Maanmeisje (deel 1)

kevin2Even voor middernacht liep Luna de overvolle kroeg uit, over haar schouder nog een joviale groet roepend naar de rumoerige achterblijvers. Haar zus Kyra had hier vanavond haar verjaardag gevierd. Luna glimlachte, het was een gezellig zootje ongeregeld, maar ze was blij dat ze de eenzaamheid van de zwoele zomeravond instapte. Ze hield niet zo van drukte en was het liefst op zichzelf, bij voorkeur in haar eigen ‘Hans-en-Grietje-huisje,’ zoals ze het zelf altijd noemde, midden in het bos. Het aanbod van een hulpvaardige (manlijke) vrijwilliger om haar met de auto naar huis te brengen, had ze afgeslagen. Ze wilde fietsen en de zachte zomerlucht langs haar wangen en door haar haren voelen strelen. Alle muizenissen uit haar hoofd laten vervliegen. Nadat ze haar fiets van het slot had gehaald, stapte ze op en ging neuriënd op pad. Ze tastte achter op haar hoofd naar het elastiekje dat haar paardenstaart bij elkaar hield en trok eraan. Haar lichtbruine lokken vielen als een waterval op haar rug en golfden zachtjes in de wind. Luna lachte hardop en voelde zich vrij. Een paar donkerbruine ogen keken haar onafgebroken na terwijl ze wegfietste en een mannenlichaam maakte zich los uit de schaduw van het steegje naast de kroeg.

In een stevig tempo fietste Luna de stad uit. Haar gedachten dwaalden af naar haar zus, Kyra. Ze verschilden als water en vuur. Kyra was een stralende schoonheid, charmant en extravert. Vroeger op school hoorde Kyra bij de populaire clubjes en Luna had altijd het gevoel gehad dat ze tevergeefs tegen haar zus moest opboksen. Dit maakte haar verdrietig en had haar zelfvertrouwen geen goed gedaan. Tot haar oma haar op een dag apart had genomen.
“Luna meisje, je bent nu oud genoeg om dit te begrijpen. Stop jezelf te vergelijken met Kyra. Jullie zijn allebei mooi en lief. Zij is de zon en jij bent de maan Luna, maar weet je: maanlicht is ook zonlicht, alleen magischer, mysterieuzer en minder verblindend. Jullie zijn allebei een zijde van dezelfde medaille. De maan heeft net zoveel invloed op de aarde als de zon, misschien nog wel meer. Dus wees jezelf en neem je eigen plekje in deze wereld in.”
Vanaf dat moment waren Luna en haar oma onafscheidelijk geworden. Ze bracht bijna al haar vrije tijd door in het minuscule boshuisje bij haar oma. Ze luisterde ademloos als haar oma verhalen vertelde over elfen en andere nachtwezens. Uren struinden ze samen door het bos en zochten eetbare en geneeskrachtige kruiden, waar ze later thee van maakten en samen opdronken. Toen ze ouder werd en haar seksualiteit begon te ontdekken, had haar oma haar geholpen haar veranderende lichaam en emoties te begrijpen door steeds haar verbondenheid met de natuur te laten zien. Toen Luna 16 werd mocht ze voor het eerst meedoen met het vollemaan ritueel dat haar oma samen met haar vriendinnen hield bij het verborgen meertje in het bos. Ze hoorde nu bij de ‘Maankinderen’ had haar oma gezegd en Luna was vanaf dat moment het  effect dat de maancyclus had op haar seksualiteit steeds meer gaan voelen en begrijpen. Elke volle maan werd voor haar een viering van haar vrouw-zijn in de vorm van de extase van een orgasme in het zicht van de maan. Inmiddels was ze 20, maar dit ritueel had ze nog nooit overgeslagen.
Een jaar geleden was haar oma plotseling overleden aan een hartaanval. Ondanks het intense verdriet voelde het voor Luna alsof haar oma voortleefde in haar eigen genen en op deze manier altijd heel dicht bij haar was. In overleg met de rest van de familie had ze haar intrek genomen in het boshuisje waar ze de aanwezigheid van haar oma ook nog sterk voelde. Liefdevol keek Luna omhoog naar de wolkeloze, nachtelijke hemel. Vanavond was het volle maan.

Het was volle maan en ze wilde dit keer iets bijzonders doen. Terwijl ze het fietspad volgde het bos in, voelde ze haar opwinding stijgen. In de afgelopen week had de spanning zich opgebouwd in haar lijf en ze snakte naar haar ritueel. Vanavond op het feestje was er een man geweest die haar extra onrustig had gemaakt. Haar blik was de zijne slecht eenmaal gekruist, maar in die paar seconden had Luna het gevoel gehad dat hij recht in haar ziel kon kijken. Dit had haar verward, maar ook geïntrigeerd. Na dit ene moment had ze hem niet meer gezien. Tot haar opluchting en tot haar spijt. Ze kon zich elk detail van zijn gezicht herinneren.
Ineens wist ze wat ze zou gaan doen, ze ging  naar het verborgen bosmeertje! Daar was ze al een tijd niet meer geweest. De maan gaf vanavond zo veel licht, ze zou het gemakkelijk kunnen vinden. Enthousiast begon ze harder te fietsen en in plaats van de afslag naar haar huisje nam ze de afslag richting het meertje verder het bos in. De schim die haar op veilige afstand volgde bleef ongezien.
Hier was het, Luna remde en sprong van haar fiets. Verscholen tussen de dichte begroeiing, nauwelijks zichtbaar voor toevallige voorbijgangers, lag het voetpad naar het meertje. Ze nam niet de moeite om haar fiets op slot te zetten, deels omdat hier toch nooit iemand voorbij kwam en deels omdat ze er van opwinding gewoon de tijd niet voor nam. Ze baande zich een weg door de struiken totdat ze op het gedeelte van het voetpad kwam dat weer normaal begaanbaar was. Ze huppelde bijna toen ze haar weg vervolgde. Haar lichaam gloeide van verwachting. Plotseling stond Luna stil en dronk het uitzicht dat voor haar opdoemde ademloos in. Ze werd altijd weer overweldigd door de betovering van deze plek. De weerkaatsing van het maanlicht deed het wateroppervlak glanzen als vloeibaar zilver. In het midden dreef een tapijt van tere wit-roze waterlelies. De afkoelende lucht boven het water vormde slierten nevel die in de stijgende luchtstroom langzaam weer oplosten. Langs de rand van het meer groeiden lage varens en andere bodembedekkers.
Luna deed snel de knoopjes aan de voorkant van haar jurk open en liet het hoopje stof aan haar enkels op de grond vallen. Vervolgens schopte ze haar sandaaltjes uit en stapte uit haar slipje. Terwijl ze naar het meertje rende voelde ze de warme avondlucht en de koele nevelslierten langs haar naakte lichaam glijden. Ze vond het heerlijk. Toen ze bij het water kwam hield ze even stil. Het schijnsel van de maan en gaf haar bleke huid een sprookjesachtige glans. Ze hurkte en bewoog haar hand door het water. Het voelde heerlijk koel en reinigend. Haar verhitte lichaam spoorde haar aan en met een sierlijke beweging dook ze in het meertje. Ze werd omhelst door het donkere water.

Wordt vervolgd.

 

Advertenties

Een gedachte over “Maanmeisje (deel 1)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s