De Reünie (Thewa #1: Wraak)

Langzaam reed Vincent met zijn bolide de parkeerplaats van het Stedelijk Gymnasium op. Met samengeknepen ogen speurde hij het terrein af naar een vrije plek en naar bekende gezichten van oud-klasgenoten. Het zou wel leuk zijn om hun de ogen uit te steken met het succes dat aan alle kanten van hem en van zijn auto afstraalde. Zijn middelbareschooltijd riep gemengde herinneringen bij hem op. Qua leren was het hem altijd voor de wind gegaan zonder dat hij er veel moeite voor hoefde te doen. De feestjes in het eindexamenjaar waren geweldig geweest. Van zijn klasgenoten uit die tijd was hem eigenlijk niet zoveel bijgebleven, behalve dat hij de jongens voor het grootste deel verschrikkelijke losers vond en dat hij de meisjes, die met bosjes voor hem door de knieën gingen, vooral had gebruikt om zijn eigen ego op te peppen. Toen de uitnodiging voor deze reünie in zijn Inbox was verschenen, had hij eerst geen enkele aanleiding gezien om hier gehoor aan te geven, maar op het laatste moment had een onverklaarbare nieuwsgierigheid hem ertoe gebracht om toch te gaan. Hij was sinds kort weer gescheiden en voelde de behoefte te ervaren dat hij zijn “magic touch” bij die meiden van toen nog niet kwijt was.

Lees verder “De Reünie (Thewa #1: Wraak)”

Advertenties

Maanmeisje (deel 1)

kevin2Even voor middernacht liep Luna de overvolle kroeg uit, over haar schouder nog een joviale groet roepend naar de rumoerige achterblijvers. Haar zus Kyra had hier vanavond haar verjaardag gevierd. Luna glimlachte, het was een gezellig zootje ongeregeld, maar ze was blij dat ze de eenzaamheid van de zwoele zomeravond instapte. Ze hield niet zo van drukte en was het liefst op zichzelf, bij voorkeur in haar eigen ‘Hans-en-Grietje-huisje,’ zoals ze het zelf altijd noemde, midden in het bos. Het aanbod van een hulpvaardige (manlijke) vrijwilliger om haar met de auto naar huis te brengen, had ze afgeslagen. Ze wilde fietsen en de zachte zomerlucht langs haar wangen en door haar haren voelen strelen. Alle muizenissen uit haar hoofd laten vervliegen. Nadat ze haar fiets van het slot had gehaald, stapte ze op en ging neuriënd op pad. Ze tastte achter op haar hoofd naar het elastiekje dat haar paardenstaart bij elkaar hield en trok eraan. Haar lichtbruine lokken vielen als een waterval op haar rug en golfden zachtjes in de wind. Luna lachte hardop en voelde zich vrij. Een paar donkerbruine ogen keken haar onafgebroken na terwijl ze wegfietste en een mannenlichaam maakte zich los uit de schaduw van het steegje naast de kroeg.

Lees verder “Maanmeisje (deel 1)”