtte zich tot William, die enkel instemmend knikte. De mannen keken elkaar samenzweerderig aan.
“Mij werd verteld dat ze getrouwd was met een dwangarbeider” zei Mason verontschuldigend. Hij keek in Lovely’s richting en begon hard te lachen. “Dat deed ze vast om mij een hak te zetten!” bulderde hij. Toen hij was uitgelachen, sprak hij verder.
“Mag ik je voorstellen Lovely, aan William Winthrop, de man aan wie ik je vandaag had willen uithuwelijken. Maar je bent al geheel uit eigen wil met hem getrouwd!”
“Werkelijk”, Lovely was woedend en gekwetst, maar haar woorden klonken kalm en afgemeten. “Mister Winthrop, u hebt zich gisteren ongetwijfeld kostelijk geamuseerd toen u mij zo schaamteloos misleidde in mijn benarde situatie.” Ze hield haar ogen neergeslagen, zodat hij haar emoties niet kon zien. William hield haar nauwlettend in de gaten.
“Ik geef toe dat ik de situatie enigszins naar mijn hand heb gezet door Skippy geld te bieden om niet met je te trouwen,” zei William rustig, “maar ik heb je niet misleid Lovely. Ik heb nooit gezegd dat ik een dwangarbeider was, die conclusie heb je helemaal zelf getrokken. Ik vind het overigens wel een geruststellende gedachte dat je met me getrouwd bent terwijl je dat dacht.”
Enthousiast kwam Mason tussen beide. “Hij is familie van de Winthrops uit Boston Lovely, de meest invloedrijke familie daar in de wijde omgeving. Je hoeft niet bang te zijn dat hij je achter de geraniums parkeert, de wereld ligt aan je voeten!”
“Ik ben met hém getrouwd, vader, niet met zijn familie”, zei Lovely scherp. Ze had haar koele houding laten varen en haar ogen schitterden van kwaadheid.
“Wat deed je in de meubelmakerij?” vroeg ze William op de man af. Hij kon haar wel voor gek verklaren, maar ze had haar conclusie niet voor niets getrokken. Ze had hem daar aan het werk gezien. William knikte begrijpend.
“Het is een hobby van me. Mijn opa leerde me houtbewerken. Het helpt me mijn gedachten te verzetten als ik … gefrustreerd ben bijvoorbeeld.”
Lovely’s woede zakte een beetje, omdat hij zo open antwoord gaf op haar vraag.
“Je was gefrustreerd? Waarover dan?” vroeg ze sceptisch. William was ongezien haar richting op gekomen en stond ineens verwarrend dichtbij. Het bed verhinderde haar een stap achteruit te doen. Met grote ogen keek ze naar hem op.
“Ik was gefrustreerd omdat de vrouw waarmee ik wilde trouwen geen enkele man in haar buurt toeliet, behalve haar vader. Ik zag de ene na de andere afgedankte zielepoot het slagveld verlaten. Daarom heb ik gewacht tot je niet anders kon.” De waarheid in zijn woorden bracht een blos van ongemak op haar wangen.
“Maar waarom ík? Ik bedoel, je hebt de minder moeilijke huwelijkskandidates vast voor het oprapen”, zei Lovely wrang. Om Williams lippen verscheen een glimlachje dat vlinders in haar buik veroorzaakte. Lovely’s gezicht werd nog een tintje roder.
“Een terechte vraag Lovely, die een eerlijk antwoord verdient. Maar knoop het antwoord goed in je oren, want ik vertel je dit maar één keer.” William keek diep in Lovely’s ogen. “Jouw intelligentie, schoonheid en onwaarschijnlijke koppigheid vormen een combinatie die mij bijzonder uitdaagt, maar dat is niet de reden. Soms voel je meteen op een dieper niveau dat iemand de ware voor je is. Dat voel je hier …” William legde zijn hand op zijn buik, “… en dat voel je daar”, vervolgens legde hij zijn hand op zijn hart. “Ik was op slag verliefd op je Lovely, en elke keer dat ik je zag werd het erger. Het was uitgesloten dat ik hier weg zou gaan zonder jou aan mijn zijde.” Lovely stond hem met open mond aan te kijken, terwijl hij verder ging.
“En ik denk dat jij hetzelfde voor mij voelt. Je zou niet zo gereageerd hebben als je deed in het rijtuig als je met Skippy was getrouwd.”
Lovely was weer bij haar positieven. William had gelijk, maar deze laatste opmerking werkte op haar lachspieren. Haar mondhoeken krulden plagend omhoog.
“Hmmmm, William, dat weet ik zo net nog niet. Skippy heeft heel veel goede eigenschappen.” Ze maakte aanstalten om ze allemaal op te noemen, maar zover kwam het niet. Met een welgemikte duw van William lag ze op haar rug op het bed met zijn sterke lichaam bovenop zich. Ze begon te giechelen.
“Ik denk dat wij even uitgepraat zijn, Milady”, zei William gedecideerd en hij viel aan op haar borsten.
“Ahum!” Het vrolijke gekuch op de achtergrond deed William en Lovely verstijven. Ze waren de aanwezigheid van Mason helemaal vergeten.
“Het is misschien wat vroeg op de dag, maar ik heb trek in een borrel.
Als jullie zin hebben om mee te doen dan zie ik jullie beneden wel, maar zo te zien hebben jullie belangrijker dingen te doen. Ach, een paar kleinkinderen zouden mij niet misstaan!” Met een dikke knipoog liep Mason de kamer uit. “Gefeliciteerd met je verjaardag, Lovely!”

Advertenties

2 gedachtes over “Hartveroverende heldinnen: Lovely

  1. Hoi Meisje,
    Prachtig gedaan! Toegegeven, het ‘zoete’ is niet direct mijn smaak en Kathleen Woodiwiss heb ik niet op de plank staan, maar ik heb je verhaal met heel veel plezier gelezen. Dat komt door de historische context en een interessante plot, en door het feit dat je het heel vlot en zorgvuldig hebt geschreven. Details als het gebruik van de naam Winthrop (niet onbelangrijk in Boston’s historie) maken het af. Meer commentaar op de bijeenkomst. Tot dan!
    Mhtsk

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s