Grand Opening (Kasteelromance: deel 2)

moet-imperial-ice-champagne-bottle-03“Ik weet het niet, Dees”, zei Michelle twijfelend tegen haar beste vriendin Desiree. Ze fronste haar wenkbrauwen en bestudeerde de witte kaart in haar hand, waarop in zwierige, goudkleurige letters de “Grand Opening” van de Ibiza-lounge van Slot Duijvestein werd aangekondigd. Haar naam werd zelfs genoemd: interieurontwerp door Michelle Lacroix stond onder op de kaart gedrukt.
“Wat weet je niet? Of je zin hebt in het meest exclusieve jetset feestje van het jaar? Of weet je misschien niet of je de meest begeerde vrijgezel in de wijde omgeving, die je onlangs het orgasme van je leven heeft bezorgd onder ogen durft te komen?” vroeg Desiree plagend.
Michelle kleurde bij deze herinnering. Ewout had geprobeerd haar over te halen om op Duijvestein te blijven, maar daar had ze vriendelijk voor bedankt.
“Ik heb geen zin om zijn zoveelste vrouwelijke speeltje te worden,” zei Michelle verdedigend, “die man verslindt vrouwen alsof het worstenbroodjes zijn!”
Desiree lachte hartelijk om deze vergelijking. Michelle had weinig weg van een worstenbroodje.
“Nou, ik zou me anders maar wat graag laten verslinden door die Ewout,” zei Desiree terwijl ze door het raam naar buiten keek, “donker haar, blauwe ogen en een kuiltje in zijn kin, mmmmm.” Ze zuchtte dromerig. Verbaasd keek Michelle haar aan.
“Ken je hem dan?”
“Nee, maar naast het feit dat hij regelmatig in de bladen staat, parkeert hij net zijn paard in jouw voortuin”, zei Desiree droog.
“Wat?” Michelle haastte zich naar het raam. Daar zag ze het haar inmiddels bekende hoofd van Joey, Ewouts paard, verschijnen. Verbijsterd staarde ze het dier aan, terwijl Desiree achter haar dubbelklapte van het lachen.
“De deurbel gaat schat,” hikte ze, “moet je niet even opendoen?” Met een vernietigende blik stoof Michelle langs haar heen naar de voordeur.
Lees verder “Grand Opening (Kasteelromance: deel 2)”

Advertenties

Het recept

Letters to NaughtyLieve Naughty,

“Wat vinden volwassen vrouwen stiekem geil om te lezen?” was jouw vraag aan mij waarmee jouw vorige brief eindigde. Helaas kan ik deze vraag niet beantwoorden.

Tot zover deze brief. Nee hoor, grapje :-).

Technisch gezien voldoe ik inderdaad aan de specificaties van een “volwassen vrouw”, maar ik durf niet te beweren dat mijn voorkeuren representatief zijn voor de gehele populatie. Ik weet eigenlijk wel zeker dat dit niet zo is. Als je het niet erg vindt, zal ik daarom ingaan op wat ik zelf stiekem geil vind om te lezen.
Het eerste antwoord dat mij te binnen schiet is: lees mijn verhalen. Ik schrijf namelijk wat ik zelf graag wil lezen. Dat is erg handig, want zo is er in elk geval altijd één iemand die mijn verhalen waardeert. Het fungeert ook als een soort compensatie voor mijn partner: als ik weer eens (te) veel tijd heb besteed aan het schrijven, dan ben ik er in elk geval geil van geworden. Maar buiten mijn eigen schrijfsels is er meer.
Lees verder “Het recept”

Sanne heeft zin (Twewa #7: Werelden)

Langzaam opende Sanne haar ogen en liet de buitenwereld tot haar bewustzijn doordringen. Ze moest even in slaap gevallen zijn. Boven haar werd de nachtelijke sterrenhemel verdrongen door het diepe rood van het ochtendgloren. De geluiden van een langzaam ontwakende wereld gingen gepaard met een gevoel van serene rust dat over haar neerdaalde. Ze was volledig ontspannen, van haar kruintje tot haar tenen. Sanne sloot haar ogen weer om te genieten van dit moment en dit gevoel. Met een voldane glimlach op haar lippen rekte ze zich uit als een lenige kat. Als ze had gekund, was ze nu gaan spinnen.
SteegHet harde asfalt waarop ze lag begon nu wel oncomfortabel te worden. De ochtendnevel had haar naakte huid koud en klam gemaakt, maar van binnen gloeide ze. Ze ging rechtop zitten en keek om zich heen. Een paar uur geleden had ze geen oog gehad voor haar omgeving. Ze bevond zich in een steeg in de binnenstad. Her en der stonden vuilcontainers van de aangrenzende horecagelegenheden en ook op de grond lag allerlei viezigheid. Om Sanne heen lag de grond bezaaid met tientallen gebruikte condooms. In een hoekje op een stapel plastic vaten lagen haar kleren, keurig opgevouwen op een stapeltje, met daarnaast haar handtas. Ze krabbelde overeind, vies en plakkerig. Haar lijf voelde beurs. Het was een zoete beursheid. Rustig deed Sanne haar jurkje aan en kamde met haar vingers door haar haren in een poging deze enigszins te fatsoeneren. Haar pumps stopte ze in haar tas. Op blote voeten liep ze naar de taxiplaats een eindje verderop.
Lees verder “Sanne heeft zin (Twewa #7: Werelden)”