De laatste reis

titanic_memoryDe opdracht voor de EWA workshop van 26 september aanstaande is:

Schrijf een erotisch verhaal die zich afspeelt op de Titanic, waarbij jij je ‘inleeft’ in de tijdsbeeld van de vroege 1900’s.

Eén van de zaken die mij altijd het meest geïntrigeerd heeft aan de geschiedenis van de Titanic is het feit dat het orkest, onder leiding van dirigent Wallace Hartley, tot aan het einde door bleef spelen. Dit gegeven heb ik gebruikt voor mijn verhaal.
Omdat ik het zo jammer vond dat ik de vorige workshop moest missen en omdat het onderwerp zich er zo goed voor leent, heb ik geprobeerd het verhaal “filmisch” op te zetten. Dit is mijn inzending:

De laatste reis

Het is 14 april 1912, een stralende dag. De strakblauwe lucht weerkaatst in het spiegelende oppervlak van de oceaan. De watermassa wordt slechts onderbroken door de schuimende boeggolf van een majestueus schip. Een titaan, onverwoestbaar en enig in zijn soort, de Titanic. Buiten op het promenadedek wandelen mensen, veelal koppeltjes. De dames in ruisende rokken, hoeden met een brede rand en parasols om zich te beschermen tegen de zon. De heren in een nette kostuums, glanzend gepoetste schoenen en keurig gekamde haren. Gezellig keuvelend en Champagne aannemend van de rondlopende stewards.

Romance%20with%20a%20ViolinOp het lager gelegen dek klinkt uit één van de tweedeklas hutten vioolmuziek. Teer en treurig, wanhopig bijna, zweven de noten van Chopins Nocturne No. 20 in Cis-Moll door het raam naar buiten. De vrouw die de viool bespeelt is jong, midden twintig. Haar lange, blonde lokken dansen mee met de bewegingen die haar lichaam maakt tijdens het vioolspel. Op haar gezicht ligt een verbeten uitdrukking. Ze legt al haar passie en kwelling in de muziek.

Door de gang komt een jongeman aangesneld. Hij draagt een jacquet, een wit overhemd en een zwart vlinderstrikje, alsof hij uitgaat. Hij kijkt speurend om zich heen en klopt dan kort op de deur. Het vioolspel wordt onderbroken en even later opent de jonge vrouw de deur van de hut. Eén seconde kijken ze elkaar aan en lijkt de tijd stil te staan, dan neemt hij haar onstuimig in zijn armen en schopt de deur achter zich dicht. Hij kust de tranen van haar wangen, tilt haar met een zwaai op en loopt naar het bed. Zachtjes legt hij haar neer en strijkt met zijn hand de haren uit haar gezicht.

“Wallace,” zegt ze aarzelend, “kon je het orkest zomaar in de steek laten?”
“Ik kon geen weerstand bieden aan de treurnis van jouw spel, Sarah.” antwoordt hij.
“Ik heb de repetitie overgelaten aan de eerste violist, ze kennen die ragtime deuntjes toch op hun duimpje.”
Hij kijkt haar met een donkere, verlangende blik aan.
“Als ik niet de oorzaak was van jouw zielsnood, dan zou ik als jouw tutor de emotionele verdieping die ik in je spel hoor meer kunnen waarderen.”
“Het spijt me Wallace.” Ze bloost gevoelig.
“Ik weet dat we hebben afgesproken deze reis niet te bezoedelen met negatieve gevoelens, maar ik kan het niet helpen. Het wurgt me, de gedachte dat …”

Voordat ze haar zin kan afmaken, smoort hij haar woorden in een verslindende kus. Hij ligt half bovenop haar en heeft haar polsen gevangen aan beide kanten van haar hoofd. Ze geeft zich volledig aan hem over. Zijn mond plundert de hare tot ze buiten adem zijn. Zijn hand glijdt via de binnenkant van haar been onder haar rok naar boven en met een snelle beweging trekt hij haar onderbroekje naar beneden. Ze drukt haar heupen aanmoedigend omhoog. Hij gromt en trekt gefrustreerd aan haar jurk die in de weg zit. Ze leunt een beetje opzij en hij trekt de knoopjes die op haar rug zitten ongeduldig open. Enkele momenten later belandt de jurk naast het bed op de grond. Kort daarna gevolgd door haar kamizooltje. Zijn ogen dwalen gretig over haar prachtige lichaam. Dan rolt hij bovenop haar, terwijl zijn knieën haar dijen uiteen dwingen. Opnieuw vangt hij haar polsen in zijn handen en drukt ze boven haar hoofd in het kussen. Haar pupillen verwijden zich van opwinding als hij zijn erectie doortastend tegen haar natte spleetje drukt. Hij verspilt geen seconde en stoot zonder pardon naar binnen. Haar kreet van genot vult de ruimte en haar hoofd beweegt van links naar rechts op het kussen. Ze spreidt haar dijen verder om hem nog dieper binnen te laten. Hun bewegingen worden heftiger en heftiger tot de sidderende climax niet meer af te wenden is. Beiden klampen zich als drenkelingen vast aan de vergetelheid van het liefdesspel. Tot ze bevredigd en uitgeblust in elkaars armen liggen.

“Moet dit werkelijk onze laatste reis zijn Wallace?” Haar stem klinkt zacht en hoopvol, als ze in het bed overeind krabbelt. Hij gaat ook rechtop zitten en kijkt haar ernstig en geduldig aan.
“Ik ga trouwen Sarah, met Maria, dat weet je.” Hij zucht, de woorden vallen hem moeilijk.
“Ik ken haar al mijn hele leven. We zijn door onze families voorbestemd om te trouwen. En dat wil ik ook. Ik hou van haar en wil haar koesteren en beschermen.”
“Maar je houdt ook van mij.” Haar stem klinkt rustig en uiterst beheerst, ondanks dat er tranen in haar ogen glinsteren. Ze wendt haar blik af en stapt uit bed.
“Zielsveel Sarah. Dat wat jij me geeft, zal ik nooit bij Maria vinden.”
“Maar waarom moet het dan voorbij zijn? We kunnen toch gewoon op deze voet verder gaan, ook als je getrouwd bent met Maria?” Er klinkt een zweem van opstandigheid door in haar stem.
“Liefste,” in een paar stappen is hij bij haar, zijn getergde blik spreekt boekdelen, “juist omdat ik zoveel van je houd, moet ik hiermee stoppen. Ik wil niet dat je je leven vergooit als mijn maîtresse. Ik wil dat je, over een tijdje, openstaat voor een nieuwe liefde en daarin geluk vindt.”
“Ik wil geen nieuwe liefde, ik wil jou!” schreeuwt ze. Ze schrikt van haar eigen uitbarsting, maar kan zich niet meer inhouden.
“Hoe moet ik met iemand anders de liefde bedrijven zoals wij doen, als muziek die de lucht laat trillen in dissonante en harmonieuze akkoorden. Telkens in een andere toonsoort, maar altijd even mooi.”
Ze zakt verslagen neer op de vloer. Hij hurkt bij haar neer en omvat haar gezicht met zijn handen.
“Je kunt het je nou misschien nog niet voorstellen, maar je zult iemand vinden. Dat weet ik zeker. Die dag zal ik verwelkomen en vervloeken.” Zijn stem klinkt volhardend en enigszins streng. Hij pakt haar bij de arm en dwingt haar zo om op te staan. Even staan ze stil tegenover elkaar.

“Goed Wallace.” Ze richt haar beschaamde, ietwat afstandelijke blik op de vloer en pakt haar jurk op om hem aan te trekken. Ook hij trekt zijn kleren weer aan, af en toe opkijkend alsof hij iets wil zeggen. In stilte helpt hij haar met het vastmaken van haar jurk.
“Zie ik je vannacht nog Sarah?” vraagt hij zachtjes, terwijl zijn handen nog even over haar lichaam dwalen. Haar handen glijden om de zijne.
“Hoe zou ik dat níet kunnen, Wallace. Deze reis is nog voor ons.” Ze slaat haar ogen naar hem op, vol liefde, echter met een zweem van terughoudendheid. Ze doet een paar stappen achteruit en vergroot zo niet alleen de fysieke, maar ook de emotionele afstand tussen hen.
“Wallace, beloof me één ding.”
“Zeg het mijn liefste.”
“Laat het orkest zingen vanavond, voor mij, als eerbetoon aan onze liefde. Vlieg hoger dan je ooit gedaan hebt en kom daarna bij me. Ik zal hier op je wachten.”
Hij knikt, lacht en werpt haar een handkus toe. “Ik hou van je.”

Advertenties

3 gedachtes over “De laatste reis

  1. Pingback: Verslag 16e bijeenkomst - 26 september 2015 - EWA Nederland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s