Grand Opening (Kasteelromance: deel 2)

moet-imperial-ice-champagne-bottle-03“Ik weet het niet, Dees”, zei Michelle twijfelend tegen haar beste vriendin Desiree. Ze fronste haar wenkbrauwen en bestudeerde de witte kaart in haar hand, waarop in zwierige, goudkleurige letters de “Grand Opening” van de Ibiza-lounge van Slot Duijvestein werd aangekondigd. Haar naam werd zelfs genoemd: interieurontwerp door Michelle Lacroix stond onder op de kaart gedrukt.
“Wat weet je niet? Of je zin hebt in het meest exclusieve jetset feestje van het jaar? Of weet je misschien niet of je de meest begeerde vrijgezel in de wijde omgeving, die je onlangs het orgasme van je leven heeft bezorgd onder ogen durft te komen?” vroeg Desiree plagend.
Michelle kleurde bij deze herinnering. Ewout had geprobeerd haar over te halen om op Duijvestein te blijven, maar daar had ze vriendelijk voor bedankt.
“Ik heb geen zin om zijn zoveelste vrouwelijke speeltje te worden,” zei Michelle verdedigend, “die man verslindt vrouwen alsof het worstenbroodjes zijn!”
Desiree lachte hartelijk om deze vergelijking. Michelle had weinig weg van een worstenbroodje.
“Nou, ik zou me anders maar wat graag laten verslinden door die Ewout,” zei Desiree terwijl ze door het raam naar buiten keek, “donker haar, blauwe ogen en een kuiltje in zijn kin, mmmmm.” Ze zuchtte dromerig. Verbaasd keek Michelle haar aan.
“Ken je hem dan?”
“Nee, maar naast het feit dat hij regelmatig in de bladen staat, parkeert hij net zijn paard in jouw voortuin”, zei Desiree droog.
“Wat?” Michelle haastte zich naar het raam. Daar zag ze het haar inmiddels bekende hoofd van Joey, Ewouts paard, verschijnen. Verbijsterd staarde ze het dier aan, terwijl Desiree achter haar dubbelklapte van het lachen.
“De deurbel gaat schat,” hikte ze, “moet je niet even opendoen?” Met een vernietigende blik stoof Michelle langs haar heen naar de voordeur.

Ewout stond ongeduldig bij de voordeur te wachten tot Michelle open zou doen. Het zat hem dwars dat ze al weken niks van zich had laten horen. Zijn lendenen roerden zich toen hij terug dacht aan hun vurige ontmoeting enkele weken geleden. Haar aanvankelijke gewilligheid was echter omgeslagen in beleefde terughoudendheid en na het etentje met haar tante en André was ze min of meer zijn huis uit gevlucht. Er verscheen een nadenkende frons op zijn voorhoofd. Hij kon haar gedrag niet verklaren, normaal reageerden vrouwen heel anders op hem. Zijn gedachten werden onderbroken toen de voordeur ruw werd opengerukt en hij in Michelle’s ontstemde gezicht keek. Ook hijzelf voelde zich geïrriteerd, met name over het feit dat hij zo blij was haar te zien.
“Wat doe jíj hier?” vroeg Michelle ronduit onvriendelijk. Haar blik gleed nadrukkelijk van Ewout naar Joey.
“Is je auto bij de garage ofzo?” Ewout volgde haar blik en zag de onthoofde viooltjes in haar voortuin waarvan de bloempjes zojuist tussen Joey’s kaken waren verdwenen.
“Sorry,” zei hij verontschuldigend, “ik was een ritje op Joey aan het maken en …”
Hij maakte zijn zin niet af. Hij kon moeilijk vertellen dat hij ineens geen minuut langer had willen wachten om te weten of ze zijn uitnodiging had ontvangen en of ze deze zou aannemen.
“Ik zal iemand sturen om je tuin weer op orde te brengen”, zei hij en besteedde geen aandacht aan het afwerende gebaar dat Michelle maakte.
“Dat is nergens voor nodig”, zei Michelle stijfjes.
“Ik heb trouwens je uitnodiging ontvangen en moet deze helaas afslaan.” Ze had het woordje “helaas” net zo goed weg kunnen laten, want het klonk niet alsof ze er rouwig om was. Ewout bestudeerde kalm haar geagiteerde manier van doen. Hij had niet het idee dat ze onverschillig tegenover hem stond, daarvoor wond ze zich veel te veel op. Wel probeerde ze hem uit alle macht weg te duwen en te ontlopen. Hij vroeg zich af waarom.
“Mag ik misschien even binnenkomen?” Ewout maakte aanstalten om de woning van Michelle in te lopen, maar ze versperde hem de weg.
“Nou, nee, dat gaat niet, ik heb bezoek!”
Bezoek. Ewout liet deze boodschap even tot zich doordringen. Ze had er geen gras over laten groeien, dacht hij teleurgesteld en woedend. Met kille zelfbeheersing schoof hij haar aan de kant en liep vastbesloten haar huis binnen. Dit wilde hij met eigen ogen zien.

Haar huisje was niet groot en met enkele stappen stond hij in de woonkamer. Waar was die gast?
Een beeldschone brunette stond op van de bank en stak hem ondeugend lachend haar hand toe.
“Hoi, ik ben Desiree, jij moet Ewout zijn.” Verbouwereerd pakte Ewout haar hand.
“Je kijkt alsof je het in Keulen hoort donderen!” giechelde Desiree. Ewout begon ook te lachen.
“Prettig kennis met je te maken, Desiree. Dus jij bent het bezoek van Michelle?”
“Ik hoop niet dat je heel teleurgesteld bent?” vroeg Desiree met een vrolijke knipoog.
“Integendeel,” antwoordde Ewout, terwijl hij een kus op de hand van Desiree drukte, “ik vind het geweldig!”
Michelle was Ewout naar binnen gevolgd en sloeg het tafereeltje met een boos gezicht gade.
“Dit ziet er heel gezellig uit, maar Ewout was net op weg naar huis.”
Ewouts gezicht betrok en hij wendde zich tot Michelle.
“Ik wil je nergens toe dwingen, maar het feest, ik zou het heel erg waarderen als …”
Desiree maakte een wuivend gebaar in de lucht en onderbrak hem.
“Natuurlijk komt ze op het feest! Die lounge is één van haar pareltjes en ze kan de PR voor haar zaak goed gebruiken, hè Michelle?”
Michelle keek Desiree vuil aan. Van je vriendinnen moest je het hebben!
Het was waar dat het Michelle zakelijk niet echt voor de wind ging, maar ze zou liever haar tong afbijten dan dit aan Ewout te vertellen. Aan de andere kant besefte Michelle maar al te goed dat ze zich niet in de positie bevond om te bedanken voor een beetje extra PR. Desiree had precies het goede argument gebruikt om haar in de val te lokken. Met een zucht besloot ze toch maar toe te geven en mompelde iets instemmends.
“Wat zeg je?” vroeg Desiree plagend, met een veelbetekenende blik naar Ewout.
“OK, ik kom op je feestje Ewout. Nou goed?” zei Michelle, tegen wil en dank lachend om het triomfantelijke gezicht van Desiree.
“Fantastisch!” zei Ewout blij. Het warme timbre van zijn stem deed de vlinders in Michelle’s buik pirouettes draaien. Ze staarde angstvallig naar de grond, waar overigens niets te zien was.
“Ik moet nu gaan,” zei Ewout, “ik laat je ophalen voor het feest.”
Hij maakte aanstalten om weg te gaan.
“Ewout, nog één ding …” zei Michelle snel. Ewout keek haar vragend aan.
“Alsjeblieft géén paard.”
Een minuut later keken Michelle en Desiree van achter het raam hoe Ewout soepel op Joey de straat uit reed.
“Ik weet niet of ik je moet zoenen of wurgen, Dees”, zei Michelle zacht.
Desiree sloeg vriendschappelijk de arm om haar schouders.
“Je hoeft nu nog niet te beslissen. Denk er even over na.”

“Dees, help!” Het was de avond van het feest en gefrustreerd trok Michelle de ene na de andere hanger uit haar kledingkast, terwijl ze haar mobieltje tegen haar oor hield. Naast haar op de grond ontstond een indrukwekkende berg afgedankte kledingstukken.
“Hi lieverd,” klonk de geruststellende stem van haar vriendin door de telefoon, “wat is er aan de hand? Is er ergens brand? Of is er iemand dood?”
Michelle kon de grapjes van Desiree op dit moment niet waarderen. Het huilen stond haar nader dan het lachen.
“Ik weet niet wat ik aan moet trekken”, zei ze met een bibberend stemmetje. Ontmoedigd zakte ze op haar bed neer.
“Ach joh,” zei Desiree troostend, “dan trek je toch niks aan, dat was de vorige keer ook een groot succes.”
“Haha, erg lollig hoor, maar over een uur word ik opgehaald”, snufte Michelle zielig. Desiree schoot nu echt in de lach.
“Je klinkt alsof je laatste uurtje heeft geslagen. Kop op meid, je gaat naar een feestje in die mooie Ibiza-lounge van je. What’s the problem?”
Michelle staarde naar de uitnodiging in haar handen.
“Er staat: dresscode all white. Ik hou niet van witte kleding en ik heb alleen een witte bloes met een verwassen rode wijn vlek erin.”
“Nou, dat is dan makkelijk,” zei Desiree opgeruimd, “ik zou gaan voor iets heel anders, rood of zwart.”
Ineens zag Michelle het zwarte jurkje hangen in haar kast. Eenvoudig, elegant en sexy. Perfect voor deze gelegenheid. Het was de jurk die ze niet aan had gehad tijdens haar gênante ontmoeting met Ewout. Ze pakte de hanger en hield het jurkje voor zich. Tevreden keek ze in de spiegel. Ze had ook nog wel ergens een paar mooie kousen liggen. Haar hart maakte een sprongetje, ze kon ineens niet wachten om naar het feest te gaan.
“Wat ben je stil”, klonk de stem van Desiree door de telefoon.
“Ik heb het gevonden!” antwoordde Michelle opgetogen.
“Ik ga nu mijn benen scheren, doei!” Zonder plichtplegingen verbrak ze de verbinding.

Onder de douche dacht Michelle opgewonden en beetje zenuwachtig aan de avond die voor haar lag. Ze wilde dat dit niks te maken had met het feit dat ze Ewout weer zou zien, maar dat was niet zo. Na hun ontmoeting had ze zich stellig voorgenomen zoveel mogelijk afstand tussen hen te bewaren. Ze was zich kapot geschrokken van de invloed die hij op haar had en de manier waarop hij haar in een oogwenk alles had doen vergeten. Dat maakte hem in haar ogen zeer gevaarlijk. Michelle had graag zelf de touwtjes in handen. Zeker na het debacle van haar vorige relatie. Haar toenmalige vriend was na een romance van 3 jaar met de noorderzon vertrokken. Zonder uitleg, alleen een briefje met: Het ligt niet aan jou, maar aan mij. No way dat ze zich opnieuw zo zou laten kwetsen.
Vanavond was ze echter voorbereid op haar ontmoeting met Ewout en, heel belangrijk, ze had kleren aan. Ze zou hem beleefd en professioneel te woord staan en zoveel mogelijk kansen benutten om haar zakelijke netwerk uit te breiden. Met een beetje geluk zou ze hem nauwelijks zien.
Een half uur later werd er aangebeld. Michelle snelde de trap af en brak zowat haar nek toen ze het laatste treetje miste op haar net iets te hoge hakken. Ze wist echter op de been te blijven, griste haar tasje van het bijzettafeltje en opende de voordeur. André keek haar bezorgd aan.
“Hé André!” Michelle plantte een zoen op zijn wang.
“Ik stiefelde iets te enthousiast de trap af, maar het ging gelukkig goed.” André nam haar bewonderend van top tot teen op.
“Die schoenen zien er indrukwekkend uit. Weet je zeker dat je het daar de hele avond op gaat volhouden?”
“Tuurlijk”, zei Michelle, hoewel ze daar zelf ook twijfels over had. Ze draaide de deur op slot en liep naast André naar de straat. Daar opende André met een brede zwaai het achterportier van een grote, glanzende, witte limousine. Michelle knipperde met haar ogen.
“Jeetje, wie gaan we allemaal nog meer ophalen?” vroeg ze.
“Niemand, neemt u plaats freule”, antwoordde André.
Michelle wierp een blik op het interieur. De met wit leer beklede bank liep helemaal rond en lag vol met zachte kussens. In het midden bevond zich een verhoging met enkele uitsparingen, waarin een gekoelde fles champagne en een schaaltje witte chocolade stonden.
“Dit is wel een beetje groot voor in mijn eentje,” zei Michelle, “mag ik niet gezellig bij jou voorin zitten?”
André gooide het achterportier weer dicht en opende het portier van de bijrijdersplek.
“Met alle soorten van genoegen”, grinnikte hij. Tevreden nam Michelle voorin plaats en keek André aan terwijl hij instapte en de motor startte.
“Ik heb zin in een frappucino André, jij ook?”

Het feest op Slot Duijvestein was in volle gang. Ewout had al zeker twintig keer op zijn horloge gekeken. Waar bleven ze nou? Het was al ruim een half uur voorbij het tijdstip dat hij André met Michelle terug had verwacht. Hij hoopte niet dat Michelle op het laatste moment nog had besloten om niet te komen. Zijn blik werd donker bij deze gedachte. Hij werd door diverse mensen aangesproken en gefeliciteerd, maar hij kon zijn gedachten er niet bijhouden. Steeds werd zijn blik naar buiten getrokken.
Hij zuchtte opgelucht toen hij de witte limousine zag stoppen voor de ingang. André liep aan de voorkant om de auto heen en hielp Michelle uitstappen. Ze had voorin gezeten, natuurlijk. Ewout verwenste zichzelf. Hij had indruk willen maken met die limousine, maar het was uiteraard niets voor haar. Toen gleden zijn ogen over het zwarte jurkje dat ze droeg. Hij wist meteen welke jurk dit was en dat benam hem de adem om meerdere redenen. Het vertelde hem dat ze lef had en dat ze hun ontmoeting niet was vergeten. De jager in hem was in opperste staat van paraatheid. Maar hij wilde haar niet weer wegjagen, zoals de vorige keer. Hij wilde dat ze bleef. Daarom zou hij haar eerst rustig observeren en daarna bepalen hoe hij dit zou aanpakken. Met een paar stappen verdween hij in de mensenmassa voordat Michelle hem zou zien.
Al keuvelend liep Michelle met André naar binnen.
“Jammer dat tante Elsa op stel en sprong naar Engeland moest”, zei Michelle spijtig.
“Ja,” beaamde André, “ze blijft daar tot de familie een nieuwe hoofd in de huishouding heeft gevonden.” André leidde Michelle door de ingang naar het feestgedruis.
“Een hele fijne avond, dame”, zei hij glimlachend en maakte een lichte buiging voor hij zich terugtrok.

Michelle stond een beetje onwennig te kijken naar de mensenmassa op zoek naar een bekend gezicht, tot een onbekende vrouw haar gezichtsveld binnen fladderde.
“Hi, jij moet Michelle zijn!” zei ze enthousiast. Een indringend parfum drong in Michelle’s neusgaten, terwijl ze de vrouw opnam. Alles aan haar was nep: haar platinablonde haar, haar zwoele lippen, haar gebruinde huid en de vorm van haar borsten. Haar lach klonk echter wel oprecht.
“Eh ja, dat klopt,” zei Michelle terwijl ze zoekend rond keek, “is Ewout er niet?”
“Ewout? O, die zwerft hier wel ergens rond. Aan het mingelen, je kent dat wel. Ik ben Ivanka, by the way, de eventmanager.” Ze begon Michelle voortvarende mee te trekken door de menigte.
“Eerst even een drankje halen en dan zal ik je aan wat mensen voorstellen.”
Terwijl Michelle zich mee liet voeren, voelde ze zich teleurgesteld over het feit dat Ewout in geen velden of wegen te bekennen was, maar veel tijd om daar over na te denken kreeg ze niet.
Bij de Champagnebar werd Champagne uit witte flessen geschonken in grote wijnglazen met ijs. Ivanka duwde Michelle een glas in haar handen.
“Champagne op ijs?” vroeg Michelle.
“Het is een hit op Ibiza nu. Probeer het maar, het is echt lekker”, antwoordde Ivanka. Voorzichtig nam Michelle een slokje en keek Ivanke verrast aan.
“Dat is inderdaad heerlijk!”
Ivanka lachte haar spierwitte tanden bloot. “Zei ik toch.”
Plotseling schoot ze tussen de mensen en kwam even later terug met een iets oudere vrouw aan haar zijde.
“Michelle, dit is Emily. Emily, dit is Michelle.” Terwijl ze de twee vrouwen aan elkaar voorstelde werd Ivanka afgeleid.
“Excuseer me, ik moet even naar de hapjes”, zei ze verontrust. En weg was ze.
Michelle en Emily keken elkaar aan en schoten in de lach.
“Ze is behoorlijk “in your face” hè?” vroeg Emily met een knipoog. Michelle knikte en wenkte de barman die aankwam met een glas voor Emily.
“Maar ze is een schat hoor,” zei Emily nippend van haar ijs-Champagne, “en een kei in haar werk. Als je ooit een event georganiseerd wilt hebben dan moet je haar absoluut inhuren.” Er ontstond een geanimeerd gesprek. Emily bleek de directeur te zijn van een theater in de buurt. Ze had plannen om de foyer uit te breiden en opnieuw te stylen. Ze vroeg Michelle naar haar ideeën en Michelle praatte honderduit.

Vanuit een donkere nis stond Ewout naar Michelle te kijken. Ze was in een levendig gesprek verwikkeld met Emily van Duuren. Inmiddels hadden zich meer bekenden van Emily om hen heen verzameld, waaronder een regisseur en een acteur die tot grote ergernis van Ewout wel heel vaak “toevallig” met zijn handen aan Michelle zat. Ongeremd en vol vuur stond Michelle te praten en te lachen en Ewout voelde een steek van jaloezie in zijn borstkas. Hij wilde dat ze die passie ook tegenover hem liet zien. Sterker nog, hij wilde er de oorzaak van zijn. Maar na die ene ontmoeting stuitte hij bij haar alleen maar op weerstand. Kwaad zag hij  hoe de acteur zijn hand tegen de onderrug van Michelle drukte en over haar heen boog om iets in haar oor te fluisteren. Beiden moesten lachen.
Ewout had er schoon genoeg van. Hij stapte uit de beschutting van zijn schuilplaats en beende vastberaden in Michelle’s richting. Strategie of niet, hij moest met haar praten en wel nu.
Haar geschrokken blik toen hij ineens naast haar opdook en bij de arm pakte, schonk hem een wreed soort genoegen.
“Michelle, kan ik je even spreken? Het is dringend.” Zijn woorden klonken vriendelijk, maar zijn hand hield haar arm in een ijzeren greep. Terwijl Michelle herstelde van de eerste schrik borrelde verontwaardiging in haar op.
“Ook goedenavond Ewout,” zei ze poeslief, “dat zal niet gaan. Ik ben even in gesprek, zoals je ziet.” Ze deed verwoede pogingen om haar arm los te wrikken. Tevergeefs. Haar woorden negerend wierp Ewout een verontschuldigende blik op het gezelschap en duwde een tegenstribbelende Michelle voor zich uit de tuin in. Buiten was het donker, maar de vuurkorven die her en der brandden, verspreidden een warme oranje gloed. Michelle struikelde half, omdat ze Ewouts tempo nauwelijks bij kon houden.
“Ewout, laat me los!” beval ze, maar Ewout liep stug door.
“Het was werkelijk geen gezicht hoe jij je liet betasten door die kerel!” snauwde hij toen ze buiten gehoorafstand van het huis waren. Het duurde even voordat Michelle begreep wat hij bedoelde. Zijn insinuatie was zo absurd dat ze er niet eens kwaad om kon worden. Ze lachte en schudde schamper haar hoofd. Ewout hield eindelijk halt en liet Michelle’s arm los. Haar reactie had hem ontnuchterd. Zwijgend stonden ze tegenover elkaar.
“Weet je,” begon Michelle toen, “ik begrijp niks van jou. Eerst smeek je me zo’n beetje om vanavond te komen. Vervolgens zie ik je de hele avond niet en als ik dan in gesprek ben met een potentiële nieuwe klant, sleur je me als één of andere Neanderthaler mee naar buiten!”
Ewout gaf niet meteen antwoord en staarde naar de vijver waarin de maan op sprookjesachtige wijze weerkaatste. Michelle kwam naast hem staan, ook zwijgend. Plotseling voelde ze hoe zijn warme vinger langzaam de diepe V in het achterpand van haar jurk volgde. Ze sloot haar ogen onder deze intieme aanraking op haar naakte huid. Haar ademhaling versnelde.
“Heb je deze jurk met een reden aangetrokken?” vroeg Ewout zacht. Michelle probeerde haar hoofd helder te krijgen, maar hij ging ononderbroken door met zijn strelingen.
“Het leek me op één of andere manier wel gepast”, antwoordde ze een beetje afwezig. Ewout trok zijn hand terug en wachtte tot ze hem aankeek.
“Je kunt niet ontkennen dat er chemie tussen ons is, Michelle. Ik wil graag uitzoeken waar die chemie toe kan leiden, maar om mij onbekende redenen kun of wil jij dat niet.” Het bleef even stil en Michelle dacht na over zijn woorden.
“Kijk, ik hou best van spelletjes,” ging Ewout verder, “maar het is niet mijn gewoonte om me op te dringen aan vrouwen die daar niet van gediend zijn. Dus als je echt wilt dat ik je met rust laat dan zal ik je na vanavond niet meer lastig vallen.” Zijn directheid overviel Michelle. Ze wilde hem antwoorden, maar ze wist niet precies wat ze moest zeggen.
“Ik ben bang”, zei ze toen snel, voordat ze niet meer durfde.
“Bang?” Ewout keek haar met samengeknepen ogen aan. Michelle knikte.
“En waar ben je dan bang voor?” vroeg Ewout rustig.
“Ik weet het niet precies”, zei Michelle weifelend.
“Voor mezelf. Voor wat je met me doet.” Ze bloosde en zweeg even.
“En voor jou.” ging ze verder.
“Ben je bang voor mij?” vroeg Ewout verbaasd. “Waarom?”
“Ja, nou ja, ik bedoel … je verslindt vrouwen alsof het worstenbroodjes zijn!” flapte ze er toen uit. Nu was het Ewouts beurt om in de lach te schieten. Maar hij herstelde zich snel en keek Michelle ernstig aan.
“Ik zal niet beweren dat ik als een heilige door het leven ga, maar je moet alle roddels die over mij in de media verschijnen wel met een korreltje zout nemen, Michelle.”
“Dat weet ik,” antwoordde Michelle, “maar dan nog.” Ewout streek met zijn hand door zijn haar en wreef in zijn nek.
“OK, je vertrouwt me dus niet helemaal”, concludeerde hij. “Maar wat wil je dan? Wil je dat ik je eeuwige trouw beloof? Dat zou vanuit jouw optiek ook niet zoveel waard zijn.”
Dat was een goede vraag dacht Michelle en ze keek naar de man die zo verbazend snel haar hele wereld op zijn kop had gezet. Hij had wel een punt.
“Ik kan je wel iets anders beloven”, onderbrak Ewout haar gedachten.
“Ik zal altijd eerlijk tegen je zijn.”
Hij keek haar zo hoopvol aan dat Michelle ineens niet meer wist waar ze eigenlijk zo moeilijk over deed. Ze geloofde hem en in haar achterhoofd hoorde ze een stemmetje dat steeds luider werd: YOLO! Probeer het gewoon , wat heb je te verliezen behalve je zielige vrijgezellenleventje?
“Ewout!” klonk het vanuit de verte. “Ewout!” Het was Ivanka. Geïrriteerd mompelde Ewout een verwensing. Zijn blik schoot heen en weer tussen Michelle en Ivanka.
“Ga maar naar binnen, ze hebben je nodig”, zei Michelle.
“Wij zijn nog niet uitgepraat”, zei Ewout terwijl hij haar in de ogen keek. Met tegenzin draaide hij zich om en liep terug naar het huis.
Michelle was doodop van alle emoties en had helemaal geen zin om terug te gaan naar het feest. In het donker liep ze om het huis heen naar de zij-ingang die normaal door het personeel werd gebruikt en glipte naar binnen. Met een zucht van opluchting schopte ze haar schoenen uit en liep luid gapend op haar kousen de trap op. Het had geen zin om André op dit tijdstip nog uit bed te halen om haar naar huis te brengen. Ze kon net zo goed hier slapen, ze had toch al min of meer besloten om Ewout een kans te geven. Het bed op de logeerkamer was opgemaakt met frisse lakens die uitnodigend open waren geslagen. Michelle aarzelde geen moment en liet zich op het matras vallen. Ze sliep al voordat haar hoofd het kussen raakte.

Het begon buiten al te schemeren toen de laatste mensen afscheid namen. Ewout was weer alleen. De opening van de Ibiza-lounge was een groot succes geweest. Toch voelde Ewout zich lamlendig. Hij had Michelle niet meer gezien nadat hij naar het huis terug was gegaan en haar in de tuin had achtergelaten. Ze was weg gegaan.
Hij liep naar de bar en schonk een glas whiskey voor zichzelf in. Hij had de hele avond geen druppel alcohol gedronken, maar nu was hij wel toe aan een borrel. Triest staarde hij naar de bronskleurige vloeistof in zijn glas. Als hij wilde, kon hij aan elke vinger tien vrouwen krijgen, maar de enige vrouw die sinds lange tijd zijn onvoorwaardelijke interesse had gewekt (en zijn onmetelijke frustratie, maar dat terzijde), wilde niks met hem te maken hebben. Enfin, hij gooide het laatste slokje whiskey achterover en stond op. Dat hoofdstuk was nu afgesloten. Hij meende wat hij in de tuin tegen haar had gezegd. Hij zou haar verder met rust laten. Tijd om naar bed te gaan.
Ewout liep de trap op naar boven toen hij vanuit zijn ooghoeken iets ongewoons op de vloer beneden lag liggen. Zag hij dat nou goed? Snel liep hij weer naar beneden. Het waren een stel pumps. Hij bekeek de schoenen van alle kanten en herkende de ultra high heels die Michelle die avond had gedragen! Vol ongeloof staarde hij naar de trap en toen verder naar boven. Het was uitgesloten dat ze op haar kousen naar huis was gegaan. In drie sprongen stond hij op de overloop van de eerste verdieping en opende voorzichtig de deur van de logeerkamer.
Ze had al haar kleren nog aan en de gordijnen waren open. Haar blonde haren lagen verward over het kussen. Ewout stond doodstil naast het bed en keek naar haar terwijl ze sliep. Ze was gebleven! OK, wel in de logeerkamer, daar zou hij binnenkort nog iets aan doen. Hij voelde zijn bloed bruisen van opwinding en energie. De verleiding was groot om meteen actie te ondernemen, zijn lichaam eiste dat van hem. Maar hij dwong zichzelf tot kalmte en legde voorzichtig haar schoenen naast het bed. Daarna liep hij de kamer uit, sloot kalm de deur en ging naar zijn eigen slaapkamer.

Wordt vervolgd

Eroscripta: Kasteelromance (deel 1)

 

 

 

 

 

 

Advertenties

4 gedachtes over “Grand Opening (Kasteelromance: deel 2)

  1. Pingback: Eroscripta: Kasteelromance (deel 1) – MEISJE'S LOVELOUNGE (18+)

  2. Pingback: Eroscripta: Kasteelromance (deel 1) – Monica's Lovelounge (18+)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s