EWA_NL Schrijfmarathon 2015 Opdracht 9 (halve finale)

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOp 26 september 2015 ontvingen de vijf resterende deelnemers van de Schrijfmarathon 2015 de volgende opdracht:

Begin jouw verhaal met: Buiten het huisje gierde de wind door het donkere bos. (Let op: dit MOET de eerste zin van jouw verhaal zijn!)
Maximaal aantal woorden: 1200

Toen ik deze opdracht ontving, wist ik in eerste instantie niet zo goed wat ik er mee aan moest vangen. Dat was best frustrerend, zeker toen ik via Twitter vernam dat de ene na de andere deelnemer zijn/haar verhaal binnen een week al inleverde. Maar ik hield het hoofd koel en na het benodigde rijpingsproces wist ik ineens wat voor verhaal ik moest en wilde gaan schrijven voor deze ronde. De kans was groot dat dit mijn laatste ronde was en ik wilde in elk geval nog een compleet schaamteloos verhaal indienen. Zie hieronder het resultaat. De overige inzendingen zijn hier te lezen. En guess what? Ik ben met dit verhaal in de finale beland. Alle stemmers hartelijk dank! Dankzij jullie mag ik deze marathon helemaal uitschrijven. En ik reken natuurlijk ook op jullie bij de laatste stemronde die 15 november van start gaat ;-).

PinkelientjeHet geheim van Pinkelientje

Buiten het huisje gierde de wind door het donkere bos. Harde rukwinden deden de bomen kraken op hun gewortelde grondvesten. Binnen zaten kabouter Pinkelman en zijn vrouw Pinkelientje behaaglijk bij hun gloeiende kacheltje. Pinkelientje pakte de eikeldopjes waaruit ze net hun brandnetelthee hadden gedronken en liep ermee naar het keukentje om ze opnieuw te vullen.
“Brrr, wat spookt het buiten!” zei ze huiverend.
“Wil jij er een hazelnootmuffin bij? Ik heb ze vanmiddag vers gebakken.”
“Hmmmm,” humde Pinkelman afwezig. Hij was helemaal verdiept in een artikel over Scandinavische houtbewerking.
“Ik neem aan dat je “ja” bedoelt?” vroeg Pinkelientje geïrriteerd. Zo ging het de laatste tijd veel vaker. Ze voelde zich verwaarloosd en dat hing haar behoorlijk de keel uit. Ze had al geprobeerd zijn aandacht te trekken door zich demonstratief op de bank te installeren met het boek van kabouter Wiplala: “Spelletjes voor in de bedstee”. Voorheen had ze hier altijd succes mee gehad, maar dit keer had Pinkelman er geen enkele aandacht aan besteed. Hij had zelfs niet gemerkt dat ze al een paar dagen onder haar jurkje geen onderbroekje droeg! Ze kwakte de thee en de hazelnootmuffin voor hem op tafel en zei: “Ik ga de was binnenhalen.” Kwaad beende ze op haar slofjes van konijnenbont naar buiten.

Buiten worstelde Pinkelientje tegen de wind in naar de waslijn die Pinkelman gemaakt had van twee ineen gedraaide mensenschoenveters waar de was tussen geklemd kon worden. De wind sneed haar adem af. Snel begon ze de kledingstukken van de lijn te halen. Terwijl ze op haar tenen naar een hansopje van Pinkelman reikte, kreeg een windvlaag vat op haar rokje en ontblootte haar perfect gevormde billetjes. De koude luchtstroom tussen haar benen deed haar huid samentrekken en ontlokte haar een kreetje. Toch bleef ze even zo staan, ze vond het eigenlijk wel een fijn gevoel. Plotseling hoorde Pinkelientje een gesis achter zich dat beslist niet door de wind werd veroorzaakt. Met een bonzend hart draaide ze zich om en stond oog in oog met King-Kieh Venom, de duivelse slang die het kabouterbos in een brute wurggreep hield.
“Wel, wel, wat hebben we hier?” zei King-Kieh lijzig, terwijl Pinkelientje hem vol afgrijzen aanstaarde.
“Weet Pinkelman wel dat jij buiten loopt in je blote billetjes, Pinkelientje?” De slang richtte zijn lijf op zodat zijn kop ter hoogte van haar gezicht kwam. De reptielenogen met de langwerpige pupillen boorden zich in de hare en Pinkelientje werd slap en draaierig. Ze voelde zich vreemd genoeg aangetrokken tot die ogen.
“Ik registreer geile kaboutervrouwtjes op een kilometer afstand en ik weet wel raad met jou, Pinkelientje.” King-Kiehs lispelende stem klonk verraderlijk vriendelijk en bracht haar in een staat van verdoving. Maar ergens in haar brein ging een alarm af. Ze knipperde met haar ogen.
“Nee!” gilde ze, terwijl ze met een aanloop over de slang heen sprong en het op een lopen zette.
“Pinkelman help!” schreeuwde ze zo hard als ze kon, maar haar ijle stemmetje legde het af tegen het natuurgeweld van de wind. Pinkelientje rende zo hard als haar beentjes haar konden dragen. Voortgestuwd door haar angst vlogen haar voetjes over het mos en de bladeren. Scherpe takken zwiepten tegen haar lichaam, scheurden haar jurkje en veroorzaakten rode, bloedende striemen op haar huid. Tranen liepen over haar wangen en ze was helemaal buiten adem. Op dat moment tilde een harde windvlaag haar de lucht in en smakte haar enkele meters verder op haar buik tegen de grond. Door de klap kon Pinkelientje zich even niet bewegen. De geur van natte aarde drong in haar neus. Een fractie van een seconde later gleed het koude, zware slangenlijf van achteren over haar heen, haar tegen de grond drukkend. Ze snikte van angst, maar kon nergens heen.

“Je weet toch dat je niet aan mij kunt ontsnappen, Pinkelientje?” siste King-Kieh in haar oor. Zijn nauwkeurig gecoördineerde staart wurmde zich tussen haar benen.
“Nee, niet doen, laat me gaan!” Met hernieuwde energie vocht ze terug en kneep haar dijen bij elkaar. Maar het puntje van het slangenuiteinde gleed meedogenloos gemakkelijk tussen haar natte schaamlipjes.
“Vecht maar Pinkelientje! Ik hou ervan als je bang bent.” Genietend nam King-Kieh haar angst in zich op.
“Bang en geil, zo geil, want dat ben je hè?” Zijn staart gleed ritmisch over het kloppende, gezwollen knopje tussen haar beentjes. Pinkelientje voelde een warme vochtigheid in haar kruis en onderbuik opkomen die ze nog nooit eerder had gevoeld. Ze raakte in verwarring. Ze wilde niet dat dit walgelijke beest deze gevoelens in haar opriep! Maar hij deed het wel, tot haar grote schaamte en vernedering.
“Je hoeft het niet toe te geven Pinkelientje, ik zal het makkelijk voor je maken.” King-Kieh had zijn lichaam een aantal slagen om haar heen gewikkeld en langzaam kwam ze vaster en vaster in zijn greep te zitten. Haar armen werden tegen haar lichaam geperst en ze kreeg net genoeg lucht in haar longen om niet bewusteloos te raken. Ze kon zich helemaal niet meer bewegen en was compleet machteloos. Benauwd zag ze hoe de gespleten reptielentong uit zijn mond kwam. Het volgende moment gleed deze prikkelend over de strakgespannen, gevoelige tepels van haar kleine borstjes, die vrij lagen. Geil vocht liep langs haar benen. Ze kreunde snikkend en King-Kieh liet een waarderend gesis horen. Zijn staart gleed naar de ingang van haar kutje. Langzaam maar onverbiddelijk penetreerde hij haar, steeds dieper en dieper. Pinkelientje wist niet hoe ze het had. Hij voerde het tempo van de in- en uitgaande beweging op, wat kleine sopgeluidjes tussen haar benen veroorzaakte.
“Jaaa, dat is lekker hè Pinkelientje? Dat voelt vast heel anders dan dat kleine lulletje van die Pinkelman.” Geconcentreerd keek King-Kieh naar Pinkelientjes gezicht terwijl haar ogen wegdraaiden van genot en besloot om er nog een schepje bovenop te doen. Zijn staart gleed uit haar schede en verplaatste zich rondcirkelend naar haar kontgaatje. Haar ogen vlogen in paniek open. King-Kieh duwde zijn kop tussen haar schaamlippen en begon met zijn tong haar clitje stevig te masseren.
“Oooooh!” riep Pinkelientje wanhopig en verhit uit .
“Goed zo, ontspan je.” lispelde de hypnotische stem van King-Kieh terwijl hij het puntje van zijn staart in haar maagdelijke aarsje doopte. Het hongerige genot dat zijn tong rond haar genotsknopje opwekte en de zoete pijn die zijn steeds verder binnendringende staart veroorzaakte, brachten haar langzaam maar zeker naar een niet af te wenden, zinderend hoogtepunt. Haar gekreun ging over in een lange schreeuw toen ze sidderend klaarkwam in King-Kiehs knellende omhelzing.

Voorzichtig legde hij haar neer op de grond en gleed uit haar lichaam. Wankelend kwam Pinkelientje overeind, verward en gegeneerd. In de verte klonk de stem van Pinkelman die haar naam riep.
“Wees gewaarschuwd Pinkelientje,” zei King-Kieh zacht, maar dreigend, “de volgende keer als je in je geile, blote kontje buiten komt, zal ik je weten te vinden.” Met een laatste zwiep van zijn staart, die nog glansde van haar vocht, draaide hij zich om en gleed zigzaggend tussen de bomen weg. Pinkelientje keek hem na en voelde een verwachtingsvolle kramp in haar onderbuik. Ze slaakte een trillende zucht, fatsoeneerde haar uiterlijk zo goed en zo kwaad als het ging en liep langzaam terug naar het huisje.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s