De Reünie (Thewa #1: Wraak)

Langzaam reed Vincent met zijn bolide de parkeerplaats van het Stedelijk Gymnasium op. Met samengeknepen ogen speurde hij het terrein af naar een vrije plek en naar bekende gezichten van oud-klasgenoten. Het zou wel leuk zijn om hun de ogen uit te steken met het succes dat aan alle kanten van hem en van zijn auto afstraalde. Zijn middelbareschooltijd riep gemengde herinneringen bij hem op. Qua leren was het hem altijd voor de wind gegaan zonder dat hij er veel moeite voor hoefde te doen. De feestjes in het eindexamenjaar waren geweldig geweest. Van zijn klasgenoten uit die tijd was hem eigenlijk niet zoveel bijgebleven, behalve dat hij de jongens voor het grootste deel verschrikkelijke losers vond en dat hij de meisjes, die met bosjes voor hem door de knieën gingen, vooral had gebruikt om zijn eigen ego op te peppen. Toen de uitnodiging voor deze reünie in zijn Inbox was verschenen, had hij eerst geen enkele aanleiding gezien om hier gehoor aan te geven, maar op het laatste moment had een onverklaarbare nieuwsgierigheid hem ertoe gebracht om toch te gaan. Hij was sinds kort weer gescheiden en voelde de behoefte te ervaren dat hij zijn “magic touch” bij die meiden van toen nog niet kwijt was.

Hij liep van het parkeerterrein richting de school, toen zijn aandacht werd getrokken door een auto die enkele meters bij hem vandaan tot stilstand kwam. Er was slechts één type dat hij meer begeerde dan zijn eigen auto, dit type. Twee scheidingen, inclusief bijbehorende alimentatieplicht, hadden zijn financiële positie echter dusdanig verzwakt dat zijn verstand hem, tot nu toe, had kunnen weerhouden om hem aan te schaffen. Vol afgunst bleef hij staan om te zien wie er uit stapte. Het portier ging open en uit de auto wervelde het meest verrukkelijke wezen dat hij ooit gezien had. Zijn hele lijf verkeerde onmiddellijk in opperste staat van paraatheid. Zijn jachtinstinct was geactiveerd. In een wolk van chiffon en lang, golvend, lichtblond haar, hupte ze op haar ultra high heels in zijn richting.

“Vince? O my god! Jij bent het toch, Vincent?”
Paniek maakte zich van hem meester. Ze kwam hem vaag bekend voor, maar hij had geen idee wie ze was! Snel herstelde hij zich, zijn overlevingsstrategieën namen het over. Deze nimf zou hem niet door de vingers glippen, no way.
“Hi, wat bizar om jou hier weer tegen te komen!” Hij schonk haar zijn meest onweerstaanbare glimlach en liet de geur van haar hemelse parfum diep in elke vezel van zijn lichaam doordringen. Heel even dacht hij een koele, berekenende glinstering in haar ogen te zien, maar deed dit meteen af als een vergissing, omdat ze hem bij de hand pakte en enthousiast mee naar binnen begon te loodsen.
“Kom Vince, je ziet er nog even lekker uit als toen, laten we binnen gaan  kijken hoe oud, dik en kaal de anderen zijn geworden!” Lachend liet hij zich meetrekken naar de ingang. Daar deelde de organisatie naamkaartjes uit die iedereen op moest spelden. Een briljant idee vond Vincent toen hij stiekem de naam die op haar borst prijkte bekeek: Geraldine van Dalfsen. Shit, het zei hem nog steeds helemaal niks. Zijn aandacht werd afgeleid door de volheid van haar borsten die de strakgespannen tepels bijna door de stof van haar jurk heen drukten. Ze schreeuwden erom om door zijn handen en mond in bezit te worden genomen! Hij boog een beetje naar haar toe en zei in haar oor: “Laten we kijken of we hier wat drinken kunnen krijgen, ik snak naar een borrel.” Ze duwde haar heerlijke lijf veelbetekenend tegen hem aan. “Ik ook.”

Een aantal wijntjes later hadden ze nog steeds geen oud-klasgenoten ontdekt, maar haalden ze geanimeerd herinneringen op aan de goede oude tijd. Vincent pijnigde zijn hersens, waarom herinnerde hij zich niets van haar? Uit de dingen die ze wist, gebeurtenissen, leraren, maakte hij op dat ze zeker weten bij hem in de klas had gezeten. Een vrouw als zij zou hij niet zomaar vergeten. Intussen werd haar lichaamstaal steeds sensueler. Haar vingers speelden met haar haar, ze beet af en toe op haar lip en keek hem steeds net iets te lang in de ogen. Zijn ego verkeerde in overwinningsroes, ze wilde hem. En hij wilde haar, dat stond als een paal boven water, of beter gezegd: in zijn broek. Geraldine legde zachtjes haar hand op zijn arm. “Vince, laten we er geen doekjes om winden. Ik ken je als een man van actie. Als je wilt, ga ik je heel blij maken. Ken je het rommelhok van de conciërge nog? Ik zie je daar over 2 minuten.” Weg was ze.

Zijn mond was ineens kurkdroog van opwinding. Zijn gedachten gingen terug naar al die keren dat hij had gerotzooid in het rommelhok van de conciërge. Het zou de kroon op deze dag zijn. Snel kwam hij in beweging en liep naar de afgesproken plek. Nonchalant keek hij om zich heen en toen de kust veilig was opende hij de deur en glipte het kamertje binnen. Daar stond Geraldine al op hem te wachten met ontbloot bovenlijf en een smekende blik in haar ogen. Er knapte iets in hem en met een grom viel hij aan op haar uitdagende borsten. Zijn handen waren overal en zijn lippen sloten zich om één van haar tepels om deze stevig naar binnen te zuigen. Haar verschrikte kreet zweepte zijn hitsigheid op naar nog grotere hoogte. Hij voelde dat de borsten van Geraldine niet echt waren, maar dat mocht de pret niet drukken, hij had nooit problemen gehad met neptieten. Gulzig verplaatste hij zijn mond naar haar lippen en drong met zijn tong diep in haar mondholte, waar hij een sensueel steekspel begon met de hare. Inmiddels waren haar handen bezig om zijn broek los te knopen. Gehaast gleed haar hand aan de voorkant naar binnen. Met een goedkeurende kreun haalde ze zijn keiharde erectie naar buiten, omvatte hem met haar hand en schoof een paar keer heen en weer. Hij hapte naar adem. Ze viel neer op haar knieën en bevochtigde haar lippen met haar tong. Vervolgens gleed haar mond om zijn glanzende eikel en daarna verder en verder naar de wortel, tot zijn kloppende geslacht helemaal in haar keel verdween. Dit herhaalde ze keer op keer.
“Aaargh, o god!” Dit voelde zo goed, hij had nog nooit een vrouw meegemaakt die zo diep kon pijpen. Tegelijkertijd masseerde ze ook afwisselend zijn ballen en zijn kontgaatje. Hij voelde zich enigszins overdonderd en kon zijn opkomende orgasme niet meer onderdrukken. Toen ze ook nog gewillig haar mond opende en haar tong uitnodigend uitstak, spoot hij zijn opgekropte geilheid met alle kracht die hij in zich had in een aantal warme golven in haar mond. Ze moest een paar keer slikken. Daarna keek ze hem triomfantelijk aan.

Ze zaten weer aan de bar en hij had net iets te drinken voor hun besteld toen hij een opgewonden kreet hoorde. Een vrouw kwam op hem afgerend en haar herkende hij wel. Het was Julie, één van zijn voormalige vriendinnetjes, maar dan 20 kilo zwaarder en een stuk minder “fris” ogend dan toen. Hij glimlachte gemaakt.
“Gerard!” riep ze. Gerard?? Vincent voelde irritatie opborrelen, had die doos niet eens zijn naam goed onthouden!
“O, hi Vincent” zei Julie, terwijl ze langs hem heen stoof en Geraldine om de hals vloog.
“O, Gerard … of eigenlijk moet ik nu Geraldine zeggen hè? Wat zie je er fantastisch uit, joh! Ik hoorde van Carla al over jouw geslachtsverandering, maar sodeju, dat is écht goed gelukt!”
Met stomheid geslagen en met stijgend afgrijzen stond Vincent toe te kijken. Gerard. Hij wist nu ook waarom Geraldine hem vaag bekend voor was gekomen. In hun begintijd waren Vincent en Gerard dikke vrienden geweest. Op school waren ze onafscheidelijk en elke vrijdagmiddag gingen samen chillen. Tot op een dag duidelijk werd dat Gerard op jongens viel. Via-via had Vincent gehoord dat Gerard verliefd op hem was en de volgende vrijdag tegenover hem uit de kast wilde komen. Dit was vlak voor de zomervakantie. Vincent was kwaad geweest. Hij zat niet te wachten op dat soort gedoe en was die vrijdag niet op komen dagen. Ook zijn telefoon had hij niet beantwoord. In de zomervakantie was Gerard met zijn ouders verhuisd naar een andere stad en stilletjes verdwenen uit Vincents leven. Tot nu. Langzaam voelde hij zich misselijk worden. De betekenis van de gebeurtenissen in de afgelopen uren drong nu volledig tot hem door. Hij keek op, recht in Geraldines ogen en zag dat pijn en voldoening om voorrang streden. Met een bitter lachje om haar mond likte ze suggestief haar lippen af. Toen leegde Vincent de inhoud van zijn maag op de vloer van het Stedelijk Gymnasium. “Hoeveel heeft hij eigenlijk gedronken?” vroeg Julie afkeurend.

Thewa

Advertenties

6 gedachtes over “De Reünie (Thewa #1: Wraak)

  1. Pingback: Door naar ronde negen van de EWA Nederland schrijfmarathon (woohoo) - Naughty Business Report

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s